Donker water
Ellen Tamm: Deel 2
Mikaela Bley

Iedereen vindt het beter dat misdaadjournaliste Ellen Tamm een tijdje rust neemt. Toen ze voor TV4 de verdwijning van de achtjarige Lyke onderzocht, kwamen haar onderdrukte herinneringen met een donderend geraas naar boven. De kleine Lyke deed haar aan haar tweelingzusje Elsa denken. Ook zij was nog maar acht jaar oud toen ze verdween. Hoewel Ellen bij haar was, kan ze zich niks meer van de precieze gebeurtenissen herinneren. Het ontzielde lichaampje van de kleine Elsa werd kort na haar verdwijning gevonden.

Sinds Elsa’s dood wordt Ellen overal waar ze gaat met de dood van haar tweelingzusje geconfronteerd. Steeds als ze in de spiegel kijkt, ziet ze haar zusje. Haar ouders zijn de dood van hun dochter nooit te boven gekomen. Steeds als Ellen ze ziet, heeft ze het gevoel dat ze liever hadden gewild dat zij en niet Elsa om het leven was gekomen. In de nabijheid van haar ouders groeit de doffe pijn in haar binnenste uit tot een hevig schrijnende wond. Ellen voelt zich eenzaam en ongewenst, al jarenlang.

Toch is Ellen nu op weg naar het landgoed van haar moeder om daar tot rust te komen. Vlakbij haar eindbestemming stopt ze om benzine te tanken en een flesje water in te slaan. De man achter de kassa kijkt haar nieuwsgierig aan. Hij heeft het logo van de nieuwszender op haar knalroze Porsche opgemerkt. Verwachtingsvol vraagt hij haar of ze vanwege de moord naar Stentuna is gekomen. Ellens nieuwsgierigheid is gewekt. Moord? Welke moord? De man vertrouwt haar toe dat langs de kant van de weg het lichaam van een doodgeslagen vrouw is aangetroffen.

Het lijkt wel of de dood Ellen achtervolgd. Overal waar ze gaat, wordt ze ermee geconfronteerd. Ze rijdt naar de plek waar de vrouw is aangetroffen. Het onderzoek is nog in volle gang maar de politieman ter plaatse wil haar niets vertellen. Hij geeft haar de naam van zijn meerdere, ene Börje Swahn. Wanneer Ellen hem belt, maakt Börje een enorme fout. In plaats van na het weinig informatieve gesprek op te hangen, laat hij zijn telefoon aanstaan. Wanneer hij zich vervolgens bijzonder onbeschoft over de dode uitlaat, luistert Ellen ademloos toe. Ze neemt alles wat hij zegt op.

Ellens moeder waakt als een havik over haar. Ze betuttelt haar dochter alsof die nog minderjarig is. Ze bepaalt zelfs dat Ellen drie keer per week naar een therapeut moet. Met lood in haar schoenen gaat Ellen naar het eerste gesprek. Het klikt. Ellen praat en huilt. Ze beseft dat ze pas verder met haar leven kan als ze haar verleden heeft verwerkt. Wat is er toch precies gebeurd, al die jaren geleden? Waarom wil niemand, zelfs haar eigen ouders niet, er met haar over praten?

Dankzij de blunder van Börje Swahn wordt Ellen een rechtstreeks lijntje met de politie aangeboden. Carola, een vriendelijke en ietwat onzekere vrouw, zal haar zo veel mogelijk informatie over het onderzoek toespelen. Het lukt Ellen haar baas Jimmy over te halen haar parttime aan de zaak te laten werken. In het huis van haar moeder voelt ze zich opgesloten. Het is alsof ze bovenop het verleden is vastgebonden. Het moordonderzoek bezorgt haar een welkome afleiding.

De dode vrouw wordt geïdentificeerd als Liv Lund. Ze was zwanger. Wat ze in Stentuna deed en wie de vader van haar ongeboren kind was, weet niemand. De omwonenden beweren haar niet te kennen. De lezer betwijfelt dat al snel want waarom is onderwijzeres Hanna dan toch zo gestrest? Ook de iets oudere Alexandra, die in een ander plaatsje woont, is uit haar doen. Beide vrouwen proberen hun zorgen tevergeefs met hun partner te delen maar die geeft in beide gevallen niet thuis. En wat hebben de agressieve kinderen die door de omgeving struinen met het hele gebeuren te maken?

Over Dochter vermist, het debuut van Mikaela Bley, was ik laaiend enthousiast. De lat voor dit tweede boek lag hoog maar het is de schrijfster schijnbaar moeiteloos gelukt nóg een fantastische thriller te schrijven. Ik heb Donker water verslonden. Ellens eigen verleden wordt prachtig met het moordonderzoek verweven. Omdat ze de gebeurtenissen uit haar jeugd maar niet kan doorgronden, doet ze er alles aan de levens van anderen te begrijpen. Ellen is echter bijzonder breekbaar. Hoewel haar ouders haar verstikken, zijn hun zorgen terecht. Mijn eindoordeel over Donker water is kort en bondig: het is gewoonweg een perfecte Zweedse thriller.

ISBN 9789400508309 | paperback | 429 pagina's | A.W. Bruna Uitgevers | maart 2017
Vertaald door Wiveca Jongeneel en Elina van der Heijden

© Annemarie, 1 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Dodenlijst
Chris Ryan

Het is niet eenvoudig om tot de SAS toegelaten te worden. Tijdens de Selectie vergen honderdvijftig studenten het uiterste van zichzelf. Honger, kou, angst en vermoeidheid eisen na tal van zware bergtochten hun tol. Toch staat er opnieuw een flinke klim op het programma. De studenten staan al bepakt en bezakt klaar. Helaas kunnen ze nog niet vertrekken. De twee instructeurs die op de berg posten, reageren niet op de herhaaldelijke oproepen zich te melden. Zolang zij niet het sein “alles veilig” hebben gegeven, kunnen de instructeurs hun studenten niet op pad sturen.

Het is koud en het is belangrijk dat de studenten niet te lang stil blijven staan. Twee instructeurs zullen de berg op moeten gaan om te achterhalen waarom de oproepen niet beantwoord worden. Niemand meldt zich vrijwillig voor de klus, wat betekent dat John Porter de klos is. Sinds hij na een mislukte missie in Beiroet aan de drank is geraakt, is hij uit de gratie geraakt. John Bald besluit met hem mee te gaan. Nadat tijdens een training een dode is gevallen, is ook hij weinig populair. Wanneer ergens iets misgaat, moet er altijd iemand boeten. Bald weet zeker dat hij dat deze keer zal zijn.

Porter en Bald beginnen aan de klim naar boven. De kou snijdt in hun gezicht en ook de sfeer is allesbehalve warm. Wanneer twee wandelaars in volle vaart de berg af stormen, kijken ze verbaast toe. Waarom hebben de twee mannen zo’n haast? De meeste bergwandelaars doen het juist rustig aan op de terugweg. Niet veel later wordt duidelijk waarom de twee onbekenden de berg snel wilden verlaten. De instructeurs die niet op de oproepen reageerden, zullen voorgoed blijven zwijgen. Ze zijn in koelen bloede neergeschoten.

Wanneer Porter en Bald beseffen dat ze zojuist de moordenaars van hun collega’s zijn gepasseerd, maken ze vliegensvlug rechtsomkeer. De daders beschikken immers over een wapen en stormen regelrecht op de parkeerplaats met de wachtenden studenten af. Porter en Bald zijn echter te laat. Wanneer ze nog maar enkele honderden meters van de parkeerplaats verwijderd zijn, worden ze opgeschrikt door een enorme knal. Op de parkeerplaats vol studenten en instructeurs is zojuist een autobom ontploft.

Voor Porter en Bald van de schrik kunnen bekomen, zien ze zes gewapende mannen op de plek des onheils afstormen. Even later ratelen hun geweren. Ze schieten de overlevenden zonder pardon dood. De twee SAS-ers aarzelen geen moment en mengen zich in de strijd. In de chaos die volgt weten ze een paar daders uit te schakelen. Tot hun grote frustratie slagen een aantal moordenaars er echter in te ontsnappen. Porter en Bald aarzelen dan ook geen moment wanneer hen gevraagd wordt aan een geheime zoektocht naar de daders mee te werken. De schuldigen moeten boeten.

Wie van spannende actieverhalen vol stoere lieden van de Special Forces en een flinke hoeveelheid geweld houdt, heeft met Dodenlijst het juiste boek te pakken. Van de personages in het boek is vooral John Porter interessant. Nadat hij tijdens een missie het leven van een kind spaarde, schoot hetzelfde kind drie van Porters legermaten dood. Voor zijn gevoel kleeft hun bloed aan zijn handen. Na deze vreselijke gebeurtenis is Porter aan de drank geraakt, waarna zijn huwelijk sneuvelde. Zijn dochter ziet hij bijna nooit meer, iets wat hij vreselijk vindt maar niet erg genoeg om de drank te laten staan. Toch zal het roer om moeten, anders verknalt Porter niet alleen de missie maar ook de rest van zijn leven. De overige personages zijn wat minder goed uitgewerkt en wisten me niet zo te boeien.

Auteur Chris Ryan weet waarover hij schrijft. Sinds hij op zijn zestiende het leger inging, heeft hij al aan talrijke antiterreurmissies en undercoveroperaties meegewerkt. Zijn ervaring vertaalt hij in dit boek naar een soepel lopend verhaal vol uiterst gewelddadige gebeurtenissen. Zelf vind ik het niet prettig om te lezen dat mensen gemarteld worden en het idee dat dit verhaal misschien dichter bij de werkelijkheid komt dan ik wenselijk acht, bezorgt me kippenvel. Toch kan ik niet ontkennen dat Dodenlijst gewoonweg een goed geschreven en netjes uitgewerkt verhaal is. Voor de liefhebber is deze actiethriller dan ook zeker een aanrader.

ISBN 9789022579862 | paperback | 332 pagina's | Boekerij | februari 2017
Vertaald door Kees van Weele

© Annemarie, 30 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Schaduw
Mirko Zilahy

Commandant Enrico Mancini van de Romeinse politie, afdeling Montesacro, zit niet op een nieuwe zaak te wachten. Hij wil zich volledig op de verdwijning van de arts Mauro Carnevali concentreren. De arts is belangrijk voor hem. Misschien is Carnevali zelfs de enige die begrijpt wat Mancini heeft moeten doorstaan en nog dagelijks doormaakt. Carnevali moet gevonden worden, dat is alles wat op het moment voor Mancini telt.

