De gemerkte man
Robert Galbrait

Een nieuw boek van Robert Galbraith is al jaren iets om naar uit te kijken. De verhalen zijn altijd goed uitgewerkt en de hoofd- en bijfiguren van detectivebureau Strike en Ellacott zijn interessant. Niet alleen Cormoran Strike en Robin Ellacott maar ook hun staf en freelancers waren een integraal onderdeel van de avonturen.

In ‘De gemerkte man’, het achtste en nieuwste deel in de serie, is daar weinig van overgebleven. Het verhaal, de opdrachten die ze uitvoeren, het is allemaal niet erg aansprekend. De nadruk ligt pagina na pagina op de verhouding tussen Strike en Ellacott, maar op een manier die banaal is en je telkens weer met de neus op de feiten drukt dat er eigenlijk geen verhouding is. Voorheen was de plot het belangrijkste onderdeel van het boek en was de persoonlijke relatie tussen de beide partners bijzaak; genoeg om de lezer mee te laten leven met hen. Nu is dat volslagen omgedraaid en dat komt het verhaal niet ten goede. De stroom misverstanden over en weer zijn alleen maar ergerlijk. Het is net een stel tieners bij elkaar dat niet met maar ook niet zonder elkaar kan. Strike is continu alleen maar aan het uitdenken hoe hij Robin kan vertellen wat hij voor haar voelt. En Robin zit vast in een relatie waarvan ze weet dat die niet goed is, maar ze heeft ook niet de moed om er uit te stappen. Tussen alle bedrijven door maken ze alleen maar ruzie met elkaar, zucht.

De plot is op zich interessant. ‘De gemerkte man’ is een lijk dat is gevonden in de kluis van een onbetekenende zilverhandelaar, maar die goede connecties heeft met de vrijmetselarij. Heeft het een met het ander te maken? Omdat de gevonden man niet geïdentificeerd kan worden (hij is te ernstig verminkt tijdens de moord) zijn er diverse mogelijke kandidaten. Eén van die kandidaten zou de jongere minnaar van de opdrachtgeefster van Strike en Ellacott kunnen zijn. Maar is dat ook zo?
Hun opdracht is bewijzen dat het wel zo is, maar ze komen er al gauw achter dat dat nog niet zo eenvoudig is. Met elke stap die door de detectives wordt gezet, wordt het onderzoek steeds gevaarlijker. Op die momenten wordt het boek ouderwets aantrekkelijk en spannend. Met name het laatste kwart van het boek zie je waarom deze serie zo goed is: het verhaal begint te lopen, de ontwikkelingen volgen elkaar in hoog tempo op en de spanningsboog wordt ook goed opgebouwd. Het einde is weer als vanouds goed uitgewerkt en alle lijntjes komen bij elkaar. Er zit zelfs een enorme cliffhanger in voor wat betreft de onderlinge verhoudingen en wat dit kan gaan betekenen voor het detectivebureau. Hiermee heeft Galbraith een hoop – maar niet alles – goed gemaakt en kijkt de lezer toch weer uit naar een volgend deel.

Het is jammer dat Galbraith haar hoofdpersonen niet beter in de hand heeft weten te houden. Met meer aandacht door het boek heen voor de plotontwikkeling en minder voor de ‘romantische’ verwikkelingen was De gemerkte man een boeiender vervolg geweest op een plezierige reeks thrillers. Was dit een zwak deel, zoals wel vaker gebeurt binnen een serie? Laten we het hopen, want dat verdienen zowel de auteur als de personages zeker.

ISBN 9789049207878 | Paperback | 1053 pagina’s | De Boekerij | 30 oktober 2025
Vertaald door Sabine Mutsaers

© Janneke, 19 januari 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER!