Thrillers Leestafel.info

spannende boeken en een beetje fantasy

VerbannenVerbannen
James Swallow

Marc Dane was eerder in dienst van MI6, de Britse geheime dienst, waar hij zich voornamelijk bezig hield met technologie. Met computers is hij een van de besten!
In het eerste boek Nomade hebben we kunnen lezen hoe hij als techneut betrokken raakte bij een veldoperatie, waarbij hij om zijn collega’s te helpen, zelf ook in het werkveld terecht kwam. De MI6 verdacht hem van verraad en wilde hem niet meer.
Nu werkt hij bij de VN, in Split bij het onderzoeksteam NSNS dat staat voor Division of Nuclear Security. Ze delen het gebouw delen met de Kroatische politie, met name met ene Horvat, een man die hen nog danig dwars zal zitten. Hij heeft een hekel aan de buitenlanders in zijn stad, zeker nadat hem was uitgelegd dat zij er waren omdat Kroatië knooppunt zou zijn voor illegale smokkel vanuit Rusland: geweren, munitie, maar ook plutonium, verrijkt uranium, kernafval.

De NSNS staat onder leiding van een Duitse vrouw, Schrader, die Crane ook al een lastpost vindt. Ze heeft hem op een zaak gezet waarvan ze dacht dat hij haar niet in de weg zou lopen, die van een vervelende zwendel. Zij ziet de gebroeders Koerjak als kruimeldieven, ze lichten de boel op door valse kernwapens te leveren, maar zijn niet in staat echte - illegale – handel te drijven. Zij wil dan ook niet geloven dat Crane ontdekt heeft dat de Kroaten wel degelijk een veiligheidsrisico vormen: volgens Dane verhandelen ze een echte atoombom! Daar is eenb Rus bij betrokken. Schrader wil hem niet geloven. Crane weigert op zijn beurt deze zaak los te laten: hij gaat opnieuw het veld in.
En opnieuw verliest hij zijn baan.

Maar hij moet het spoor blijven volgen, de veiligheid van de helke wewreld staat immers op het spel. Hij zoekt contact met de organisatie die hij bij zijn eerdere avontuur al leerde kennen: Rubicon.
Dan begint de echte strijd, die tegen de Somalische veldheer Ramaas, die zijn eigen slimme plannetjes wil doorvoeren. Hij heeft een ideaal. Niemand kan hem daar van af brengen, Denkt hij.
Kan Crane het wel? Hij moet er de hele wereld voor over: naar Dubai, Afrika, Napels.
En intussen moet hij zien te overleven, want niet alleen Ramaas heeft het op hem gemunt. Gevolg: harde acties, met veel dodelijke slachtoffers.
James Swallow zet deze acties uitgebreid neer, filmisch haast. Onze held verkeert vaak in levensgevaar, maar zoals dat in dit soort verhalen gebeurt is ook hij erg veerkrachtig. En hij heeft alleen zichzelf om op te vertrouwen.

Helaas denk ik dat James Swallow niet helemaal tevreden zou zijn over de Nederlandse versie. Er staan nogal wat slordigheden in: een woord te veel in een zin, of juist een woord te weinig.
Bij de vertaling van de titel, Exile, valt de betekenis zoals die in het verhaal naar voren komt helemaal weg. In de tekst blijft het woord gewoon Exile. Begrijpelijk dat het niet als titel gehandhaafd blijft, maar ‘Verbannen’, dat draagt het verhaal niet.
Jammer, want verder is het een hemeltergend spannende actiethriller, die je ongetwijfeld met veel genoegen zult verslinden!
Het is niet nodig om Nomade te lezen, maar omdat er wel naar verwezen wordt in dit verhaal is het misschien wel prettig.
Wie houdt van veel en harde acties zal hier veel plezier aan beleven.

James Swallow (Londen, 1970) is scenarioschrijver van Startrek, is BAFTA-genomineerde (British Academy Film Awards) en een bestsellerauteur. Behalve thrillers schreef hij korte fictie, talloze audiodrama's en videogames.

ISBN 9789044358667| Paperback | 496 pagina's | Uitgeverij House of the Books | juli 2020
Vertaald uit het Engels door Henk Moerdijk

© Marjo, 15 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Motief XMotief X
Stefan Ahnhem

Er gebeurt van alles tegelijk in Helsingborg: Een elfjarige jongen van Syrische afkomst komt op gruwelijke wijze om het leven: de politie staat voor de vraag in welke hoek ze de dader moeten zoeken: is het een pedofiel? Of heeft het te maken met de vreemdelingenhaat die oplaait in de stad?
De Zweden-Democraten roeren zich namelijk nogal fel tegen de aanwezigheid van een azc, daar wordt zelfs brand gesticht. Als de leider van de partij het doelwit is van een aanslag, is toevallig politie-inspecteur Irene Lilja bij hem in de ruimte. Samen met Landertz blust ze de brand, maar ze heeft haar bedenkingen met de manier waarop dit gebeurd is. Was het een geënsceneerde aanslag?
Als ze de partijleider voor een paar dagen in een cel laat verdwijnen, begint voor haar een akelige tijd. Ze wordt bedreigd, krijgt heel akelige sms’jes, en ze verruïneren haar tuin.

Een jonge vrouw wordt dood gevonden in haar appartement. Deze zaak is omgeven door zoveel raadsels, dat de politie geen idee heeft waar de dader gezocht moet worden. Dan wordt er een slager doodgestoken, notabene achter zijn toonbank in een supermarkt, waar veel mensen getuigen zijn van het bizarre voorval. Maar goede getuigen blijken ze niet te zijn. Ook bij deze zaak ontbreekt een echt motief, en staat de politie voor raadsels.

Fabian Risk, hoofdinspecteur, is ook nog bezig met een moordzaak van jaren terug, een eveneens vreemde zaak, die niet werd opgelost. Fabian verdenkt zijn collega Molander. Maar die lijkt een waterdicht alibi te hebben. Bovendien: als er een verband is tussen de oude zaak en de nieuwe gevallen, kan Molander dat dan allemaal op zijn geweten hebben?
Fabian wordt terzijde gestaan door dezelfde Molander, Irene Lilja, en Klippan, terwijl hun baas Tuvesson druk doende is om een ontwenningskuur te ondergaan.
Over de persoonlijke problemen van Lilja hadden we het al, maar ook Fabian heeft het privé niet makkelijk. Zijn puberzoon heeft een scheve schaats gereden, met als gevolg dat zijn dochter Matilda neergeschoten werd. Ook zij is niet het brave, meewerkende meisje dat je als inspecteur met een drukke baan zou willen.

Als deze personages en moordzaken vormen steeds nieuwe verhaallijnen, die soms samen komen te vallen, soms onafhankelijk doorlopen. En dan is er nog de moordenaar, die geobsedeerd is door dobbelstenen. Wie hij is, dat weten we natuurlijk niet.

Wie een beetje bekend is met de schrijfstijl van Scandinavische schrijvers, is reeds gewaarschuwd. Maar ondanks dat je het misschien verwacht: dit vierde boek is een hele kluif. Ook omdat Ahnhem terug grijpt op eerdere verhalen over Fabian Risk zonder verdere uitleg.
Misschien is het aan te raden om de thrillers over Fabian Risk op volgorde te lezen.
Als je een boek als dit niet binnen een redelijk kort tijdsbestek leest, kun je het allemaal niet meer volgen. Wie de tijd wel heeft, raakt verzeild in een meeslepende spannende thriller, met zoveel losse eindjes dat het eigenlijk al niet vreemd is dat de vragen aan het einde niet beantwoord worden: er komt namelijk een tweede deel!
Dat moet niet te lang duren want als Ahnhem ook dan zonder uitleg verder gaat, is het de vraag of je alles kunt volgen. Maar komt tijd, komt raad!

Stefan Ahnhem is auteur en scenarist. Hij heeft meegeschreven aan scenario's voor films en tv-series, onder andere de politieseries Wallander en Irene Huss.

ISBN 9789044359879 | paperback | 528 pagina's | Uitgeverij House of the Books | juli 2020
Vertaald uit het Zweeds door Tineke Jorissen

© Marjo, 6 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

OververhitOververhit
Inge Spaan

Jolijn, bijna dertig, heeft een relatie met een getrouwde man. Bastiaan heeft beloofd dat hij zijn vrouw snel zal inlichten dat hij wil scheiden en dan zal hij er helemaal zijn voor Jolijn.
Marith, goede vriendin van Jolijn, twijfelt er sterk aan dat Bastiaan gaat doen wat hij belooft, vooral als ze bepaalde dingen ziet die niet in het plaatje passen dat Bastiaan zijn minnares voorspiegelt. Maar ze steunt haar vriendin door dik en dun, ook als die niet wil geloven wat haar verteld wordt.
Die steun is hard nodig, want er gebeuren vreemde dingen: als Jolijn in het ziekenhuis ligt te herstellen van een kruisbandoperatie, vindt Marith haar comateus in bed. Wat daar gebeurd is wordt alleen maar duidelijk voor de lezer.
Dreigbrieven, mannen die zich verdacht gedragen in haar buurt, een lekke band, een eigenaardig pakketje, wie heeft er zo’n hekel aan Jolijn?
Zij heeft geen idee wie die onbekende is. Ze verdenkt Suzanne, de vrouw van Bastiaan. Maar hij beweert dat zij van niets weet. Maar of die echt zo argeloos is en al haar mans smoesjes gelooft?
Jolijn wil geen politie inschakelen, ze probeert er zelf achter te komen wie haar bedreigt. Niet zo’n verstandige zet…

‘Ze loopt de tuin in, sluit de deur achter zich en staat een tijdje stil. Dit is het dus. Hier zitten ze op een zomerse zondag samen gezellig een ontbijtje te eten. Jolijn slikt. Hoewel ze het natuurlijk gewoon al wel wist, wordt het nu wel erg concreet.
Tussen de twee luie stoelen in de hoek van het terras staat een klein tafeltje met lege glazen en een schaaltje. Jolijn schuift de mand onder het tafeltje naar voren om te kijken wat er in zit. Ze bladert door de stapel tijdschriften en schrikt van een plotselinge knal. ‘Shit’ sist ze.’

De verhaallijnen van deze thriller zitten uitstekend in elkaar. Er staat boven de hoofdstukken vermeld wie de verteller is, en daarbij valt op dat er ook hoofdstukken zijn waar niets boven staat. In de tekst die daar bij hoort lezen we de dingen waarvan de personages niet op de hoogte zijn. Voorlopig toch niet.
Het werkt spanningverhogend want we hebben geen idee wie de schrijver van deze stukjes is, en wat het doel is. Gaandeweg krijgen we wel vermoedens, maar of dat allemaal klopt?

De situatie is nogal eens oververhit, Jolijn kan nogal ondoordacht uit de hoek komen, wat haar metgezellen niet bevalt. En er is een grote rol weggelegd voor de sauna, waar je ook makkelijk oververhit kan raken.

Inge Spaan (1980) is accountant, maar behalve rekenen kan ze ook schrijven, getuige dit debuut.
Het genre valt in de categorie waar je ook de boeken van Suzanne Vermeer en Jet van Vuren vindt: lekkere spannende wegleesthrillers.

ISBN 9789491875977 | paperback | 240 pagina's | Uitgeverij Letterrijn | juni 2020

© Marjo, 30 augustus 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Zijn laatste voorstellingZijn laatste voorstelling
Henry de Hoon

De beroemde acteur Alexander Devlin is een gedistingeerd zestiger en is vooral bekend van de succesvolle film Merlin en de Zwarte Kunsten. Devlin heeft veel fans, vooral vrouwen. Een van hen is Pien, wiens leven even niet zo lekker loopt. Haar man Nico is gehandicapt geraakt bij een ongeluk drie jaar eerder. Het leven met een man in en rolstoel valt Pien zwaar, ze zit zelf al bijna twee jaar in de ziektewet om voor hem te kunnen zorgen. Eigenlijk is ze opgelucht dat ze er even tussen uit kan.
In een opwelling vraagt ze een vriendin van haar die journalist is of ze de acteur niet kan interviewen. En daar gaat ze nu, naar Londen. Ze is er helemaal van in de war, maar ze is ook enorm blij.
In Londen zou ze nog andere fans ontmoeten, die ze kent van het fanforum, en samen zouden ze naar het toneelstuk gaan waar Devlin een rol in speelde.
Zou, want het toneelstuk wordt afgelast: Devlin is vermoord.
Pien heeft de dag er voor haar interview gehad, hij was zo aardig. Tot haar grote ergernis is haar taperecorder gestolen, ze verdenkt een andere fan, met wie ze een lunchafspraak had.

Intussen is de politie, onder leiding van Hemmings, bezig met het onderzoek. Als de politie haar vraagt om nog in Londen te blijven, gaat zij op zoek naar de recorder. Er is een usbstick waar het interview op gekopieerd is in de bus gestopt bij de krant. Die aast natuurlijk toch al op nieuws, en kruist steeds het pad van Pien.
En dan wordt de fan die de recorder heeft gestolen dood aangetroffen op de toneelacademie. Het is Pien die haar vindt waardoor ze nog meer betrokken raakt bij de moordzaak.

Zijn Laatste Voorstelling is een lekker misdaadverhaal, in een directe, heldere stijl, met af en toe humoristische details.
Helaas ook met kromme zinnen als ‘Kan dat ook iemand anders geweest zijn die met haar toestel gebruikte?’ Een herkenbare fout, het twijfelen hoe je een zin formuleert, maar een corrector had er die uit moeten halen, net als de spelfouten. Storend voor een pietlut, maar het doet verder nauwelijks iets af van genieten: Pien, de politie, depers, ieder is om eigen redenen op zoek naar wat wat er gebeurd is en waarom het gebeurd is. Piens avontuur in Londen is een ervaring bij, waarmee ze haar verdere leven op de rol kan zetten.
Voor in het boek staat de zin In memory of Alan Rickman. Inderdaad lijkt het personage Alexander Devlin geënt te zijn naar Rickman, hetgeen doorwerkt in het script van de laatste film die Devlin gemaakt heeft.

Henry de Hoon (1959) is pianist en geeft pianolessen.
Eerdere spannende boeken zijn De Pont, Dood Vermogen en een trilogie rondom het drielandenpunt in Vaals, Drielandenmoord, Moorddate, Moord op recept.

ISBN 9789493048232 | paperback | 256 pagina's | Uitgeverij Tic | juni 2020

© Marjo, 21 augustus 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het zwarte dossierHet zwarte dossier
Max van Olden


Riemke wil graag volwaardig advocaat worden, maar het werk vraagt veel van haar, omdat ze ook nog alleenstaande moeder is van een vijfjarig zoontje. En daarnaast tijd probeert te besteden aan een nieuwe vriend. De driejarige periode als stagiaire op een advocatenkantoor op de Zuidas is bijna ten einde als ze op een dag een zwarte map vindt op haar stoel. Ze weet wat dat betekent: haar laatste kans. Ze heeft immers al enkele fouten gemaakt en met haar directe baas, Margot, met wie ze familierechtszaken doet, klikt het niet zo goed.


Nu ligt er het zwarte dossier: haar cliënt is Sjoerd Tervoort, die een kort geding wil aanspannen tegen Novak Petroviç, die in de gevangenis zit. Daar heeft hij een dichtbundel geschreven om met het leven in het reine te komen, en Tervoort wil niet dat die bundel gepubliceerd wordt. Er zou een code in staan voor handlangers van Petroviç, om Tervoort uit de weg te ruimen.


Het is een vreemde zaak en Riemke heeft maar een paar weken de tijd, de bundel ligt binnen twee weken in de winkels.
Riemke gaat onmiddellijk in gesprek met haar cliënt en die vertelt hoe hij Petroviç, vluchteling uit voormalig Joegoslavië, opgevangen heeft en hem de taal heeft geleerd. Hij trok zijn handen af van zijn protegé toen die betrokken bleek bij een overval op een juwelier. Nadat Tervoort hem, overigens pas na zeven jaar – aangaf, belandde Novak in de gevangenis. Nu zint hij op wraak, en moet de publicatie van het boek tegengehouden worden. Als Tervoort laat op de avond aan de deur staat om haar te waarschuwen – ‘ze’ weten dat zij zijn advocaat is en loopt dus ook gevaar. Op Tervoorts aandringen gaat ze mee naar een veilige plek. Enigszins naïef misschien, maar als je verantwoordelijk bent voor een vijfjarig kind denk je misschien niet al te helder.


'We staan op de dodenlijst, het spijt me, Riemke.'
Het woord dodenlijst dringt niet tot haar door. Het is een woord uit een film, niet iets dat hoort bij haar leven. 'Sjoerd, wie of wat is die uitgeverij? Heb je dat gecheckt? Verdomme!' zegt ze, harder dan ze wil. Ze voelt hoe een golf van paniek komt aanrollen en over haar heenspoelt, een paar seconden lijkt het alsof haar hoofd uit elkaar spat. Ze probeert haar gedachten op iets anders te richten maar het lukt niet en haar ademhaling slaat op hol.'

De volgende dag ontdekken haar collega’s dat ze niet op de zitting is verschenen, net zo min als de eiser. Waar zijn ze gebleven? Ook Joost, de nieuwe vriend maakt zich zorgen.Terecht blijkt. Riemke is in een gevaarlijke situatie verzeild geraakt.
 
De schrijver Max van Olden is zelf advocaat, dus die kant van het verhaal zal wel kloppen, maar het criminele avontuur lijkt op flinke duimzuigerij. Niet dat het dan minder spannend is, dat is niet het geval: als lezer wil je absoluut weten hoe dit allemaal afloopt. Van Olden geeft je waar voor je geld, het is superspannend! De schrijfstijl in de tegenwoordige tijd en vrij korte zinnen is goed gekozen.
 
Max van Olden (1973) debuteerde met Lieve edelachtbare en won daarmee de Schaduwprijs 2016. Ook werd hij genomineerd voor de Hebban Thriller Debuutprijs. In 2017 verscheen De juiste man, een psychologische en gelaagde thriller met een ingenieuze plot, die op de longlist van De Gouden Strop belandde. Het zwarte dossier is een waardig opvolger!

ISBN
9789026342288 | Paperback | 288 pagina's | Uitgeverij Ambo|Anthos | juli 2020

© Marjo, 9 augustus 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Zonder genadeZonder genade
Johan Andersen

Ex-commando Eugène Hamer, een oude bekende voor wie De dodenstoel heeft gelezen, wordt door zijn baas Raaf naar Zaandam gestuurd, zoals altijd als hij denkt dat er sprake is van terrorisme of spionage. Hamer treft er Neli Panka, een vrouw die hem al fascineerde bij de vorige zaak, toen ze Nimrod, de beruchtste seriemoordenaar in de geschiedenis van de Nederlandse misdaad, samen opspoorden. Neli is intussen hoofdinspecteur bij de Amsterdamse recherche. De hernieuwde samenwerking zien ze allebei wel zitten, al lijkt het een zeer complexe zaak te gaan worden.


Het begint met vier mannen, vermoord en op een bizarre manier ‘tentoongesteld’: is het een waarschuwing? Voor andere criminelen? Of juist voor de politie?
Hamer gebruikt een alias, nu hij werkt voor NATE, de Nederlandse antiterreureenheid. Niet alleen onderzoeken ze alles wat de nationale veiligheid bedriegt, ze doen ook onderzoek naar Nederlandse veiligheidsdiensten zoals de AIVD en de MIVD. Zonder dat die dat weten natuurlijk. Het geeft Hamer veel vrijheid, met toegang tot alles wat hij maar nodig denkt te hebben, hij kent veel mensen die kunnen helpen, ook in het criminele milieu.


Kort na de vondst van de lichamen ontploft er een bom op de Dam. De aanslag wordt opgeëist door De Discipelen van De Brandende Dageraad, een groepering die niet bekend is. Is er een connectie met ISIS? Met Hezbollah of Hamas? Zijn het nazi’s? Moslims? Of doet een bepaalde overtuiging er helemaal niet toe? Ze weten het niet.


Hamer ontdekt dat de man achter de aanslag iemand is die hij kent als De Jakhals. Een geheimzinnige en machtige man, glibberig als een aal, maar extreem gevaarlijk met onduidelijke motieven. Hij is er van overtuigd dat hij ongrijpbaar is. Het lijkt er op dat hij gelijk heeft. Maar dat is Hamers eer te na, het wordt behalve een opdracht van NATE een persoonlijke strijd. Neli Panka helpt hem daarbij.
Daarnaast houdt zij zich bezig met de moord op vier jonge mannen die onafhankelijk van elkaar op andere plekken gevonden zijn. Dat zal niets te maken te hebben met deze Jakhals, maar ook deze jongemannen verdienen dat de dader gevonden wordt.


Er vallen meer doden, deels omdat de Jakhals het niet pikt als een van zijn discipelen denkt een eigen slaatje te kunnen slaan uit het werk dat hij voor hem doet, deels en vooral ook omdat er meer aanslagen volgen. De Jakhals daagt Hamer uit: pak me dan als je kan…want anders volgt er opnieuw aanslag!
Dat zal er een worden die Nederland in zijn eigenheid raakt. Panka en Hamer breken zich er het hoofd over: wat bedoelt hij daarmee?
Er zijn stukken tekst die cursief staan, en waarin we de Jakhals volgen. Niet dat we dan het fijne te weten komen, soms is het verhelderend, soms ook absoluut niet.


Zonder genade is zoals de titel aangeeft een keiharde thriller. Veel namen, veel verschillende diensten en organisaties, met veel personages die een eigen agenda hebben soms andere criminele paden belopen, en toch is alles perfect met elkaar verbonden en goed te volgen. (deels omdat je niet wil stoppen met lezen!)
Deze superthriller pakt je ook door de persoonlijke noot. De personages
plegen introspectie en maken een psychologische ontwikkeling door. Er wordt zelfs een romantisch tintje meegegeven aan het verhaal. Maar het is vooral veel actie met veel bloederige details.
Het is supertergend spannend, die er voor zorgen dat je het boek niet weg kunt leggen. Het kost je je nachtrust!


Johan Andersen (1972) studeerde literatuurwetenschap en werkte als redacteur bij een uitgeverij. Dodenstoel was zijn eerste thriller.


ISBN 9789402704969 | Paperback | 383 pagina’s | Uitgeverij Harper Collins | mei 2020

© Marjo, 30 juli 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De vrouw die liefhadDe vrouw die liefhad
Patrick de Bruyn


De onbekende inbreker schrikt zich wild als hij in het huis dat hij binnendringt een dode man aantreft. Tenminste: hij kijkt niet echt goed of er teken van leven is, hij wil alleen maar weg van die plek! Toch belt hij nog even het alarmnummer.
Zo komt het dat als Alice aankomt bij de man met wie ze een latrelatie heeft een ambulance en politie aantreft. Ze vertelt hen dat de bewoner van het huis Nick Wauters is, en windt zich steeds meer op als ze haar niets willen vertellen.


‘Is er iets met hem?’
De agent opent zijn mond, maar ze onderbreekt hem:

‘Er is iets met hem, hè. Zeg het mij. Er is iets ergs gebeurd, hè. Anders zouden jullie hier niet zijn. Is hij naar het ziekenhuis gebracht? Kan ik daar dan naartoe?’


Maar de agenten willen haar niets vertellen. Ze zorgen er voor dat ze naar huis wordt gebracht met de vraag of Alice de volgende dag naar het bureau wil komen.
In de ogen van de commissaris die de zaak behandelt klopt er het een en ander niet. Alice probeert zo goed mogelijk antwoord te geven, maar echte helderheid verschaffen kan ze niet.

Alice zorgt voor haar zestienjarige dochter, Emma, die al een tijdje de nodige heisa veroorzaakt. Ze is het tegendeel van een braaf tienermeisje. Alice geeft daarvan haar ex Laurens de schuld. Op de avond dat Nick de dood vond was ze op weg naar Brussel om Emma naar haar vader te brengen. Ze vertelt de commissaris dat ze een vechtscheiding achter de rug hebben en dat de relatie niet zo best is. Maar Laurens kent Nick verder niet, al weet hij wel dat Nick voor hun huwelijk al Alice‘s vriendje was. Hij geeft Emma inderdaad alles waar ze om vraagt, en dat is nogal wat. Ze blijkt actief te zijn op internet met een vlog die ze inzet als influencer. Een dure hobby voor een zestienjarige.
Alice verdient de kost met het schijven van romantische, maar vooral spannende boeken. Dat doet ze onder een pseudoniem.


Al snel komt ex-commissaris de Cock aan de deur. Deze vrouw heeft veel vragen, die Alice niet altijd kan beantwoorden. Als de Cock ontdekt wie Alice is, accepteert ze de antwoorden ook niet meer zonder meer. Alice is immers een meester in het schrijven van thrillers! Alice wordt er wanhopig van, ze is er van overtuigd dat Nick gewoon onvoorzichtig is geweest en van de trap is gevallen. Het wordt nog erger als ze door de school waar Emma op hoort te zitten op het matje wordt geroepen: haar dochter blijkt een slechte reputatie te hebben onder meer omdat ze zoveel spijbelt!


Terwijl we het verhaal volgen dat moet leiden tot de oplossing van dit mysterie, lezen we ook een feuilleton dat Alice heeft geschreven voor een damesblad. Tot haar grote ergernis denkt de Cock dat zij feiten kan halen uit dat verhaal! Ze zou zich ook ergeren aan de oplettende lezer die door enkele kleine verwijzingen van Patrick de Bruyn ook steeds meer gaat twijfelen aan de ‘waarheid’ die zij vertelt.


Het geheel zit ingenieus in elkaar, je leest ademloos door tot het einde. Want: wie vertelt nu de waarheid? Wat is de waarheid eigenlijk? Is Alice slachtoffer of dader? Lekker vlotte dialogen en de afwisseling met het feuilleton zorgen er voor dat je aandacht niet verslapt. Een extraatje vormen de tegeltjeswijsheden onder andere boven de hoofdstukken.
Een sterke psychologische thriller!


Patrick De Bruyn (Halle, 1955) heeft al vele thrillers op zijn naam, die meermaals werden genomineerd voor de belangrijkste thrillerprijzen in Vlaanderen en Nederland. Met Dodelijk verlangen won hij de prestigieuze Hercule Poirotprijs.


ISBN
9789492958488 | Paperback | 352 pagina's | Uitgeverij Horizon | mei 2020

© Marjo, 30 juli 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het jaar van de slangHet jaar van de slang
Hugo Luijten

‘Het jaar van de Slang (2019) staat voor de gelegenheid om onze omstandigheden te veranderen. Dit is een geweldig jaar voor een nieuw begin, maar pas op, niets is wat het lijkt te zijn.’


Dat blijkt wel! De zaak waar Cools nu mee te maken krijgt, gaat hem de nodige hoofdbrekens bezorgen. Het is lastig uit te maken waar hij mee te maken heeft. Zoveel partijen, zoveel personen, en iedereen heeft zijn eigen portefeuille.


Hij is na vier maanden (zie De Brexitmoorden) weer terug op zijn post, en krijgt te maken met een groepering milieuactivisten. Wat zij ondernemen om hun zin te krijgen gaat nogal ver. Mensen moeten hun gedrag veranderen: minder consumeren want ‘geen verpakking produceren is beter dan recycleren’. Daarvoor creëren ze een ravage in een supermarkt. En waarom iedere week kleding kopen: de productie is een ramp voor het milieu: dat proberen ze te verduidelijken door een enorme hoeveelheid water de kledingzaak in te spuiten.
Maar gaan ze nu ook zover dat ze moorden plegen? De manier waarop de slachtoffers om het leven zijn gebracht is te gruwelijk om na te vertellen. Maar er lijkt toch een verband te zijn. Een van de slachtoffers is namelijk vermoord in een voormalig abattoir. Mensen moeten stoppen met vlees eten, roept de actiegroep.

Wie Cools intussen kent weet dat hij een eigenzinnig inspecteur is en zijn eigen regels bepaalt. Volgens zijn ex stelt hij zijn prioriteiten niet goed. Als zijn zoon in het ziekenhuis belandt, lijkt dat er wel op. Voor de oplossing van deze casus is dat alleen maar prima natuurlijk; hij zet zich voor de volle honderd procent in. Maar voordat Cools zich vol in de zaak kan storten wordt hij op non-actief gezet: intern onderzoek. Hij mag alleen maar kantoorwerk doen. Ha, dan kennen ze Cools nog niet!


‘Maar zien jullie dan niet wat hier aan het gebeuren is? Intern Toezicht, op de dag dat ik terugkomen als er nét toevallig een bizarre moord is gepleegd? Hierboven zitten er een paar aan touwtjes te trekken, en jullie huppelen als volleerde poesjenellen allemaal vrolijk mee!’
‘Hoe bedoel je?’ vroeg Dubecq scherp.
‘Maar enfin! Ik kreeg tegen alle logica in een Brusselse case, omdat ze dachten dat ik het zou verkloten. Nu gebeurt het tegenovergestelde: ze dwarsbomen me omdat ze mijn kwaliteiten vrezen. Die gasten hebben overal hun tentakels!’


Hij heeft ook een eigen manier van spreken, die Cools, met woorden uit het Antwerpse, en een vloek op zijn tijd schuwt hij evenmin. Daarnaast rookt hij te veel en lust hij veel te graag een borrel. Zijn ideeën zijn idioot, vindt zijn baas Dubecq. Maar ze geeft toe dat hij resultaat boekt.
Zij heeft ook een hekel aan de mensen van Toezicht (ze noemt hen onder andere Batman en Robin; Johan en Pierewiet; Theo en Thea, de grappigste namen verzint ze) toch zou ze graag zien dat Cools zich volgens de regels gedraagt. Maar Cools onder controle houden? Ik geef het je te doen! Tegendraads als hij is, bemoeit hij zich toch met het onderzoek dat zijn team uitvoert.


En net zoals zij in hun onderzoek dan weer zus denken, dan weer zo redeneren, zo gaan wij als lezers met de zaak mee. Soms zijn je vermoedens juist, soms niet, het lijkt wel echt politiewerk! Boven de hoofdstukken worden uur en plaats aangegeven, zodat je alles goed kan volgen.


Behalve dat hij de figuur Cools neerzet als de ruwe maar sympathieke inspecteur, is het de kracht van Hugo Luijten dat de lezer geboeid mee puzzelt. We weten meer dan Cools, maar toch, het blijft spannend tot het einde! Actueel zijn zijn boeken ook altijd: klimaatactivisten, ongecontroleerde virussen.
Wie de eerdere boeken met Stef Cools in de hoofdrol heeft gelezen kijkt vast en zeker (in het Vlaams: zeker en vast!) uit naar het nieuwe avontuur. En is dit je eerste, dan ga je de eerdere gegarandeerd ook willen lezen!


Hugo Luijten (Nieuwstadt, 1969) is een Belgisch-Nederlandse schrijver, columnist en historicus. Luijten begon zijn carrière in het onderwijs. Sinds 2016 is hij fulltime schrijver.Hij publiceert geregeld over geschiedenis, onderwijs, heemkunde en dialecten in vakbladen en tijdschriften.


ISBN 9789401466189 | Paperback | 431 pagina’s | Uitgeverij Lannoo | juni 2020

© Marjo, 9 juli 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De onbekende vrouwDe onbekende vrouw
Mary Kubica

Sadie verhuist met man en zoons van 7 en 14 jaar naar Maine. Het is een groot maar oud huis, dat aan Will is nagelaten door zijn zus, die onlangs een eind heeft gemaakt aan haar leven. Ze had een ziekte die haar leven ondraaglijk maakte, zo erg zelfs dat ze zich er blijkbaar niet zo druk over maakte dat haar dochter alleen achter zou blijven.


Imogen is zestien, en valt nu onder voogdij van Will en Sadie, iets wat haar duidelijk niet bevalt. Ze is een puber, ze laat zich niets zeggen, gaat volledig haar eigen gang. Niet makkelijk voor Sadie, die diep in haar hart liever in Chicago gebleven, waar ze arts was op de spoedeisende hulp. Er is daar echter van alles voorgevallen – we zullen in de loop van het verhaal ontdekken wat allemaal - waardoor een nieuwe start nodig was. Ook werd Otto, de oudste, gepest, en is een andere school, een andere omgeving beter.


Sadie komt aan werk in een huisartsenpraktijk en Will werkt twee dagen als universitair docent. Al snel ontdekken ze dat het daar op dat eiland in Maine bepaald niet saai is, al zijn de gebeurtenissen niet echt prettig: nogal snel nadat ze in het huis getrokken zijn wordt er een moord gepleegd. Morgan was hun buurvrouw.
Het voorval schokt Sadie zodanig dat ze wil weten wat er gebeurd is. Ze heeft niet veel vertrouwen in de politite en gaat zelf op onderzoek uit. Dat moet je natuurlijk nooit doen!

Het leidt tot gevaarlijke situaties, en er gebeuren vreemde dingen. Ze wordt geplaagd door akelige dromen. En waarom wil Tate dat spelletje spelen dat Sadie niet kent, terwijl Tate bij hoog en laag volhoudt dat ze het al met hem gespeeld heeft? Als ze naar de kapper gaat, schrikt ze als die haar haar kortwiekt. Maar de kapper beweert dat ze dat gevraagd heeft. En die buurman die de politie vertelt dat hij Sadie heeft zien ruziemaken met een vrouw die later dood werd gevonden? Dat kan helemaal niet, ze was toen aan het werk!
En Otto, die doet ook vreemd…


In een andere verhaallijn is Camille de verteller. Zij was de vriendin van Sadie, en had haar oog laten vallen op Will. De vriendschap was over toen Sadie degene was die met Will trouwde, maar Camille heeft hem nooit losgelaten. Ook nu zij verhuisd zijn niet.
En dan is er Muis, een zesjarig meisje, dat af en toe in het verhaal inbreekt. Wie is zij? Waarom heeft zij een rol?


Het verhaal wordt steeds raadselachtiger, je bent als lezer niet van plan het boek weg te leggen voor je weet hoe het allemaal zit. Kubica laat een storm opsteken waardoor het eiland geïsoleerd raakt. Dat maakt het verhaal nog enger. Er heerst een sfeer als bij een gothic thriller, en dat is af en toe heel akelig. Zelfs als er antwoorden komen blijft die sfeer hangen, net als de spanning. In een heerlijk vlotte stijl voert Mary Kubica ons naar een verrassende ontknoping. Je wil opnieuw van voren af aan gaan lezen: had je dit aan kunnen zien komen?


Mary Kubica woont met man en twee kinderen in Chicago, en heeft al meer boeken op haar naam staan, die in meer dan dertig talen verschenen zijn.


ISBN 9789402704921 | Paperback | 352 pagina’s | Uitgeverij HarperCollins | mei 2020
Vertaald uit het Engels door Karin Schuitemaker

© Marjo, 7 juli 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Zonder genade
Johan Andersen


Het boek begint met een cursief gedrukt stuk dat uit een spionageroman lijkt te komen. Een man wordt achtervolgd in Amsterdam en ziet nog kans om een paar brieven te posten. Uiteindelijk wordt hij toch gepakt en voor hij sterft komt hij oog in oog te staan met iemand die De Jakhals wordt genoemd, naar de terrorist Ilich Ramírez Sánchez, ofwel Carlos. De naam De Jakhals kreeg hij van de pers.


Neli Panka en Eugène Hamer, die we ook al in het vorige boek van Johan Andersen tegen zijn gekomen worden bij een bizarre moord geroepen. Op een industrieterrein in Zaandam zijn vier dode mannen gevonden. De lichamen hangen op een rij voor de roldeur aan de voorkant van een loods. De mannen hebben een donkere huid en een baard en zijn naakt. Hun buiken zijn opengesneden en weer met grove steken dichtgenaaid. Eugène Hamer heeft z’n uiterlijk veranderd en gebruikt nu de naam Hans Dekker.


Neli Panka heeft ook nog de moorden op 4 andere jonge moslims en voegt deze aan de zaak toe. Een van deze jongens werkte in een garage, waar ook mensen rondlopen met neonazistische sympathieën.
Later ontploft er een bom in een auto bij de Dam en de aanslag wordt opgeëist door een groepering die zich De Discipelen van De Brandende Dageraad noemt en een volgende aanslag wordt aangekondigd. De vraag is echter waar deze plaats zal vinden en het is de taak van Hamer en Panka om dit uit te zoeken.


In het boek lopen verschillende figuren rond, die niet blijken te zijn wie ze voorgeven te zijn, hoewel dat in sommige gevallen pas helemaal tegen het einde van het verhaal blijkt.
Verder is er een politieke partij actief met een charismatische leider, die afkomstig is uit de VVD. Het is geen echt populistische partij, daarvoor zijn de standpunten te genuanceerd. Wat voor rol deze partij precies speelt is ook lang onduidelijk, hoewel het wel duidelijk is dat de aanslagen de partij geen windeieren leggen.


De aangekondigde aanslag weet men niet te voorkomen en Hamer komt oog in oog te staan met De Jakhals. Deze leren we in de cursieve stukken beter kennen, samen met een Russische vrouw, die hem Glava noemt. Zij is medeverantwoordelijk voor de dood van meerdere mensen die geen nut meer hebben voor De Jakhals. Om sporen uit te wissen laat ze de huizen waar de slachtoffers zich bevinden exploderen.


Voorts zijn er ook nog andere activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen, zoals de handel in jonge vrouwen, die terug zijn gekeerd uit Syrië. Al met al is het weer een zeer spannend boek geworden met een behoorlijk ingewikkelde plot en vreemde bondgenootschappen. Ik kijk nu al uit naar het volgende boek over Hamer en Panka.


ISBN 978 94 027 0496 9 | Paperback | 383 pagina’s | Harper Collins | 26 mei 2020

© Renate 5 juli 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Hij noemde me duivelskindHij noemde me duivelskind
Johnny Bollé


Hoewel het verhaal in delen uit elkaar valt is de vijfentwintigjarige homoseksuele Seth toch wel het hoofdpersonage. Hij heeft een akelige jeugd achter de rug, die hij deelde met zijn oudere broer Ramses en zus Isis.


Isis bevindt zich in een inrichting, het gaat niet goed met haar waarschuwt Ramses zijn broer. Maar Seth zoekt allerlei smoesjes om haar niet te hoeven gaan bezoeken, hij heeft genoeg aan zichzelf vindt hij. Hij is aan het verhuizen en heeft net een andere baan. Hij werkt als ‘Head Booker’ (mocht je niet weten wat dat is, het wordt gaandeweg duidelijk) op een modellenbureau, Rochelle’s models. Rochelle kende hem al eerder, en dat ze hem die baan heeft gegeven zet kwaad bloed bij zijn collega’s. En als een van hen, Tara, verdwijnt, moet Seth dan als verantwoordelijke worden aangewezen? Het is wel zo dat zijn voorganger op die plek Becky was, en Becky was een slachtoffer van een seriemoordenaar die in het Antwerpse actief is. Hij wordt de sleutelmoordenaar genoemd, omdat hij in de keel van zijn slachtoffers een sleutel achterlaat.


Erger is dat hij het zelf niet meer weet: hij heeft visioenen van de vrouwen die vastgebonden zitten in de kelder waar zijn moeder hem opsloot. En hij heeft geen idee wat hij die nacht dat Tara verdween gedaan heeft. Geheugenverlies.
Maar de politie pakt hem niet op, en zo gaat Seth met Rochelle en de modellen die mee zullen gaan doen bij de Missverkiezing, naar Ibiza. Een van de modellen is een meisje dat hij zelf gespot heeft: Hope. Zij is ook een verteller. Al wil ze natuurlijk Miss België worden, ze heeft ook nog andere plannetjes, waarvan we niet meteen de achterliggende redenen vernemen.


Als Seth hoort dat de veel oudere fotograaf Simon ook meegaat wordt hij onrustig. Heeft of had hij nu wel of niet een onenightstand met die man? Hij vindt hem wel heel leuk! Tot zijn verbazing gaat zijn broer Ramses ook mee, en nog wel als partner van Rochelle. Maar hij is toch getrouwd?
Op Ibiza gebeurt van alles wat niets met de missverkiezing te maken heeft. Seth wordt onder hypnose gebracht, om te achterhalen wat er die ene nacht gebeurde en in het hotel waar ze bivakkeren vallen slachtoffers.


Het verhaal verloopt volgens het geijkte patroon. Eerst is er de proloog, waarin een vrouw vastgebonden zit en de hamer op zich af ziet komen. Pas als het boek uit is vallen de puzzelstukjes die dit deel van het boek oproepen in elkaar, we moeten het in ons achterhoofd houden.
Daarna volgen verschillende verhaallijnen, met andere vertellende personages: er is Lucifer, de moordenaar, die samenwerkt met het duivelskind van de titel. Wie dat zijn dat weten we natuurlijk niet. De grootste kanshebber is een van de vertellers: Seth, maar ook Simon zou kunnen. Of misschien Hope?
Om het nog ingewikkelder te maken zijn er ook flashbacks, al verduidelijkt het verleden ook wel wat er in het heden gaande is.


Na een vrij ingewikkeld verhaal waarin je als lezer iets vermoedt of een verdenking hebt, maar waarin je steeds op een dwaalspoor gezet wordt door de schrijver volgt dan eindelijk de ontknoping.
Had je het goed? Of zat je er helemaal naast?
Je hebt intussen wel een aantal uren geboeid dit boek zitten lezen, want dat doet Bollé: hij houdt je in de greep! Daar helpen ook de korte hoofdstukken en cliffhangers aan mee.
Bollé is een schrijver die op de kleine dingetjes let en die zijn beschrijvingen goed doseert.


Johnny Bollé schrijft korte verhalen en thrillers. Na Egyptisch Blauw en Bloedmaan is Hij noemde me Duivelskind het derde boek van deze Antwerpse schrijver. Hij combineert zijn baan als fitnessmanager met het schrijven van boeken.

ISBN 9789462421189 | paperback | 285 pagina's | Uitgeverij Kramat | april 2020

© Marjo, 25 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De wraak van NairghamDe wraak van Nairgham
Het chagrijnige slagzwaard deel 2
Theo Barkel

‘Miurghan? De legendarische magiër? De broer van de schrik van de woestijn, Nairghan? De tiran van Corinthar? Majesteit, wat doet u met deze mensen? U..’ Hij bevroor midden in zijn beweging en staarde nu met onverholen angst naar Myhre, die minzaam glimlachend wachtte op wat komen ging. ‘Als jij...u…Miurghan bent, dan…’ De man slikte hoorbaar en zakte door zijn knieën, Nu was het echter pure angst die zorgde dat alle kracht hem had verlaten. ‘Dan bent u de Woud…’
‘Heks! Dat duurde even zeg!’ onderbrak het zwaard hem.

‘Ik zou de vloer maar weer opzoeken als ik jou was. Ik heb Oma iemand al voor minder zien veranderen in een konijnenk…’

Wie het eerste boek heeft gelezen weer dat het best wel mee valt met het chagrijn dat het slagzwaard ten toon spreidt. Niet omdat het een gewoon zwaard is, want dat is niet zo: Harry is behalve een krachtig magisch wapen een enorme kletskous en hij bemoeit zich graag overal mee. Hij is gemaakt door de tovenaar Miurghan en heeft nog een broer, Kees.

Ook de tovenaar heeft dus een broer, eentje met de ambitie een groot rijk te maken van de landen Potanesië en Corinthar. Daar hebben ze eerder een stokje voorgestoken en hij werd opgesloten in de Onbeschreven Zuilenin het hart van Corinthar. Maar nu is deze Nairghan ontsnapt uit zijn gevangenis en hij is krachtiger dan ooit. En hij wil wraak: zijn broer Miurghan moet er van lusten. Net als hun moeder de Woudheks.

Hiram, de boerenzoon, met wie we in het eerste boek kennis hebben gemaakt., beleeft opnieuw avonturen waarin hij bijgestaan wordt door Harry, het chagrijnige slagzwaard. Zij reizen samen met Miurghan en de Woudheks naar de Zuilen. In hun gezelschap zijn ook Sira en Kamar, de lijfwacht van koning Turon en zijn groepje soldaten.
Er zijn meer mensen op pad: Kantar, Hirams vader, is op zoek naar zijn zoon; Tancur, een vreemde eenling, is eveneens onderweg naar de zuilen omdat hij ontdekt heeft dat Myhre en haar zoon gevaar lopen.
Er dan lopen we af en toe twee struikrovers tegen het lijf, die knap vervelend kunnen zijn.
In een nawoord vertelt Theo Barkel dat hij nooit van plan was om fantasy te schrijven. Wat zijn de fans van het magische slagzwaard blij dat hij door omstandigheden toch aan deze serie begonnen is. We wachten dan ook met ongeduld op meer! Er zijn nog onbeantwoorde vragen…
De geijkte onderdelen die bij fantasy horen zitten in het verhaal: de strijd tussen goed en kwaad, magie en strijd. Maar met de humor die toch wel de boventoon voert is het toch ook weer heel anders.
De vondst van dat magische pratende – en soms chagrijnige – slagzwaard is gewoonweg fantastisch!

Theo Barkel is al vele jaren actief als schrijver. Naast de horrorserie Shadajaël zijn verschillende van zijn korte verhalen gepubliceerd. Tevens is hij jarenlang hoofdredacteur geweest van SF-Terra, één van de oudste SF en Fantasy tijdschriften in Nederland.

ISBN 9789078437741 | Paperback | 221 pagina’s | Uitgeverij Macc | juni 2020

© Marjo, 23 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De dood in het hospiceDe dood in het hospice
Een Connla Quinn mysterie
David van den Bosch

Privédetective Connla Quinn, onze Nederlands-Ierse Sherlock, krijgt te maken met een eigenaardige opdracht als Marinka Meis zijn hulp komt vragen omdat er volgens haar een moordenaar bezig is in het hospice waar zij de scepter zwaait.
Shirley, zijn beeldschone, maar niet zo slimme secretaresse begrijpt het dan ook niet goed: die mensen komen daar toch al om hun laatste dagen door te brengen, waarom zou je ze dan vermoorden?

Dat is dus precies wat Connla moet onderzoeken: de wie- en waaromvraag zijn in een moordzaak onlosmakelijk verbonden, hier dus ook. De beste manier lijkt hem om zelf vrijwilliger te worden in het hospice en hij vraagt Shirley - tot haar grote vreugde! – met hem mee te gaan.
Het begint met een rondleiding en kennismaking met andere vrijwilligers.
Al meteen constateert Quinn dat de op dat moment enige bewoner bang is. Dat lijkt de leiding heel normaal. In een hospice komt de dood steeds dichterbij.

‘Dan mist u toch het punt, zei Quinn. ‘Hij is bang voor jullie. Hij vertrouwt de vrijwilligers niet.‘

Dit is een staaltje van Quinns opmerkingsvermogen. Hij ziet details die geen ander opmerkt. En hoewel de leidsters het schokkend vinden, moeten ze hem gelijk geven. Maar daarvoor hebben ze hem ook aangenomen, weten ze.

Het komt goed uit dat er een cursusweekend gepland is met de andere nieuwe vrijwilligers, Quinn en Shirley kunnen nog mee. Tijdens dat weekend blijkt Shirley een onverwacht talent te hebben. Tot haar eigen verbazing maakt ze net zo makkelijk als Quinn zelf een praatje met deze en gene en stelt de juiste vragen.
Het weekend is voor Quinn op meerdere terreinen een eyeopener. Het begint er al mee dat het niet anders kan dan dat hij samen met zijn assistente de kamer deelt. Dan hoort hij bij de cursusopdrachten vanwege zijn undercover gewoon mee te doen met de persoonlijke en diepzinnige gesprekken waarin levensvragen behandeld en hij vindt dat niet eens vervelend.
Ook luistert hij geboeid naar wat Shirley vertelt, zo kent hij haar immers niet.
Maar hij herkent zichzelf ook niet. De lezer begrijpt allang wat er aan de hand is, maar kan onze slimme detective er niet mee helpen…

Het feit dat enkele deelnemers aangeven in reïncarnatie te geloven, brengt hem op het idee dat de oplossing van dit mysterie brengt.
Zo wordt het derde mysterie een heel ander soort verhaal dan de eerdere twee. Natuurlijk is er nog steeds het bekende speurwerk, maar nu worden de mensen niet echt onderworpen aan een ondervraging: het zijn ‘gewone’ gesprekken. Dat Quinn op sommige momenten betrokkenen de waarheid vertelt en om hulp vraagt, dat gebeurt hier ook, en dat werkt nog steeds.
De introspectie blijkt hem goed te doen en nu de relatie tot Shirley verandert, zal het vierde mysterie - want dat komt toch wel? – waarschijnlijk van een andere orde zijn.

Overeind blijft dat David van den Bosch weer een heel plezierig verhaal heeft geschreven waarin humor niet ontbreekt. Omdat de verhalen een afgerond plot hebben is het geen noodzaak om de boeken op volgorde te lezen, maar dat levert wel een beter begrip van de relatie tussen de detective en zijn assistente. De twee sympathieke karakters worden uitgediept, en je wordt nieuwsgierig wat er verder met hen gaat gebeuren.

De (tot nu toe) drie boeken in de Connla Quinnserie zijn voorzien van soortgelijke omslag, een sfeervolle foto met op de voorgrond een figuur - Connla, want hij heeft een dikke sigaar in zijn hand en lijkt te staan peinzen op de locatie waar het mysterie zich afspeelt.

David van den Bosch (1982) is schrijver, verhalenverteller en theatermaker. Hij is onder meer de helft van vertellersduo Dá Fhili en spelleider van Terugspeeltheater Amsterdam. Zijn woonplaats is Amersfoort, waar zich ook de verhalen rond Connla Quinn afspelen.

ISBN 9789492055798 | paperback | 140 pagina's | Uitgeverij Nabij Producties | juni 2020

© Marjo, 19 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De vervangster
Tony Hill thriller 8
Val McDermid


Carol Jordan is weg bij de politie in Bradfield en zou eigenlijk met een nieuwe baan als hoofdinspecteur in West-Mercia beginnen, maar als Jacko Vance haar broer en zijn vrouw vermoord, is haar leven een chaos. Zonder baan trekt ze bij haar ouders in. Het contact met Tony Hill heeft ze verbroken, omdat ze hem de schuld geeft van de moord op haar broer. Hij had moeten doorzien dat Jacko Vance op deze manier wraak zou willen nemen op de vrouw die verantwoordelijk was voor zijn arrestatie.


Bij haar ouders houdt ze het maar een paar weken uit en ze verhuist naar de schuur, waar haar broer en z’n vrouw dood zijn gevonden. Deze heeft ze nu geërfd en ze besluit elk spoor van wat er gebeurd is te verwijderen en er te gaan wonen.


In het eerste hoofdstuk zien we een man, die plannen maakt om de volmaakte vrouw te vinden. Hij heeft haar al op het oog en maakt plannen om haar te ontvoeren. Hij zou net als z’n vader een Aziatische vrouw kunnen nemen, maar hij wil geen postorderbruidje. Als je daarmee voor de dag komt, verlies je toch het respect van je collega’s.


Vervolgens maken we een sprong vooruit in de tijd en als Paula McIntyre voor haar eerste werkdag op bureau Skenfrith Street komt, ziet ze bij de balie een jongen staan die haar bekend voorkomt. Het is Torin, de zoon van een collega van haar vriendin. Hij komt aangifte doen van de vermissing van z’n moeder, maar de man aan de balie zegt dat men niets voor hem kan doen voor z’n moeder 24 uur vermist is. Torin is het daar niet mee eens, omdat z’n moeder niet iemand is die zonder iets te laten weten de hele nacht wegblijft. Paula besluit met de jongen te praten.


Paula is lid van het team van hoofdinspecteur Alex Fielding en wordt bij een moordzaak geroepen. Het slachtoffer is een vrouw, die in een kraakpand wordt aangetroffen en Paula denkt even dat het Carol Jordan is, met wie ze eerder heeft samengewerkt. De vrouw lijkt doodgeknuppeld te zijn en doet ook denken aan Bev McAndrew, de moeder van Torin. Ze is het echter niet. Het slachtoffer blijk Nadia Wilkowa te zijn, die al een aantal weken niet op haar werk is geweest, omdat ze voor haar moeder in Polen moest zorgen. Dat heeft ze in ieder geval aan haar werkgever laten weten. Het lijkt er echter op dat ze het land helemaal niet verlaten heeft.


Later wordt het lichaam van Bev McAndrew gevonden in de buurt van de schuur waar Carol Jordan haar intrek heeft genomen. Carol heeft van haar buurman een hond gekregen. Het is een schapenhond, die bang is voor schapen, waar de buurman dus niets aan heeft, omdat hij de hond anders misschien in moet laten slapen, neemt Carol hem, hoewel ze meer een kattenmens is.


Een bloedvlekje op de mouw van het jasje van Nadia Wilkowa blijkt van Tony Hill te zijn en Alex Fielding laat hem onmiddellijk arresteren. Paula is het daar niet mee eens en probeert Carol om hulp te vragen. Hoewel de verhouding tussen Carol en Tony Hill verstoord is, is ze het met Paula eens dat Tony niet de schuldige is.


Het is weer een spannend boek geworden, waarin natuurlijk ook aandacht is voor het verleden van de dader, terwijl ook het privéleven van de hoofdpersonen een rol speelt. Paula en haar vriendin Elinor ontfermen zich over Torin die, als blijkt dat z’n moeder dood is, niet met z’n tante, die plotseling opduikt, mee wil.
Carol Jordan en Tony Hill zijn de hoofdpersonen in een hele serie boeken van Val McDermid.
Aan het eind van het boek staat ook nog een kort verhaal van 9 pagina’s.


ISBN 978 90 218 1044 7 | Paperback | 415 pagina’s | Luitingh Sijthoff | juni 2014 
vertaald door Frank Lefevere

© Renate 14 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Dodelijk dichtbijDodelijk dichtbij
Jonas Moström

Nathalie Svensson, moeder van twee kinderen, is psychiater van beroep, waardoor ze nogal eens met mensen in aanraking komt die flink gestoord zijn. Ze is gescheiden na een verstikkend huwelijk met Hakan en vindt het heerlijk om, als de kinderen bij hun vader zijn, alle remmen los te gooien. Al zijn de types met wie ze dan te maken krijgt niet altijd even fris.


Op een van die avonden heeft ze de acteur Rickard Ekengård leren kennen, met wie ze nu weer afgesproken heeft, bij een fontein op een plein. Hij staat er al als ze aan komt lopen, maar voor ze hem heeft kunnen benaderen ziet ze hoe een persoon opstaat van een bankje en naar Richard toeloopt. Ze hoort een knal en ziet hoe de onbekende Richard in het water van de fontein gooit.


Deze moord brengt haar tien jaar terug in de tijd, toen haar vriend Adam vermoord werd. Adam was journalist en bezig met een belangrijke zaak. Hij vertelde haar niet waar hij mee bezig was. Ze heeft nog dozen met spullen staan van Adam. Nathalie besluit zelf op onderzoek te gaan en ontdekt ze dat Adam bedreigd werd door een acteur. Niet
door Ekengård, maar door zijn concurrent. Is dit de link tussen de twee moorden?

Adam, Nathalie, Hakan en politie-inspecteur Frank waren een vriendengroep in hun jonge jaren. Nu Frank onderzoek doet naar de moord op de acteur overleggen ze geregeld, al is dat vanuit Franks positie een poging om Nathalie er van te weerhouden zelf in de zaak te duiken, ze luistert niet. Maar het wordt haar niet in dank afgenomen. Ze krijgt dreigbrieven. En iemand in een groene anorak volgt haar. Wat is hier allemaal aan de hand?
Iemand uit haar verleden? Een patiënt? De stalker?

Behalve dat het verhaal af en toe onderbroken wordt door stukjes cursieve tekst vanuit waarschijnlijk de dader zijn er terugblikken naar de tijd met Adam.
Er is een intrigerende proloog: een vrouw loopt via een donker straatje naar huis en wordt overvallen. Ze komt bij op een voor haar onbekende plek. Wie is zij? Wat er verder gebeurt en wat deze proloog met het verhaal te maken heeft, dat wordt pas duidelijk als het boek bijna uit is.


Het is een mix tussen een actiethriller en een detectiveverhaal waarin ook privédingetjes die met het verhaal niet echt iets te maken hebben. Als haar moeder een poging tot zelfdoding doet, is niet duidelijk bij welke van de twee dit feit hoort. Zo zijn er veel dingetjes waarvan pas op het laatst duidelijk wordt welke wel en welke geen verband houden met de moord(en). Dat houdt je als lezer scherp, net zoals de vlotte manier van schrijven dat doet.


Jonas Moström (1973) werkt als huisarts in Stockholm met daarnaast tijd genoeg om te schrijven. Er verschenen al negen boeken voor Dodelijk dichtbij uit kwam. Het is het eerste deel van een serie met Nathalie Svensson in de hoofdrol. Het is ook het eerste boek van zijn hand dat in het Nederlands vertaald werd. Er komen er vast wel meer. De serie met Nathalie Svensson bevat intussen al zes delen.


ISBN 9789026349614 | paperback | 352 pagina's | Uitgeverij Ambo|Anthos | mei 2020
Vertaald uit het Zweeds door Tineke Jorissen-Wedzinga en Sophie Kuiper

© Marjo, 16 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

RadeloosRadeloos
Een Anne Kramerthriller
Joop van Riessen

Je kan niet schrijven over Zuid-Afrika zonder dat het (mede) over racisme gaat, het neemt dan ook een flink deel in van deze thriller. Het verhaal is losjes gebaseerd op feiten. In 2015 verdween namelijk de 21-jarige geneeskundestudente Sophia Koetsier in een wildpark in Oeganda. Er is nooit opgehelderd wat er met haar is gebeurd. Haar wanhopige ouders vroegen Joop van Riessen om raad. Helpen kon hij niet, wel luisteren én er een verhaal over schrijven.

In deze thriller is Julia voor haar stageperiode met twee medestudenten naar KwaZulu-Natal gereisd. Joanne en Claire reisden samen door naar een ziekenhuisje in Lobamba, terwijl Julia zich aanmeldde bij een organisatie die zich bezighield met de bestrijding van HIV en AIDS op locatie. Die organisatie stuurde haar naar de hoofdstad van Swaziland. Daar werd ze opgehaald door een zwarte man die zich voorstelde als Mosie – Moos. Hij zou haar chauffeur en begeleider zijn de komende drie maanden.
Hij leert haar veel over de totaal andere cultuur waar ze mee te maken krijgt, en geeft haar op haar verzoek zelfs schietles. Het is namelijk niet bepaald ongevaarlijk voor een blanke vrouw die van het ene dorp naar het andere trekt.
Na die drie maanden voegt ze zich weer bij haar studiegenoten, die zich hun laatste avond anders hadden voorgesteld, het had een gezellige avond moeten worden. Maar Julia kwam niet opdagen…


Als ze haar vermissing melden kan de politie niet anders dan constateren dat ze verongelukt moet zijn. Haar spullen, inclusief kleren, worden gevonden op het strand waar zich krokodillen bevinden. Van Julia geen spoor. Marjan, Julia’s moeder, die vanaf het begin tegen deze onderneming was, is dan al onderweg naar Zuid-Afrika, om een paar dagen met haar dochter op te trekken en dan samen weer naar Nederland terug te vliegen. Als haar grootste angst werkelijkheid lijkt te zijn geworden, wil ze dat niet geloven en maakt heel wat stampij om meer onderzoek. Julia kan niet dood zijn!


Toevallig is Anne Kramer, chef van de Amsterdamse recherche, ook in die contreien. Ze is met verlof gestuurd, en heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt een oude vriend op te zoeken, die min of meer ondergedoken zit in Zuid-Afrika. Vanuit Nederland wordt haar gevraagd eens naar de zaak te kijken.


Door het verhaal van Julia lezen we over wat er na Nelson Mandela terecht gekomen is van zijn anti-apartheidsidealen.
Niet veel dus. Zoals in werkelijkheid ook gebeurt, worden in dit boek erfaanvallen uitgevoerd - in het Afrikaans Plaasmoorde: berovingen van Zuid-Afrikaanse boeren - veelal blanken - met soms een dodelijke afloop. De boerengemeenschap heeft hier vooral sinds het einde van de apartheid mee te maken. Apartheid heerst, zoals Julia dan ook aan den lijve ondervindt doordat ze met Moos optrekt.


‘Ik ben zwart. Jij bent wit. In dit land betekent dat onheil.’


Daarnaast volgen we Anne Kramer, die geneigd is het met Marjan eens te zijn: er is iets vreemds aan de verdwijning van het meisje. Met haar invloedrijke vriend gaat ze op onderzoek uit. Ook is er een journalist, die Anne in de gaten krijgt. Is hij degene die een foto van Anne en haar vriend maakt, zodat men in Nederland in de gaten krijgt wie die vriend is? Anne is woest.


Het verhaal van Julia is fictief, het is een van de vele mogelijkheden die het meisje overkomen kunnen zijn. De Plaasmoorde, de ziektes, de illegale stroperij en de Apartheid, die zijn helaas niet fictief. Al wordt dit boek een thriller genoemd, door deze achtergronden is het meer dan een misdaadverhaal.


Joop van Riessen is voormalig hoofdcommissaris van de Amsterdamse politie. Inmiddels heeft hij zijn eigen onderneming: Joop van Riessen, Communicatie & Advies. In 2009 verscheen zijn eerste politiethriller, Vergelding (shortlist Schaduwprijs 2010). Paniek op de Haarlemmerdijk is de vijfde thriller met Anne Kramer in de hoofdrol. Onlangs zijn de tv-rechten op de Anne Kramerreeks verkocht.


ISBN 9789462971714 | Paperback | 288 pagina’s | Uitgeverij de Kring | april 2020

© Marjo, 14 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

wie zonder zonde isWie zonder zonde is
Bo Svernström


De elfjarige Olinda is niet meer gezien sinds om half drie de school uitging. Haar ouders waren naar een concert, hun telefoon stond uit, zodat de oppas hen niet kon bereiken. Er wordt na de melding bij de politie onmiddellijk een zoektocht gestart, maar het is te laat.
Als Sixten, die met zijn vriendje Nicklas ook op zoek is,vindt haar in een rotsspleet is ze dood, haar hoofd ingeslagen met een steen of iets dergelijks. Nog twee tieners waren in de buurt, bezig met hun eigen zaakjes.
En met al die andere mensen die op de plek rondgebanjerd hebben is spooronderzoek vrijwel onmogelijk.
Rechercheur Carl Edson laat buurtonderzoek doen en ondervraagt alle betrokkenen, onder andere de schoolkinderen.


Als ze zoeken naar eventuele recidivisten - het gaat immers misschien wel om een pedofiel - stuiten ze tenslotte op Robert Lindström. En daarmee komen we op de hoofdfiguur en ik-verteller in dit eerste deel.
Robert Lindström werd als elfjarig jongetje verdacht van moord op een vriendje. Hij zou dat gedaan hebben met een blok beton. Hij herinnert zich er niets van, ook nauwelijks iets van wat daarvoor gebeurd is. Na de moord is hij in een pleeggezin geplaatst en heeft een redelijk normaal leven geleid.
Een paar dagen voor de moord op Olinda heeft een journaliste contact opgenomen met Robert. Lexa wil een boek schrijven, en daarvoor ook Roberts verhaal horen, want dat is nooit verteld. Na een paar gesprekken denkt Lexa dat hij die moord helemaal niet gepleegd heeft. Maar Robert is er van overtuigd, hij heeft het toen ook bekend, en wie zou het anders gedaan hebben? Dat is nu net wat Lexa met zijn hulp wil onderzoeken. Ze bezoeken de betrokkenen van toen.
Het wordt allemaal een stuk ingewikkelder als Robert verdacht wordt het meisje Olinda vermoord te hebben.


De verhaallijnen haken zich in elkaar vast en lijken onontwarbaar te worden. Er ligt een schier onmogelijke taak voor Lexa wil zij haar boek kunnen schrijven. Rechercheur Carl Edson heeft er eveneens een hele kuif aan, en hij moet ook nog omgaan met lastige collega’s. Er vallen nog meer slachtoffers terwijl het een na de andere personage de schuldige lijkt te zijn. De belangrijkste vraag in deze spannende thriller is of Robert schuldig was, en zo niet, waarom hij dan zelf denkt van wel. Het antwoord op deze vraag heeft namelijk veel consequenties.

Het boek bestaat uit drie delen. In deel een is Robert de ik-verteller, een rol die hij verliest in het tweede deel, om hem in het derde deel weer terug te krijgen. In het tweede deel vernemen we meer over zijn verleden, een deel van zijn leven dat hij bewust zou willen vergeten, terwijl hij de herinneringen aan zijn jeugd echt verdrongen heeft. Als deel drie begint, zegt Robert:


‘Dit het vierde feit dat jullie over mij moeten weten: ik hou dingen achter, ik pas het beeld van mezelf aan. (-) Dat zijn dingen waar ik niet over wil praten.’


En terwijl de lezer dan begint te twijfelen aan alles wat hij of zij tot hier toe gelezen heeft, blijft Lexa volhouden. Gelukkig maar. Zo wordt alles toch nog tot een keurige ontknoping gebracht.

Wie zonder zonde is’ is de tweede thriller van Bo Svernström. Zijn speurder is dezelfde, en er zijn dan ook wel wat privédingetjes die in het verhaal meegenomen worden, maar gelukkig niet al te veel. Het verhaal springt van de ene persoon naar de andere, en Svernström houdt zich ook niet aan chronologie. Boven de korte hoofdstukken staat wel een datum, en die kun je als lezer maar beter goed in de gaten houden.
Vol dramatiek en goed speurderswerk is ‘Wie zonder zonde is’ een vrij ingewikkeld maar toch goed te volgen verhaal, dat je meeneemt in een leesavontuur zoals we dat van bijvoorbeeld Elizabeth George kennen.


Bo Svernström (1964) heeft een PhD in Zweedse literatuur en heeft zelf lang voor Aftonbladet geschreven, een van de belangrijkste kranten van Zweden. Wie zint op wraak is Svernströms debuut.


ISBN 9789402704952 | paperback | 384 pagina's | Uitgeverij the House of the Books | april 2020
Vertaald uit het Zweeds door Edith Sybesma

© Marjo, 10 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

BloedsteenBloedsteen
Bernice Berkleef

Ella, ik-verteller, woont in Amsterdam met haar vriend Jord. Ze worden om half zeven ruw uit hun slaap gehaald door gebel en gebons op de deur.
Als Ella in haar ochtendjas de deur opendoet stormt de politie naar binnen. Haar wordt toegesnauwd:

‘U wordt aangehouden voor het illegaal exporteren van goederen.’

Ze moet mee voor een verhoor en heeft geen idee wat er aan de hand is. Ja, ze werkt op een transport- en distributiekantoor. Ja, ze is verantwoordelijk voor het hele transportproces. Ja, ook naar België. Maar wat is er aan de hand?
Dan beginnen ze over haar vader. Die is zesentachtig nu, en niet meer zo gezond. Maar wat Ella nu hoort, daar weet ze niets van. Niet dat de politie haar gelooft, want inderdaad heeft haar vader haar altijd financieel gesteund. Maar dat hij juwelen en edelstenen gesmokkeld zou hebben? En een bankrekening heeft in Zwitserland?

De bodem valt onder haar rustige leventje vandaan, want al wordt ze zelf vrijgelaten, haar vader overlijdt niet lang na zijn arrestatie en Jord verlaat haar. Ook wordt ze ontslagen en ziet het er naar uit dat er beslag gelegd gaat worden op haar huis.
Haar vader had een huis op Java, dat verhuurd werd en ze besluit daar heen te reizen na een telefoontje van de vermogensbeheerder die haar vaders belangenbehartiger was in Djakarta.
Ella weet wel dat haar vader in een jappenkamp heeft gezeten, maar dat hij ieder jaar naar Java reisde en dat maar voor een paar dagen, wist ze niet. Waarom deed hij dat?
De huisbewaarder Depoh vangt haar op. Ze vindt het vreselijk als hij het slachtoffer wordt van een overval in haar huis: terwijl zij een dagje op stap was met nieuwe kennissen wordt er ingebroken. Depoh wordt neergeslagen, en haar geld en paspoort zijn verdwenen.
Op dat uitstapje leerde ze het Chinese echtpaar Soong en Ling kennen, zeer rijke en machtige mensen. Misschien kunnen zij haar helpen om aan een nieuw paspoort te komen?

Ook is er de Engelsman Stan, een journalist die een artikel schrijft over Soong. Ze worden vrienden.
Maar ook al lijkt alles goed te komen, als Ella eenmaal weet wat het geheim van haar vader was, blijkt ze helemaal niet veilig te zijn.

We lezen terloops en in geringe mate over de geschiedenis van Indonesië en het grootste jappenkamp, waar vooral Nederlandse vrouwen en kinderen opgesloten waren. Af en toe zijn er cursieve stukjes tekst waarin verteld wordt over het verleden van haar vader.
Maar vooral is het een spannend verhaal rondom een schat die door meerdere aasgieren gewenst is. Sommigen daarvan gaan daarin heel ver. Er vallen dan ook nog slachtoffers.
Het verhaal heeft een paar zwakke plekken, maar die verklappen neemt een deel van de spanning weg. Want die is er zeker ook. Het is een spannend actieverhaal.
Bernice Berkleef (1986, Amstelveen) studeerde toerisme en rechten, die ze beide voltooide. Ze schreef een Young Adultserie. Haar thrillerdebuut in 2018 was Cody.

ISBN 9789044354928 | Paperback | 256 pagina’s | Uitgeverij House of the Books | april 2020

© Marjo, 8 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

MoordzomerMoordzomer
Gerard Nanne


Het boek begint op een terras waar Jurriaan Boelen en Matthijs van Hout elkaar ontmoeten. Jurriaan nodigt Matthijs uit om bij hem en z’n moeder een Indische rijsttafel te nuttigen. Deze uitnodiging neemt Matthijs aan en hij belt z’n zus, om te zeggen dat hij niet bij haar zal komen eten.


In het volgende hoofdstuk wacht rechercheur Paula van Es op haar nieuwe vriendin José. Haar relatie met Marit is een half jaar geleden verbroken en deze nieuwe relatie met een 17 jaar jongere aantrekkelijke vrouw maakt haar een beetje bang om weer teleurgesteld te worden. José blijkt in de loop van het verhaal vrij veel invloed op Paula te hebben. Zo verft ze haar haar en laat ze op een gegeven moment een tatoeage van een zeepaardje in haar nek zetten.


Inspecteur Jillian Blom en Paula van Es houden zich bezig met een serie gewelddadige overvallen in de omgeving van Hoorn en krijgen ook nog een vermissing op hun bord. Twee weken geleden is een zekere Matthijs verdwenen en tien dagen geleden heeft z’n zus Simone de Waard daarvan aangifte gedaan, maar er is nog weinig aan gedaan.


Jurriaan Boelen is zelf een beetje in de war, omdat hij z’n nieuwe vriend Matthijs na hun eerste ontmoeting niet meer te pakken kan krijgen. Hij had het gevoel dat er een klik was en nu worden z’n telefoontjes niet beantwoord. Een gesprek van de politie met de ouders van Matthijs levert vooral een vervelend gevoel op. Matthijs lijkt een beetje door z’n ouders verstoten te zijn, omdat hij homoseksueel is. Met name z’n vader laat z’n afkeer hiervan blijken.


En dan worden er lichaamsdelen gevonden in een afvalcontainer op een bouwplaats. Het blijkt het lichaam van Matthijs te zijn en uiteindelijk wordt Jurriaan Boelen van de moord beschuldigd. De zaak lijkt hiermee afgedaan te zijn, want de aanwijzingen zijn vrij sterk en Jilian en Paula kunnen zich weer volledig op de overvallen concentreren. Op een gegeven moment wordt een getuige aangereden en even later verbreekt José de relatie met Paula. Aangezien José nogal nieuwsgierig was naar het werk van Paula, rijst bij haar de verdenking dat José hier meer mee te maken heeft.


Oud-inspecteur Frank Benders, die Jurriaan Boelen kent, gelooft niet in zijn schuld en gaat zelf op onderzoek uit. Hij ontdekt iets, dat het verhaal van Jurriaan bevestigt en Jurriaan wordt op vrije voeten gesteld.


Het boek heeft een verrassende ontknoping. Qua sfeer doet het een en ander een beetje denken aan de boeken die A. Lourens-Koop (Jackie Lourens) in de jaren 70, 80 en 90 schreef. https://nl.wikipedia.org/wiki/Jackie_Lourens Er is niet al te veel aandacht voor het privéleven van de hoofdpersonen, maar het zijn wel mensen van vlees en bloed.


ISBN 978 80 8660 193 6 | Paperback | 223 pagina’s | Ellessy Crime | 2012

© Renate 24 mei 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

MisleidingMisleiding - Doggerland 1
Maria Adolfsson

 

Het boek speelt zich af in het fictieve Doggerland, een groep van 3 eilanden, die zich vermoedelijk ergens tussen Denemarken en Groot Brittanië, ter hoogte van de Doggersbank bevindt. Dat zou je ook al uit de naam af kunnen leiden. De namen van de eilanden en de plaatsen doen Scandinavisch aan, maar zijn dus niet op een kaart te vinden. Het citaat van Herman Melville: ‘It is not down in any map; true places never are.’ geeft hiervoor al een indicatie, maar ergens vind ik het, met m’n liefde voor landkaarten en m’n neiging om plaatsen die in een boek genoemd worden op te willen zoeken, niet zo prettig.


Het boek begint als inspecteur Karen Hornby met een verschrikkelijke kater wakker wordt in een bed in een hotel, naast haar baas Jounas Smeed. Ze sluipt het hotel uit en gaat naar huis, terwijl ze haar baas laat slapen. De echte problemen beginnen echter pas als er een vrouw bruut vermoord blijkt te zijn. Het slachtoffer is de ex van Jounas Smeed en Karen wordt op de zaak gezet.
Jounas is vooralsnog een verdachte in de zaak en staat dus tijdelijk op non-actief.


Er zijn wat hoofdstukken over een commune in 1970, waarin een familielid van het slachtoffer voorkomt. Wat deze hoofdstukken met de zaak te maken hebben blijft lang onduidelijk. En dan vinden er andere misdrijven plaats. Er worden een paar vrouwen zeer wreed verkracht, waarbij een van de slachtoffers zelfs overlijdt. Deze zaak wordt overigens niet verder uitgewerkt.
Dan zijn er wat inbraken, waarbij brand wordt gesticht en als de dader ook in de buurt van het huis van het slachtoffer geweest blijkt te zijn, beschouwd de politie hem als de dader van de moord. Karen gelooft hier niet erg in, maar kan ook weinig doen. Ze besluit aan haar geplande vakantie te beginnen en terwijl zij op de veerboot naar Denemarken zit, gebeurt er iets, waardoor alles verandert.


Het is een spannende thriller geworden, met veel aandacht voor Karen Hornby. Ook haar privéleven speelt een rol in het verhaal, zonder dat het storend wordt. De oplossing komt pas helemaal tegen het einde en zelf daar komt nog een rare draai, die je als lezer niet echt ziet aankomen. Toch is het volkomen geloofwaardig. Ik kijk nu al uit naar het volgende boek over Doggerland.


ISBN 978 90 245 8240 2 | Paperback | 446 pagina’s | Luitingh ~ Sijthoff | april 2019 |
vertaald door Elina van der Heijden

© Renate 1 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Wat je niet wilt zienWat je niet wilt zien
Steve Mosby

 

Na de zelfmoord van z’n vrouw Maria is Alex Connor op de vlucht voor z’n herinneringen. Hij trekt door Europa en is niet in staat z’n oude leven op te pakken. Als hij in Venetië in de lounge van het hostel waar hij verblijft een blik op de TV werpt, blijft hij staan. Op de TV is een foto van Sarah te zien. Aan de onderkant van het scherm is de tekst te lezen: “Politie graaft in veld na vijf dagen zoeken.” Alex wil het geluid van de TV harder zetten, maar dat lukt niet. Even later ziet hij op de TV een foto van z’n broer James.


Later koopt hij bij een kiosk een Engelse krant en op pagina 5 leest hij dat z’n broer bekend heeft dat hij Sarah, met wie hij een relatie heeft, vermoord heeft. Het lichaam van Sarah is nog niet gevonden en de politie vraagt het publiek om hulp. De krant is al een paar dagen oud en Alex meent dat hij op TV heeft gezien dat het lichaam inmiddels gevonden is.


Sarah hebben we al leren kennen in het eerste hoofdstuk. Daar komen we ook te weten dat ze haar vader is verloren als ze 9 jaar is. Haar moeder is dan al dood. In hetzelfde hoofdstuk lezen we dat ze inmiddels 30 is en dat ze bij haar vriend James weg wil gaan. Later lezen we het een en ander over de relatie tussen Sarah en Alex. Omdat Alex een zekere verantwoording tegenover Sarah voelt, te meer daar zij geprobeerd heeft zich over hem te ontfermen na de dood van Maria, besluit hij terug te keren naar Groot Brittanië. Daar ontdekt hij dat het lichaam van Sarah nog niet gevonden is. Er zijn sporen gevonden op het veld waar gezocht is, maar het lichaam is weer verdwenen.


Het politieonderzoek wordt geleid door Paul Kearney. Hij jaagt op een moordenaar die vrouwen ontvoert en langzaam leeg laat bloeden. Vijf vrouwen zijn ontvoert en van drie slachtoffers zijn de lichamen gevonden. Een van de slachtoffers is Rebecca Wingate, maar haar lichaam is nog niet gevonden.
Als er een auto-ongeluk plaats vindt, blijkt de automobilist flessen bloed vervoerd te hebben. De bestuurder blijkt een zekere Thomas Wells te zijn, die er van overtuigd is geraakt, dat hij een vampier is. In de auto vindt men de handtas van Rebecca Wingate, dus Thomas moet meer van haar verdwijning weten.


Alex vindt in het huis van z’n broer, dat vroeger het huis van z’n ouders is geweest, waar hij ook heeft gewoond, de spullen van Sarah. Zij werkte als journaliste en in ordners vindt hij de nodige krantenartikelen die ze heeft geschreven. In een ordner met de naam ‘Research’ vindt Alex foto’s van mensen die door geweld om het leven zijn gekomen. Op een van de foto’s staat de vrouw van Alex, op het moment voor haar zelfmoord. Hij vindt ook een vel met een gebruikersnaam die Sarah kennelijk gebruikte en lijsten met wachtwoorden en websites. Verder vindt hij ook nog een lijst met namen en interviewgegevens.


De ordners met alle gegevens neemt hij mee en hij koopt een goedkope laptop. Die gebruikt hij op z’n kamer om naar een van de websites te gaan, waar Sarah vermoedelijk de foto van Maria heeft gevonden. Hij kan zich niet registeren en besluit uiteindelijk in te loggen met de gegevens van Sarah. Daar vindt hij uiteindelijk een filmpje van de zelfmoord van z’n vrouw en hij komt op het spoor van de mensen die dit soort filmpjes leuk vinden.


Het is een spannend boek en Alex Connor en Paul Kearney komen op het spoor van mensen die juist wel willen zien, wat de meesten niet willen zien, mensen die daar soms veel geld voor over hebben en de mensen die dit willen leveren gaan over lijken om hun handel te beschermen. Gelukkig worden de al te gruwelijke details de lezer bespaard. Het einde van het boek zou het begin van een nieuw verhaal kunnen zijn, maar daar reken ik niet op.


ISBN 978 90 229 9643 0 | Paperback | 304 pagina’s | AW Bruna | oktober 2011
vertaald door Hugo Kuipers

© Renate, 7 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De hongerDe honger
Kasper van Beek

Psychotherapeut Liam Sandberg heeft een goedlopende praktijk in Oud-Zuid. Hij heeft een fijn gezin met zijn vrouw Evi en nu vijftienjarige dochter Yana. En ze hebben een vakantiehuisje in Limburg dat hij aan het opknappen is. Daar kan hij eventuele frustraties in kwijt en het is heerlijk om er weekendjes door te brengen.
Een fantastisch leven dat op zijn kop komt te staan als ze ontdekken dat een onbekende hen al een jaar lang in hun eigen huis heeft gefilmd!
Thuisgekomen van een weekendje Limburg vinden ze een briefje op de afstandsbediening, PLAY, staat er op. Liam drukt op de knop en tot hun afgrijzen zien ze alle drie hun leven op film verschijnen. In alle kamers hangen verborgen camera’s! Letterlijk alles staat op film, compleet met datum.
Ze waarschuwen de politie, maar besluiten de opnames niet mee te geven, zodat de politie er weinig mee kan. Er is niet aantoonbaar ingebroken, er is niets gestolen. Wie heeft die camera's geplaatst? En waarom wil iemand de familie Sandberg elke minuut van elke dag filmen?

Het is het begin van een ellendige periode waarin de waarheid niet meer verborgen kan blijven.

Rechercheur Isabella Neri, net terug van gedwongen verlof, buigt zich over de zaak. Ze wordt tegengewerkt door haar collega’s, maar omdat ze helemaal geen zin heeft om in een duf kamertje in haar eentje papierwerk te gaan doen, is zij degene die bepaalde feiten voor het daglicht haalt, die anders verborgen zouden zijn gebleven.
In een poging haar op een zijspoor te zetten wordt ze op een cold case gezet, een meisje dat een jaar eerder verdwenen is. Als Isabella de lijst opvraagt van vermiste meisjes, heeft ze de link met de zaak Sandberg. Al ontdekt ze dat niet meteen, Isabella bijt zich vast in de zaak.
Maar er moet nog heel wat gebeuren voor het onderzoek echt op gang komt. Misschien is het dan al te laat voor Yana die intussen ook verdwenen is.

Het idee achter deze thriller is akelig: dat je zomaar bekeken kan worden in al je doen en laten zonder dat je het weet! Als je die persoon kent is dat al een eng idee, maar door iemand die je niet kent? Dat is nog erger. Want waarom zou iemand willen zien wat een gewoon mens de hele dag doet?
Maar: iedereen heeft wel geheimen, en dat kan heel onschuldig zijn, maar ook heel gênant. Of gevaarlijk, al zal de gemiddelde lezer niet te maken hebben met wat er in dit boek gebeurt.
Het verhaal komt rustig op gang, en heeft bijzondere verhaalwendingen. Het is een verslavend boek, je legt het niet zomaar weg.
Wie is er zo gek dat hij – of zij natuurlijk – maar liefst zeventien camera’s verbergt in een huis van een ogenschijnlijk heel normaal gezin?
Misschien is de bron van het kwaad niet zo’n origineel gegeven, maar het is absoluut heel goed uitgewerkt. Er is een heleboel aan de hand, wat ook nog het leven van onschuldige buitenstaanders kost. En de Sandbergs zijn natuurlijk evenmin veilig.

Kasper van Beek (1985) is film- en televisieproducent. Hij is medeoprichter van twee productiebedrijven, waarmee hij een breed scala aan nationale en internationale projecten maakt. Hij woont en werkt in Amsterdam. Zijn debuut Vogelvrij stond op de shortlist van de Gouden Strop en de Schaduwprijs. De honger is een uitstekende opvolger, dus de lezer wil zeker meer boeken van zijn hand.

ISBN 9789403188003 | paperback | 288 pagina's | Uitgeverij Cargo | mei 2020

© Marjo, 29 mei 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het geruchtHet gerucht
Lesley Kara

Joanna bedoelt het goed, als ze op een bijeenkomst van de leesclub een andere vrouw probeert te redden van Karen, die haar aan een kruisverhoor lijkt te onderwerpen. Ze gooit de naam Sally McGowan in de groep, de vrouw over wie ze zojuist heeft gehoord dat die in hun dorp zou wonen.
Het werkt, maar de gevolgen zijn heel vervelend.
De naam van het meisje dat op tienjarige leeftijd een joch van vijf jaar doodstak wekt meteen belangstelling. Als Joanna ook nog vertelt dat de vrouw verborgen zou zijn in een dorp zonder kroeg, en dat van toepassing was op Flinstead in die tijd….

Al heeft die moord al 48 jaar geleden plaatsgevonden, het is nog steeds een feit dat de tongen in beroering brengt. Niemand wil dat de moordenares in hun buurt woont. De vrouw zit sinds haar vrijlating in een beschermingstraject, heeft natuurlijk een andere naam. Iedere vrouw van die leeftijd kan haar zijn…

Joanna is zelf nog maar pas in Flinstead komen wonen vanuit Londen, waar haar zoontje Alfie van zes op school gepest werd. In het dorp woonde haar moeder, het leek een goede keuze om in haar buurt te gaan wonen, temeer omdat Joanna een alleenstaande moeder is.

Maar alleen al de mogelijkheid dat die moordenares in het dorp zou wonen, lijkt, nadat Joanna het gerucht verspreid heeft, de gemoederen danig in beweging te brengen. Een eigenaresse van een winkel wordt bedreigd, de ruiten ingegooid van haar boetiek. Joanna krijgt akelige tweets.
Gelukkig komt er steun van haar vriend, Michael, die zowaar aankondigt dat hij wel meer wil in hun relatie. Maar hij is journalist, en niet iedereen is blij met zijn aanwezigheid.

En dan gebeurt er heel veel, al is het vooral in Joanna’s hoofd. Als een van die vrouwen een moordenares is, wie is het dan? En wie stuurt haar die tweets? Het kan iedereen zijn: de vrouwen van de leesclub, de moeders op school, de vrouwen van de oppaskring. Zelfs de vrouwen met wie ze te maken krijgt uit hoofde van haar werk als makelaar.
Ze haalt zich van alles in het hoofd, hoe kan ze haar kind beschermen? Zijn ze wel veilig?

Lesley Kara maakt goed gebruik van de twijfel en de angst die een jonge alleenstaande moeder danig in vertwijfeling kan brengen. Is het Sonia? Is het Kay? Of Maddie? Of zou het Liz zijn? Het kan iedereen zijn…

In een sneltreinvaart razen we langs de ene verdenking naar de andere, Kara houdt er goed de vaart in, en weet ook hoe ze verrassende wendingen in het verhaal kan brengen. Al kan het de lezer enigszins duizelen van al die namen, het is absoluut de moeite waard om er even moeite voor te doen het verhaal te volgen. Tussendoor zijn er ook nog cursiefjes die waarschijnlijk van de hand van de moordenares zijn, en krantenartikelen uit de tijd dat zij haar daad pleegde.

De boodschap lijkt dat we beter nadenken voor we een roddel of een gerucht de wereld in sturen om dat het desastreuze gevolgen kan hebben. Maar buiten dat is Het Gerucht een spannende psychologische thriller, een debuut nog wel! Absoluut veelbelovend.

ISBN 9789044357394 | paperback | 304 pagina's | Uitgeverij House of the Books | maart 2020
Vertaald uit het Engels door Els van Son

© Marjo, 24 mei 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Recensies

Boven