Wanneer het lichaam van een verminkte veertigjarige vrouw wordt gevonden, ziet Mancini de vondst voornamelijk als een bedreiging. Hij is bang dat zijn baas zal willen dat hij de moordzaak onder zijn hoede neemt. Mancini wil dat koste wat kost voorkomen. Hij heeft geen tijd. Carnevali is immers nog niet gevonden. Hoewel zijn meerderen vrezen dat de moordenaar opnieuw zal toeslaan, hoopt Mancini tegen beter weten in dat het om een eenmalige gruweldaad gaat. Dan kan hij misschien nog onder de zaak uitkomen.

Het gaat niet om een eenmalige moord. Binnen drie dagen vallen er drie doden te betreuren. Ze zijn allemaal uiterst gewelddadig op ongewone locaties om het leven gebracht. Hoewel de slachtoffers allemaal op verschillende wijze zijn gedood, duiken er e-mails op die erop wijzen dat het inderdaad om een seriemoordenaar gaat. Een moordenaar die voorlopig niet van plan is te stoppen. Mancini wordt op de zaak gezet. Mauro Carnevali kan niet langer op zijn onverdeelde aandacht rekenen.

Enrico Mancini is een gebroken man. Zijn geliefde vrouw Marisa is onlangs aan kanker overleden. Carnevali was haar arts. Hij heeft er alles aan gedaan om Marisa te redden en daar is Mancini hem uiterst dankbaar voor. Toch is hij Marisa kwijt. De intensiteit van het verlies overdondert hem nog elke dag. Toen ze stierf, was hij niet bij haar. Hij volgde een cursus in het buitenland in de veronderstelling dat er nog tijd genoeg was. Het ging echter sneller dan verwacht en het schuldgevoel dat loodzwaar op Mancini’s bestaan drukt, is bijna even ondraaglijk als het verlies.

Om de moordenaar te kunnen pakken, zal Mancini in zijn hoofd moeten kruipen. Moordt hij willekeurig of streeft hij een doel na? De e-mails duiden op het laatste. Er moet een verband tussen de slachtoffers zijn. Een verband dat naar een overkoepeld thema leidt. Een thema dat naar de identiteit van de moordenaar zal voeren. Vooralsnog lijken de slachtoffers echter niets met elkaar te maken te hebben. Toch moet er iets zijn. Iets wat hij en zijn team over het hoofd zien. Het is van het grootste belang de moordenaar zo snel mogelijk te pakken te krijgen, anders zullen er nog veel meer doden vallen.

Schaduw is het debuut van Mirko Zilahy, die in zijn geboorteland Italië nationale bekendheid verwierf met zijn vertalingen van de boeken van Donna Tartt. Het is een intens, weemoedig verhaal dat zich in eerste instantie, net als de moordenaar, moeilijk laat doorgronden. Het duurde dan ook even voor het verhaal me te pakken had. Op het moment dat ook de moordenaar in beeld komt, ontstaat echter een fascinerend tweespel. Terwijl Mancini nog altijd tegen de schaduwen in zijn bestaan vecht, blijkt ook het leven van de moordenaar in duisternis gehuld te zijn.

Wie dit verhaal de kans geeft tot bloei te komen, zal ontdekken dat zich in de schaduw een uitstekend uitgewerkt verhaal vol diepgang en bijzondere verhaalwendingen ophoudt. Hoofdpersoon Mancini is fascinerend. Is hij na het persoonlijke leed dat hij heeft aanschouwt nog wel in staat dat van anderen onder ogen te komen? Kan hij zijn beroep nog wel goed uitoefenen? Ook al heeft de rouwende Mancini het zwaar, ik hoop toch dat hij ook in een volgend boek de hoofdrol voor zijn rekening mag nemen!

ISBN 9789401606943 | paperback | 384 pagina's | Xander Uitgevers | februari 2017
Vertaald door Aniek Njiokiktjien

© Annemarie, 27 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

http://igorznidarsic.nl

Zie ook de Leestafelrecensies over de romans van Igor Znidarsic. 

De blindganger
Igor Znidarsic

Toen Lodewijk de Graaf vroeg in de ochtend uit bed stapte om aan zijn dagelijkse hardlooprondje te beginnen, wist zijn nog slaperige vrouw Franceska nog niet dat hij niet meer terug zou komen. Wanneer hij een dag vermist is, vreest Franceska dat hij niet meer in leven is. Haar Lodewijk zou nooit zonder bericht verdwijnen. Er moet hem iets vreselijks overkomen zijn.

Rechercheur Bianca van Dijk van de politie Oost-Nederland is wat minder overtuigd van Lodewijks onschuld. Hij zou de eerste niet zijn die zijn nietsvermoedende vrouw voor een minnares verlaat. Lodewijk de Graaf ligt vast in de armen van een bevallige blondine die hem alles om zich heen laat vergeten. Binnenkort kan Franceska een echtscheiding tegemoetzien. Haar ongerustheid zal in woede omslaan.

De kranten besteden uitgebreid aandacht aan de verdwijning van Lodewijk de Graaf. De rijke Lodewijk is CEO van een bekend advocatenkantoor. Wanneer bij een krant een geluidsopname opduikt waarop Lodewijk uitgebreid verslag doet van een aantal wanpraktijken, stelt Bianca haar mening bij. Lodewijk is er niet met een minnares vandoor en van een ontvoering is ook geen sprake. De rijke advocaat heeft last van zijn geweten gekregen, zijn hart gelucht en daarna zelfmoord gepleegd. Hoewel, klinkt zijn stem niet een beetje vreemd? En waarom zitten er geen vingerafdrukken op de USB-stick met de geluidsopname die naar de krant is gestuurd? Bianca beseft dat ze haar oordeel misschien iets te snel klaar heeft gehad. De verdwijning van Lodewijk moet aan een grondig onderzoek onderworpen worden.

Terwijl het onderzoek nog in volle gang is, wordt in een bos een gruwelijke ontdekking gedaan. Op een open plek is een gespietste man aangetroffen. Het gezicht van de dode drukt een ondraaglijke pijn uit. Bianca en haar collega Joris staren vol verbijstering naar het tafereel. Hoewel het slachtoffer van dezelfde leeftijd als de vermiste Lodewijk de Graaf is, gaat het om iemand anders. Niet ver van het lichaam vandaan is het identiteitsbewijs van Onno van Schijndel, een vastgoedhandelaar, gevonden. Iemand heeft er alles aan gedaan hem een uitermate pijnlijke dood te bezorgen.

De afschuwelijke moord op Onno van Schijndel vormt een waar raadsel. Bianca en Joris tasten volledig in het duister. Bianca heeft moeite zich op het onderzoek te concentreren. Haar privéleven is een rommeltje en daar is ze zelf verantwoordelijk voor. Toen ze met Peter trouwde, luisterde ze meer naar haar biologische klok dan naar haar hart. Inmiddels hebben ze twee kinderen, Tim en Sofie. Peter is inderdaad de uitstekende vader die ze in hem zag maar Bianca mist passie in hun relatie. Toen ze de charmante Vic tegen het lijf liep, ging ze al snel op zijn avances in. Bianca beseft dat ze haar huwelijk op het spel zet maar afscheid nemen van Vic ziet ze voorlopig niet zitten.

Enkele maanden na de verdwijning van Lodewijk de Graaf wordt zijn lijk in een oude boerderij aangetroffen. Tijdens de sloop van het vervallen pand kwam het tevoorschijn. De vermiste advocaat is al een tijdje dood. Iemand heeft hem levend onder de vloer van de boerderij begraven. Bianca, Joris en hun collega’s moeten nu twee wrede moorden onderzoeken. Wanneer ze ontdekken dat Lodewijk de Graaf en Onno van Schijndel elkaar van vroeger kenden, staan de twee losse moorden plotseling mogelijk met elkaar in verband. Is het tweetal door dezelfde dader gedood?

De blindganger is het thrillerdebuut van journalist Igor Znidarsic. Eerder schreef hij al twee semi-autobiografische romans (De zevende zuster en Diepgevroren makrelen). Wat meteen opvalt aan deze thriller is dat de auteur heftige details beslist niet schuwt. Zo wordt uitgebreid beschreven hoe Onno van Schijndel precies is gespietst. Wat ook bijzonder is, is dat hoofdpersoon Bianca niet erg sympathiek is. Zelf gaat ze vreemd maar wanneer een ander haar bedondert, neemt ze op extreme manier wraak. Ook heeft ze snel een oordeel klaar. Juist het feit dat ik me aan haar ergerde, maakte dat ik door bleef lezen. Bianca’s imperfectie maakt haar menselijk en een tikje griezelig.

De moordenaar duikt halverwege het boek op. Van mij had hij al vanaf het begin met het verhaal verweven mogen zijn. Hij blijkt met een enorm, onverwerkt trauma rond te lopen. Heeft hij beide mannen daadwerkelijk gedood? Igor Znidarsic toont heel overtuigend aan dat goed, slecht, schuld en onschuld niet altijd eenvoudig te definiëren zijn. De blindganger is een knap uitgedacht en veelbelovend thrillerdebuut.

ISBN 9789045212517 | paperback | 271 pagina's | Karakter Uitgevers | maart 2017

© Annemarie, 21 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bevroren vlammen
Deel 3 van de Niels Oxen-reeks
Jens Henrik Jensen

Nadat oorlogsveteraan Niels Oxen de maatschappij de rug toekeerde, belandde hij tijdens zijn zwerversbestaan op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Tegen wil en dank raakte hij betrokken bij een onderzoek naar de duistere praktijken van Danehof, een geheime organisatie van invloedrijke lieden die in Denemarken achter de schermen aan de touwtjes trekt. De macht van Danehof is groot. Zó groot dat Niels opdraaide voor de dood van de eigenaar van een viskwekerij. In de ogen van zijn landgenoten was hij niet langer een oorlogsheld, maar een crimineel. Een moordenaar.

Niels Oxen heeft de oude man niet vermoord. Ze waren vrienden. De viskweker bood Niels een rustig bestaan toen hij het leven niet langer bij kon benen. De moord op de man voelt voor Niels als het ultieme verraad. Opnieuw voelt hij zich door de maatschappij in de steek gelaten. Door het hele gebeuren zitten de spoken uit zijn oorlogsverleden hem meer dan ooit op de hielen. Niet alleen zijn er destijds vreselijke dingen gebeurd, ook zijn een aantal zeer kwalijke zaken in de doofpot gestopt. Niels voelt zich onbegrepen en in de steek gelaten. Daarnaast lijdt hij aan een ernstige vorm van PTSS, waaraan hij niet behandeld wil worden. Het probleem is te omvangrijk. Niels weet niet wat er zal gebeuren als hij zijn emoties de ruimte geeft.

Hoewel Niels nog altijd van moord verdacht wordt, is niemand meer naar hem op zoek. Niels is dood. Hij is op zee tijdens een explosie om het leven gekomen. Dat is tenminste wat iedereen denkt. Alleen Niels en de in afzondering levende schilderes Tessa weten dat hij de dood ontlopen is. Toen hij zwaargewond op het eiland van Tessa aanspoelde, heeft ze zich over hem ontfermd. Tessa stelde geen vragen en gaf Niels de tijd te helen. Lichamelijk gaat het weer goed met Niels maar in zijn hoofd is het een chaos. Voor de buitenwereld, en dus ook voor Danehof en de politie, bestaat hij niet meer en dat is wel zo veilig. Niels wil echter zijn naam zuiveren, ook al zet hij daarmee zijn leven op het spel.

Niels wil zich niet langer verstoppen. Hij wil niet dat zijn zoon denkt dat zijn vader een moordenaar was. Hij besluit contact met Margrethe Franck en haar baas Axel Mossman van de PET, de Deense veiligheidsdienst, op te nemen. Mossman heeft hem destijds gedwongen mee te werken aan een onderzoek naar Danehof en Margrethe werd als Niels’ partner aangewezen. De schrik is groot wanneer Niels ontdekt dat Margrethe en Mossman buitenspel zijn gezet. Margrethe werkt tegenwoordig als schoonmaakster en caissière en Mossman is gedwongen met vervroegd pensioen gegaan. Danehof trekt nog altijd aan de touwtjes. Hoe kunnen drie mensen die door de maatschappij zijn uitgespuugd een machtige organisatie als Danehof ten val brengen?

Bevroren vlammen is het derde en laatste deel van de Niels Oxen-reeks. Niels, Margrethe en Mossman moeten het opnemen tegen een vijand zonder gezicht. Wie moeten zij als leider van Danehof ontmaskeren? Het moet om een machtige man of vrouw gaan, dat is de enige zekerheid die het drietal heeft. Wat ze ook vrijwel zeker weten, is dat ze goed in de gaten worden gehouden. Het is geen toeval dat Margrethe na haar ontslag bij de PET alleen nog waardeloze baantjes kan behouden. De leuke banen worden haar door Danehof afgepakt.

Door de Niels Oxen-reeks is auteur Jens Henrik Jensen tot de top van de Deense thrillerschrijvers doorgedrongen. De drie boeken zijn van een indrukwekkende kwaliteit. Het verhaal van Niels is hartverscheurend. Hij is een gebroken man die blijft weigeren in duizend stukjes uiteen te vallen. Een vechter die weigert op te geven. Niels Oxen staat symbool voor de schade die de machtige rijken kunnen aanrichten. Het welzijn van burgers wordt opgeofferd om misstanden onder het tapijt te vegen.

Deze reeks vertelt niet alleen het verhaal van Niels maar ook dat van een zogenaamd democratische maatschappij die in werkelijkheid een speelbal van een aantal machtige lieden is. Is het puur fictie of verrassend realistisch? Toen ik na het dichtslaan van dit boek naar adem snakte, besefte ik dat ik het slot met ingehouden adem had gelezen. Begin met De hondenmoorden, ga verder in De Schaduwmannen en laat je ten slotte overrompelen door de briljante ontknoping in Bevroren vlammen!

ISBN  9789400508316 | paperback | 496 pagina's | A.W. Bruna Uitgevers | maart 2017
Vertaald door Corry van Bree

© Annemarie, 22 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De juiste man
Max van Olden

Oscar Seefelt kan het niet achter zich laten. Al twintig jaar lang lukt het hem niet de vreselijke gebeurtenis van zich af te zetten en zijn leven te hervatten. Voor die vreselijke avond in 1996 was zijn leven goed. Hij was een succesvol advocaat en hard op weg een felbegeerde plek in de maatschap in de wacht te slepen. Vier jaar eerder was hij met zijn vrouw Karin en tienerzoon Jelte naar een boerderij verhuisd. De vele klusjes in de buitenlucht vormden een uitstekend tegenwicht voor zijn intensieve werkdagen. Oscar was gelukkig, oprecht gelukkig.

Op de avond dat alles veranderde, was Oscar laat thuis. Hij had een lange cursusdag achter de rug. Jelte was nog niet thuis. Hij was te laat. Oscar probeerde Karin gerust te stellen. Jelte wachtte vast even tot het wat minder hard regende, of misschien zat hij net midden in een portje Risk. Toch was Oscar er zelf ook niet gerust op. Net als Karin besefte hij maar al te goed hoe hard er op de dijk werd gereden. Onder het mom dat Jelte misschien een lekke band had gekregen, besloot hij de jongen tegemoet te rijden.

De dijk was afgezet. Een politieagent sommeerde hem een andere route te nemen. Oscar liet zich niet wegsturen. Hij vertelde dat hij zijn veertienjarige zoon zocht. Zijn zoon die over de dijk onderweg naar huis was. Oscar werd apart genomen. Nadat hij het uiterlijk van zijn zoon had beschreven, werd hem verteld dat er een aanrijding met dodelijke afloop had plaatsgevonden. Oscar werd mee naar het lichaam genomen. Midden op de weg lag Jelte. Zijn ogen staarden in het niets.

Oscar wist meteen wie verantwoordelijk voor de dood van zijn kind was. Zijn collega en grootste concurrent Alexander Henzel had die dag dezelfde cursus gevolgd, waarna hij zich flink volgegoten had. Vervolgens was hij gewoon in zijn auto gestapt. Oscar wist precies welke route Alexander had genomen. Zijn collega reed immers lange tijd als een dolleman achter hem. Toen Oscar de afslag naar de boerderij nam, stoof de auto van Alexander weg, de dijk op. Alexander had zijn zoon gedood, Oscar wist het zeker.

Enkele uren na het ongeluk raakte Alexander in Frankrijk bij een eenzijdig ongeval betrokken. Zijn auto lag in de prak. Oscar besefte meteen dat Alexander bewust op de stilstaande tractor was gebotst om het bewijsmateriaal te laten verdwijnen. Nu kon niemand meer zien dat de auto voor het ongeluk al beschadig was geweest. Oscar ging op kantoor de confrontatie met de moordenaar van zijn zoon aan. Alexander ontkende alles en niet lang na het voorval werd Oscar gevraagd niet meer terug te komen. Niemand nam zijn verhaal serieus.

In de jaren die volgden raakte Oscar alles kwijt. Zijn huwelijk sneuvelde en hij mocht zijn beroep niet langer uitoefenen. Oscar ging door een diep dal maar krabbelde op. Tegenwoordig werkt hij als zelfstandig advocaat. De dood van zijn zoon heeft hij nog altijd niet verwerkt. Alexander gaat nog altijd vrijuit en binnenkort is de moord verjaard. Wanneer een nieuwe cliënt een zaak tegen Alexander aan wil spannen, hapt Oscar toe. Krijgt hij eindelijk de kans de dood van zijn zoon te wreken?

De juiste man is het tweede boek van schrijver en advocaat Max van Olden. Met zijn debuut Lieve edelachtbare sleepte hij de Schaduwprijs 2016 in de wacht. De juiste man heeft me diep geraakt. Oscar is een gebroken man. De enige zekerheid die hij in zijn leven heeft, is dat de man die hem zijn kind heeft ontnomen, fluitend en ongestraft door het leven gaat. Zijn arrogante oud-collega heeft zijn kind gedood en zich daar nooit voor verontschuldigd. Hoewel de weinige mensen in zijn leven er nog altijd op aandringen zijn woede en frustratie los te laten, is Oscar daar niet toe in staat.

De nieuwe cliënt biedt Oscar een mogelijkheid Alexander voor het blok te zetten. In Oscars hoofd ontvouwt zich een plan dat zowel briljant als beangstigend is. Zal het Oscar lukken de gevierde advocaat ten val te brengen? Oscar is bereid ver te gaan, heel ver.

Door de diepgaande schrijfstijl van Max van Olden leefde ik enorm met Oscar mee. Zal wraak hem wel gemoedsrust kunnen schenken? Wat als Oscar al twintig jaar achter de verkeerde dader aanzit? Door de intensiteit van het verhaal zal ik Oscar niet snel vergeten. Ik ben benieuwd welke prijzen Max van Olden met deze voortreffelijke thriller in de wacht zal slepen!

ISBN 9789026335877 | paperback | 278 pagina's | Ambo|Anthos | februari 2017

© Annemarie, 21 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De verdenking
Friedrich Dürrenmatt

De Duitse versie van dit boek, Der verdacht, werd voor het eerst uitgegeven in 1951, wat niet heel lang na het einde van de Tweede Wereldoorlog is. Het handelt om een politiecommissaris, Hans Bärlach genaamd, die ongeneeslijk ziek is. Deze komt bij toeval via zijn behandelend arts, dr. Hungertobel op het spoor van voormalig kamparts Nehle.

Dürrenmatt zal niet zonder opzet de politiecommissaris in een ziekenhuisbed hebben gesitueerd, zwaar ziek en zo goed als uitgerangeerd. Deze situatie is vergelijkbaar met de slachtoffers van de kampbeulen destijds. Zij waren eveneens lichamelijk en geestelijk zwak en overgeleverd aan de macht en de volstrekte willekeur van hun bewakers. Het lot van jouw leven in de handen van de machtige ander, voor Bärlach was dat zijn arts, voor de concentratiekampbewoners de SS-bewakers. Het instituut van het ziekenhuis wordt gebruikt als metafoor voor het instituut van het kamp, je mag het pas verlaten als de ander je daar toestemming voor geeft of als je bent overleden. Tot die tijd ben je overgeleverd aan de behandeling die de ander voor jou in gedachten heeft.

Het lijkt een bizar gegeven. De meest gruwelijk begane misdaad van de vorige eeuw vatten in een misdaadroman, waarin een kat-en muisspel zich ontvouwt vanuit het klassieke perspectief van de hedendaagse misdaadroman. Toch is dit boek een echte misdaadroman in die zin dat veel zaken voor de lezer verborgen worden gehouden en de lezer zich dus voortdurend blijft afvragen hoe het zal aflopen. Steeds worden speldenprikken uitgedeeld, een tipje van de sluier opgelicht en zodra je denkt te weten hoe het zit, geeft de auteur er een geheel andere wending aan. Daarbij komt nog dat je soms getrokken wordt in wat hallucinaties of dromen lijken van de commissaris. Werkelijkheid en fictie lopen in elkaar over, ook dit zal de ervaring zijn geweest van veel slachtoffers van het concentratiekamp.
Ten slotte komt Bärlach in het ziekenhuis terecht van de voormalige SS-kamparts. Vanaf dat moment ontvouwt zich een bloedstollend gevecht van de gerechtigheid tegen het kwaad. Lange tijd is niet duidelijk wie er zal winnen en dat zal ik hier uiteraard ook niet verklappen.

Het boek wordt afgesloten met een artikel, getiteld Moraliteit op de rand van het amorele. De meerduidigheid van Dürrenmatts rechercheurs, geschreven door Walter Jens als nawoord bij Friederich Dürrenmatt, Die Kriminalromane (Stuttgart, 1986). Jens besluit dit artikel met te benadrukken dat het in de tetralogie van Dürrenmatt, te weten Der Richter und sein Henker, Die Panne, Das Versprechen en Der Verdacht, gaat om schuld en boete, om de kleine executie en de altijd mogelijke massavernietiging, om verhoren 'in de zaak Mens'. Het is daarom dat, volgens Jens, deze boeken altijd twee keer gelezen moeten worden, als detective à la Simeon, maar ook als vonnis bij een strafzaak. Dat ga ik dan ook zeker nog doen, het boek nogmaals lezen als vonnis.

Over de auteur: Friedrich Dürrenmatt (1921-1990) was Zwitserlands beroemdste schrijver van de twintigste eeuw. Behalve De verdenking geeft Athenaeum in 2017 ook De rechter en zijn beul uit. Dürrenmatt schreef het volgende over zijn drijfveer om misdaadromans te schrijven:

‘Hoe kun je als kunstenaar nog bestaan in een wereld waarin werkelijk alles cultuur is? […] Misschien kan dat het beste door misdaadromans te schrijven, daar kunst te scheppen waar niemand het verwacht. De literatuur moet zo licht worden dat ze op de weegschaal van de literatuurkritiek niets meer weegt. Alleen zo wordt ze weer belangrijk.

ISBN 9789025306519 | Paperback | 160 pagina's | Uitgeverij Athenaeum | 14 februari 2017
Oorspronkelijk titel: Der verdacht | Vertaling uit het Duits door: Ria van Hengel

Ria, 18 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Vermoorde getuige
J.D. Robb

Tot haar verbazing geniet inspecteur Eve Dallas met volle teugen van het toneelstuk dat in het luxe theater van haar steenrijke echtgenoot Roarke wordt opgevoerd. Het is een toneelbewerking van het boek The Witness for the Prosecution van Agatha Christie en Eve gaat volledig in het verhaal op. Ze probeert zo veel mogelijk aanwijzingen op te pikken en de dader te ontmaskeren. Hoofdpersoon Leonard Vole wekt haar ergernis op. Wat een vreselijke man! Eve vergeet even dat het om een verzonnen verhaal gaat en kan haar ergernis niet onderdrukken. Roarke vermaakt zich opperbest.

Het loopt niet goed af voor Leonard Vole en ook niet voor Richard Draco, de acteur die hem speelt. Wanneer het hart van Vole met een rekwistiet doorboord wordt, verschijnt een flinke plas bloed onder het lichaam. Eve heeft onmiddellijk door dat het bloed niet bij het toneelspel hoort. Ze spoedt zich naar het podium waar ze meteen beseft dat het te laat is om nog iets voor Richard Draco te doen. Iemand heeft het nepmes door een echt mes vervangen, waarna Draco’s tegenspeelster hem nietsvermoedend heeft vermoord. Wanneer de actrice die zijn hart doorboorde beseft dat ze zojuist iemand heeft gedood, valt ze flauw.

Richard Draco vertolkte de rol van een bijzonder onaangenaam persoon, een rol die hem op het lijf geschreven bleek te zijn. Draco was een vrouwenverslinder en liet overal waar hij ging een spoor van haat en verdriet achter. Normaalgesproken werkt Eve met een handjevol verdachten maar deze zaak is anders. Het lijkt wel of iedereen een grondige hekel aan Draco had! Al snel is er toch een bekentenis maar daar prikt Eve meteen doorheen. De moordenaar probeert een ander voor de brutale moord op te laten draaien.

Hoe vindt je een moordenaar als alle verdachten briljante acteurs zijn? Zijn de verontwaardiging, het verdriet en de afschuw die de gezichten van Draco’s medespelers tekenen echt of geacteerd? Haat leidt niet voor iedereen tot moord. Wie heeft zijn of haar kans gegrepen zich voorgoed van Draco te ontdoen? Eve bijt zich stevig in de zaak vast. Het kost Roarke de grootste moeite haar af en toe van haar werkzaamheden los te weken. Hij is trots op haar vastberadenheid maar het bezorgt hem ook de nodige hoofdbrekers. Gaat de zaak ten koste van Eve’s gezondheid?

Ik begin steeds meer te genieten van deze futuristische politiereeks. De verhalen zitten goed in elkaar en zijn vlot geschreven. Het is boeiend te lezen hoe Eve zich tegen de rijkdom van haar echtgenoot verzet. Eve is gewend haar eigen boontjes te doppen. Ze is opgegroeid met een vader die zich met grote regelmaat aan haar vergreep en ze vastbesloten nooit meer afhankelijk van iemand te zijn. De liefde van de knappe Roarke verwart haar. Eigenlijk is hij te mooi om waar te zijn maar toch is hij levensecht en overduidelijk stapelverliefd op haar. Hoe moet ze met al die liefde – en lust - omgaan?

Voor haar collega’s is Eve niet altijd even vriendelijk maar toch staan Peabody en McNab altijd te trappelen om voor haar aan de slag te gaan. Eve is een intimiderend persoon bij wie mensen graag in de smaak willen vallen. Een compliment van Eve voelt als het winnen van een felbegeerde award. Toch gaat er iets kwetsbaars van Eve uit. Gelukkig heeft ze dat zelf niet in de gaten, het zou haar slapeloze nachten bezorgen.

