Exit strategie
Lee Child en Andrew Child

Lee Child (Engeland, 1954) – pseudoniem van Jim Grant – heeft zich met zijn boeken met voormalig militair politieman Reacher een mooie plek in de thriller-wereld veroverd. In totaal heeft hij 24 boeken geschreven en het merendeel is goed tot zeer goed ontvangen. Nadat hij aangaf dat hij wilde stoppen met het schrijven van de Reacher-serie heeft zijn jongere broer Andrew Child (pseudoniem van Andrew Grant, Engeland, 1968) het stokje overgenomen vanaf deel 25 (The Sentinel / De wachtpost). Exitstrategie is alweer het 30^ste deel.

In Exitstrategie raakt Reacher, samen met Nathan Gilmour, een oud-medewerker van de Militaire Inlichtingendienst, betrokken bij een louche zaak in de haven waar Gilmour werkt. Die is via via aan zijn baan gekomen, maar er blijken meer motieven voor zijn aanstelling te zijn dan zijn (niet aanwezige) vakkennis. Wanneer Gilmour wantrouwend wordt en op zoek gaat naar de motieven van zijn werkgever, wordt zijn leven er niet eenvoudiger op. Als Reacher wordt verwisseld met de persoon die Gilmour van informatie kon voorzien, raakt hij bij de zaak betrokken en besluit hem met enige tegenzin te helpen.

Exitstrategie is een flinterdun verhaal waarvan je achteraf denkt: wat heb ik nou eigenlijk gelezen. Het is zeker in het begin erg lastig om kop en staart aan het verhaal te ontdekken. En om heel eerlijk te zijn: het wordt er in het verloop van het boek niet veel beter op. Reacher mept regelmatig een paar mensen het ziekenhuis in, er wordt van hot naar her gereden en er wordt veel koffie gedronken. Er is een zijlijn naar de dubieuze eigenaar van een particulier legertje maar ook daar wordt het boek niet veel spannender van.

Wat voor de liefhebber van de Reacher-serie nog veel erger is, is dat hij langzamerhand is verworden van ‘held’ tot ‘lompe dommekracht’ die als sidekick van Gilmour meeloopt. De intelligente hoofdpersoon uit de boeken van Lee Child bestaat niet meer. Hij vecht om het vechten en wanneer daarbij iemand door zijn hand omkomt maalt hij er niet om. En voor de rest heeft hij weinig feeling met de zaak waar hij mee bezig is; het liefst wil hij zo vlug mogelijk de benen nemen maar laat zich telkens weer overhalen nog één dag mee te doen.

De personages zijn vlak, niet uitgewerkt en bij vlagen zelfs absurdistisch. Het verhaal is één grote woordenbrij zonder veel samenhang, spanning of interessante personages. Zelfs Reacher is een schim van de hoofdpersoon uit de vroegere boeken. Hij had tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden op het moment dat zijn geestelijke ‘vader’ Lee het stokje overdroeg aan zijn ‘oom’ Andrew.

Voor hij aan het voortzetten van de Reacher-serie begon had Andrew Child al verschillende boeken op zijn naam staan. Wanneer je die opzoekt op bijvoorbeeld Goodreads merk je dat lezers daar al niet super enthousiast over zijn. Dat nu wetende, verbaast me de teloorgang van de Reacher-serie niet. Het zij zo, geen Reacher-boeken meer voor deze niet-meer-fan.

ISBN 9789021049274 | Paperback | 313 pagina’s | Luitingh-Sijthoff| 4 november 2025
Vertaald door Ans van der Graaff en Marjolein van Velzen

Janneke, 4 januari 2026

Lees de reactie op het forum en/of reageer, klik HIER