Wanneer Eve ontdekt dat Draco zich zelfs aan zijn eigen dochter heeft vergrepen, wordt de zaak persoonlijk. Wil ze nog wel dat de moordenaar voor zijn of haar misdaden moet boeten? Soms neemt gerechtigheid een bijzondere vorm aan. Vermoorde getuige is het beste boek van J.D. Robb dat ik tot nu toe heb gelezen.

ISBN 9789022575550 | paperback | 333 pagina's | Boekerij | februari 2017
Vertaald door TextCase

© Annemarie, 18 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Tijden van duisternis
Tony Schumacher

Het is 1946 en sinds de Duitsers de oorlog hebben gewonnen, is het leven in Londen ingrijpend veranderd. De nazi’s maken nu de dienst in Groot-Brittannië uit. Het kan oorlogsveteraan John Rossett weinig schelen. Tijdens de oorlog heeft hij keihard voor zijn land gevochten. Hij werd gevangengenomen en gemarteld. John wist in leven te blijven. Hij keerde als oorlogsheld naar Engeland terug. Toch is hij niet trots op zijn onderscheidingen. Ze verloren hun glans toen hij hoorde dat zijn vrouw en zoontje bij een bomaanslag om het leven waren gekomen. Een bomaanslag die niet door de Duitsers maar door het Britse verzet was gepleegd. John Rossett heeft de oorlog overleefd, enkel om erachter te komen dat zijn vaderland hem alles wat hem dierbaar was ontnomen had.

Na de oorlog hervat John zijn werk als brigadier bij Scotland Yard. De Duitsers plaatsen hem echter over naar het Bureau voor Joodse Zaken. Zonder vragen te stellen zet hij Joodse mensen op de trein. Hem is verteld dat ze ergens in Europa te werk gesteld zullen worden. John is slim genoeg om dat in twijfel te trekken maar dat doet hij niet. Het leven is makkelijker als hij gewoon gelooft wat de Duitsers zeggen. Eerlijk gezegd boeit het John ook niet. Tegenwoordig interesseert niks hem meer. De onderscheiden oorlogsheld is in een vijand van het volk veranderd.

Wanneer John een groep Joodse mensen uit hun huizen haalt, wordt hij door een wat oudere man aangeklampt. Het is Israel Galkoff. John en Israel zijn oude bekenden van elkaar. Israel had een winkel en John kwam daar regelmatig. Israel beweert dat John een goed mens is. Hij is trots op John omdat hij in Frankrijk zo hard voor zijn volk heeft gevochten. Dan vertelt de man dat hij een schat achter de boekenkast in zijn woning heeft verstopt. De schat dient als betaling voor Johns toekomstige hulp.

John probeert zich achter een muur van onverschilligheid te verschuilen maar de woorden van de man raken hem toch. Hij besluit naar diens huis te gaan om een kijkje achter de boekenkast te nemen. Het lukt hem, samen met een collega, de kast weg te schuiven. Het gaat verrassend eenvoudig. Achter de kast bevindt zich een holte. Een gat in de muur. Er staat een koffer in de opening en er liggen wat jute zakken op de grond. John haalt de koffer uit het gat en grijpt de jute zakken vast. Ze komen in beweging en er verschijnt een kindergezichtje. John heeft de schat van Israel gevonden.

Het jongetje dat zich achter de boekenkast verscholen hield, is een jaar of zeven. Hij heet Jacob en hij is de kleinzoon van Israel. John begrijpt wat Israel van hem verlangt maar hij negeert de wens van de oude man. Jacob wordt meegenomen. Ook hij zal binnenkort op de trein worden gezet.

Niet lang na de vondst van het jongetje ontmoet John twee bijzondere mensen. Hun woorden raken hem diep en hij beseft dat hij een fout heeft gemaakt. John kan zijn ogen niet eeuwig blijven sluiten. Wat als de horrorverhalen die hij over het lot van de Joden heeft gehoord, niet op leugens gebaseerd zijn? Wat als de kleine Jacob per trein het noodlot tegemoet zal reizen? John beseft dat hij in moet grijpen. Hij kan niet langer klakkeloos doen wat hem opgedragen wordt.

In Tijden van duisternis speelt auteur Tony Schumacher met de geschiedenis. In dit boek hebben de Duitsers de oorlog gewonnen en nog altijd worden duizenden Joden de dood ingejaagd. De burgers zijn lamgeslagen. Velen zijn dierbaren kwijtgeraakt en de sfeer is grimmig. Niemand vertrouwt elkaar en vriendschappen lijken niet langer te bestaan. John is ernstig getraumatiseerd door alles wat hij tijdens de oorlog heeft meegemaakt én door de dood van zijn gezin. Zijn daden als oorlogsheld zijn door zijn recente activiteiten tenietgedaan. Het roer moet om, maar hoe?

Tijden van duisternis is, ondanks het pittige onderwerp, een bijzonder vlot geschreven debuut. De auteur heeft er heel gedurfd voor gekozen een bikkenhard verhaal vol actie en geweld met het aangrijpend verhaal van John en de hulpeloosheid van de kleine Jacob te combineren. Het resultaat is een bijzonder geslaagd en gelaagd verhaal over de gruwelen van de oorlog en de (on)menselijkheid van eenieder die door het oorlogsleed getroffen is. 

ISBN 9789022579268 | paperback | 399 pagina's | Boekerij | februari 2017
Vertaald door Gerard Suurmeijer

© Annemarie, 13 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER