Iets te verbergen
Elizabeth George

Deborah St. James, fotografe van beroep, is op zoek naar een nieuw project nu haar portrettenboek over Londenaars af is. Het ministerie van Onderwijs vraagt haar een reportage te maken over Orchid House, een opvangadres voor kwetsbare meisjes, dat geleid wordt door Zawadi. Narissa Cameron zou haar assisteren maar zij heeft het druk met een eigen reportage, een film. Voor beide projecten had Zawadi liever makers van zwarte origine aan het werk gezien en dat steekt ze niet onder stoelen of banken.

Intussen wordt het nieuws beheerst door de verdwijning van een jong meisje dat verdwenen is. Zij is de dochter van een advocaat, geboren in Nigeria. Mark Phinney, hoofdinspecteur van politie, is gezwicht voor de charmes van een Nigeriaanse schone. En hoewel zijn vrouw die al haar tijd besteedt aan hun enige gehandicapte dochter, hem zijn escapades toestaat: het was niet de bedoeling dat Mark verliefd zou worden.

Adaku Obiaka heeft tijdens haar werk als vrijwilliger op Orchid House duistere zaken ontdekt die ze op eigen houtje aan de kaak probeert te stellen.

De wederwaardigheden van Tani, de oudste zoon in een Nigeriaans gezin, vormen de kern van het verhaal. Hij en zijn ouders zijn geboren in Nigeria, zijn jongste zusje Simisola is in Londen geboren. Tani ontdekt dat zijn nogal tirannieke vader vast van plan is om de oude Nigeriaanse gewoonten, ook al wonen ze in Londen, na te volgen. Hij heeft een man in Nigeria al koeien geboden voor het huwelijk van diens dochter met Tani, en voor zijn achtjarige zusje zijn er nog erger plannen.

Nigeriaanse – en Somalische meisjes – worden ook in het moderne Londen nog steeds besneden, of nog erger: verminkt, alles om te voldoen aan de eisen van de aanstaande echtgenoot. Tani weigert aan de wens van zijn vader te voldoen en hij wil ook zijn zusje redden. En maakt aldus kennis met de strenge tradities van de clan waar het gezin volgens zijn vader nog toe behoort.

Na een lang eerste deel waarin al deze verhaallijnen uiteengezet worden komen dan waarnemend hoofdinspecteur inspecteur Lynley en Barbara Havers in beeld voor een moordzaak: Brigadier Bontempi is dood aangetroffen in haar flat door Mark Phinney. Zij blijkt vermoord.
Wat heeft Mark met haar te maken? Waar was ze mee bezig? Is dat werk, undercover, haar fataal geworden?

Lynley en Havers ontdekken dat Bontempi bezig was met de problemen binnen de Nigeriaanse gemeenschap. Alles draait om hoe de Nigeriaanse cultuur volop leeft in de Engelse hoofdstad. In het geheim worden meisjes verminkt ‘omdat het zo hoort.’

Wie de detectiveverhalen met in de hoofdrol Lynley en Havers kent, weet dat het een ingewikkeld verhaal zal zijn. In de ruim 600 pagina’s moet je inderdaad je aandacht erbij houden, maar dat is dankzij de schrijfstijl van Elizabeth George geen probleem. De hoofdstukken zijn kort en worden voorzien van tijd- en plaatsaanduiding. 
Het thema is dus VGV, vrouwelijke genitale verminking.

Elizabeth George (Ohio, VS, 26 februari 1949) is de auteur van negentien thrillers in de Inspecteur Lynley-reeks. Daarnaast schreef ze de spannende 4-delige crossoverserie ‘Het Fluistereiland’. Na haar studie Engels en een master in psychologie werkte ze als docent Engels en als remedial teacher. Haar eerste boek, Totdat de dood ons scheidt, verscheen in 1988.

ISBN 9789400513778 | Paperback| 640 pagina's | Uitgeverij Bruna| maart 2022
Vertaald door Fanneke Cnossen

© Marjo, 19 mei 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

Nulpunt
Jørn Lier Horst & Thomas Enger

Het boek begint op 9 mei 1999, als Alexander Blix en Gard Fosse als jonge agenten naar een schietpartij geroepen worden, op een adres dat bekend staat voor huisvredebruik. Als men bij de woning aankomt, hoort Blix dat er zich een klein kind in het huis moet bevinden. Blix wil onmiddellijk naar binnen om iets te doen, terwijl Fosse volgens het boekje wil handelen en op versterking wil wachten. Blix is bang dat men dan te laat zal zijn en pakt z’n wapen en 6 patronen uit de wapenkluis in de kofferbak. Vervolgens gaat hij het huis binnen en in de keuken treft hij een grote plas bloed en een dode vrouw aan. In de woonkamer staat een man, die z’n vuurwapen gericht heeft op een meisje van een jaar of 5. De man dreigt het meisje dood te schieten als Blix niet doet wat hij zegt. Blix heeft z’n vinger op de trekker en dan klinkt een knal.

Na deze inleiding begint het eigenlijke verhaal. Blix werkt inmiddels bij de recherche en Fosse is z’n chef. Van deze krijgt hij de opdracht om zich over Sofia Kovic te ontfermen, een nieuw lid van het team. De dochter van Alexander Blix doet mee aan een Big Brother-achtig programma met de titel ‘Waardige Winnaar’.

Emma Ramm schrijft voor de website news.no over mensen die al dan niet terecht beroemd zijn geworden en vraagt zich af hoe lang ze dit nog zal volhouden. Ze wil zich eigenlijk wel eens met echte journalistiek bezig houden en niet alleen een blogger zijn, die over beroemdheden schrijft. Ze zet de TV aan en ziet dat Sonja Nordstrøm, een sporter, die een autobiografie heeft geschreven, nog niet gearriveerd is, terwijl ze te gast zou zijn om over haar boek te praten.

Emma heeft een afspraak bij de uitgeverij, waar ze vast een editie van het boek kan halen, zodat ze er vast wat over kan schrijven. Ze vraagt of Sonja Nordstrøm vaker niet op komt dagen op afspraken, maar dat lijkt niet het geval te zijn. Emma probeert haar te bellen, maar krijgt een voicemail en besluit naar haar huis te gaan, om te zien of ze daar iets wijzer kan worden. Onderweg met de tram bladert ze vast wat in de autobiografie en ze heeft weten te achterhalen welke taxichauffeur Sonja op zou moeten hebben gehaald. Deze belt haar terug op het moment dat ze van de tramhalte naar het huis van Sonja Nordstrøm loopt. De chauffeur vertelt dat hij een kwartier op Sonja heeft staan wachten, maar dat ze niet op kwam dagen. Hij heeft haar ook nog gebeld, maar kreeg de voicemail.

Emma arriveert bij de villa van Sonja Nordstrøm en belt aan. Er wordt niet open gedaan en als ze aan de deur voelt, blijkt deze niet op slot te zitten. Ze ziet dat een kapstok omgevallen is en dat er glasscherven liggen voor de lijst van iets wat een passpiegel geweest is. Ze roept, maar krijgt geen antwoord. In de keuken ziet ze 2 wijnglazen op het aanrecht staan, waar ook een exemplaar van de autobiografie ligt. In de woonkamer staat de TV aan op een sportzender en midden op het scherm zit met plakband een startnummer geplakt. Ze roept nogmaals de naam van Sonja Nordstrøm, maar krijgt geen antwoord. Ineens voelt ze zich niet op haar gemak en ze gaat naar buiten, waar ze Kasper Bjerringbo belt, een Deense journalist die ze een paar maanden eerder op een congres in Göteborg heeft ontmoet. Ze vraagt hem om advies en hij zegt dat ze het beste de politie kan bellen en moet zeggen dat ze in het huis is geweest.

Blix krijgt van Fosse de opdracht om met Kovic naar het huis van de vermiste Sonja Nordstrøm te gaan, waar de journalist op ze zal wachten. Onderweg checkt Kovic de aantekeningen die Fosse haar heeft gegeven en ze vertelt dat de journalist Emma Ramm heet. Blix voelt iets in z’n maag en slikt een paar keer. Later leren we dat Emma Ramm het meisje is, wier leven Alexander Blix gered heeft, door haar vader dood te schieten.

De telefoon van Sonja Nordstrøm wordt in een open graf gevonden en later wordt vlak bij het zomerhuis van Sonja Nordstrøm een lijk gevonden. Het blijkt de Deense voetballer Jeppe Sørensen te zijn, die voetbalkleren met rugnummer 7 draagt. Door het verhaal worden er steeds lichamen gevonden, van mensen die vermoord blijken te zijn, maar Sonja Nordstrøm blijft heel lang vermist tot haar lichaam tegen het einde van het boek gevonden wordt.

Alexander Blix wordt geacht zich met de zaak bezig te houden, terwijl Emma Ramm van haar chef de opdracht krijgt om over het een en ander te schrijven. Over het privéleven van de hoofdpersonen leren we niet veel meer dan nodig is voor het verhaal. Blix is gescheiden en denkt regelmatig aan z’n dochter Iselin, die bij de laatst overgebleven deelnemers van ‘Waardige Winnaar’ hoort. Hij volgt het een en ander op internet en gaat op uitnodiging ook wel naar de live-uitzendingen.

Over Emma leren we misschien nog wel het meest. Haar zus werkt in de verpleging en heeft een dochtertje, waar Emma soms op past. Emma lijdt aan alopecia en draagt dus altijd een pruik. Als haar nichtje bij haar logeert, vind Emma veel haar op het kussen van haar nichtje en ze vreest dat zij dezelfde aandoening zou kunnen hebben. Ze wil er wel met haar zus over praten, maar vindt dat moeilijk. Als ze het uiteindelijk ter sprake brengt, blijkt haar zus het al te weten. Ze probeert haar dochter een zo normaal mogelijk leven te laten leiden en verwijt Emma dat ze zelf haar aandoening voor de buitenwereld verborgen houdt en dat ze niemand wil laten zien wie ze eigenlijk is.

De epiloog speelt zich af op oudejaarsavond en vormt eigenlijk al een inleiding voor het volgende boek. Al met al is dit boek het begin van een spannende serie, waar ik beslist meer van wil lezen.

ISBN 978 94 005 1137 8 | Paperback | 415 pagina’s | A.W. Bruna Uitgevers | februari 2020
vertaald door Kim Snoeijing

© Renate 9 mei 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De Apollomoorden
Chris Hadfield

Het is 1973, Kaz (kort voor Kazimieras) Zemeckis werkt in Houston, hij is verbindingsofficier bij de NASA, en begeleidt de drie astronauten die de Apollo 18 bemannen, op weg naar de maan.

Amerika en Rusland zijn verwikkeld in een ruimtewedloop, ze spioneren er op los om elkaars vorderingen in de gaten te houden. Als de Amerikanen ontdekken dat de Russen een geheim hebben – zij hebben een ruimtestation van waaruit ze een supercamera kunnen gebruiken die zelfs de mensen op aarde kunnen waarnemen – nemen ze hun maatregelen. Daar weten maar een paar mensen van, en deze keer hebben de Russen nog niet doorgekregen van hun infiltrant dat er gevaar dreigt.

Vlak voor de lancering komt een van de astronauten om het leven. Is het een ongeluk? Is er opzet in het spel? Op aarde is het onderzoek gaande.
De lancering moest doorgaan zonder dat er uitsluitsel was, maar de vraag is of de drie astronauten die nu op weg zijn naar de Almaz van de Russen wel veilig zijn. Door een miniem menselijke foutje is er een probleem met de communicatie ontstaan, zodat overleg met de aarde niet goed mogelijk is.
En terwijl de ruimtevaarders dachten een betrekkelijk eenvoudige opdracht te hebben, loopt het totaal fout. De basis op aarde, noch die in Amerika, noch die van de Russen, kan nog iets doen (een variatie op het Major Tom-verhaal).

Het levert een zeer spannend verhaal op, dat vooral voor de liefhebbers van ruimtevaart en alles wat daarmee samenhangt spekkie voor het bekkie zal zijn. Er wordt nogal veel feitelijke informatie gegeven.
In het eerste deel vertelt Hadfield het verhaal van een lancering, alles wat daarmee samenhangt, op basis van zijn eigen belevenissen en kennis. Op het moment dat de raket gelanceerd is wordt het grotendeels fictief - de Apollo 18 is namelijk nooit de lucht ingegaan – waarbij de feiten rondom een maanlanding nog steeds kloppen.

Dat geldt ook voor de personages: een aantal is gebaseerd op bestaande personen, andere zijn volledig fictief. Chris Hadfield (Sarnia, 1959) is namelijk een gepensioneerd ruimtevaarder. Tussen 1995 en 2012 maakte hij drie ruimtereizen: eentje naar het Russische ruimtestation Mir en twee naar ISS, waarvan de laatste als bevelvoerder. Hij werkte veel samen met de Russen en fungeerde ook vaak als CAPCOM, de verbindingsofficier tussen de bemanning en de vluchtleiding. Hij weet dus waar hij het over heeft, hetgeen het verhaal wel interessanter maakt. Als je alleen een thriller dacht te lezen, kom je bedrogen uit. Je gaat namelijk een ruimtereis maken!

ISBN 9789044363784 | paperback | 544 pagina's | Uitgeverij House of Books| januari 2022
Vertaald uit het Engels door Henk Moerdijk.

© Marjo, 9 mei 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

Rookgordijn
Jørn Lier Horst & Thomas Enger

Dit is het tweede boek uit de serie over Alexander Blik en Emma Ramm. Tussen rechercheur Alexander Blix en journaliste Emma Ramm bestaat een speciale band, sinds hij 19 jaar geleden haar vader neerschoot, voor deze haar dood kon schieten. De moeder van Emma had hij op dat moment al dood in een poel bloed achter gelaten.

Op 1 januari 2019 krijgt Christer Storm Isaksen in z’n cel in de gevangenis een brief. De enveloppe vermeld geen afzender en lijkt gewoon door iemand in de brievenbus van de gevangenis gedaan te zijn. Als hij de enveloppe opent, blijkt er een foto in te zitten. Het is een foto van een meisje van een jaar of 8 of 9. Hij meent z’n dochter Patricia te herkennen, die als peuter ontvoerd is en waarvan iedereen aannam dat ze dood is.

Vervolgens gaan we 20 uur terug in de tijd naar oudejaarsavond. Emma Ramm verlaat het appartement van een vriendin, om naar de Rådhuskade te gaan, waar vuurwerk zal worden afgestoken. Weliswaar houdt ze niet van vuurwerk, maar ze heeft toch het gevoel dat ze er naar toe moet. Haar vriend Kasper heeft geen zin om mee te gaan en Emma gaat dus alleen. Het is op een gegeven moment 1 minuut voor 12 en iemand begint af te tellen. Dan doet een explosie de grond schudden en baad alles in een verblindend licht. Op een steiger blijkt een bom ontploft te zijn.

Alexander Blix en z’n collega Sofia Kovic dringen door de stroom verbijsterde mensen, op weg naar de plaats waar de explosie heeft plaats gevonden. Er zijn verschillende slachtoffers te betreuren en in het water drijft een lichaam, met het gezicht naar beneden. Nadat hij z’n jas en uitrusting af heeft gedaan, springt hij in het water en hij weet de vrouw die in het water ligt met hulp op de kant te krijgen. Het ambulancepersoneel ontfermt zich over de vrouw. Emma maakt met de camera van haar mobieltje foto’s en ontdekt dat Kasper een van de slachtoffers is.

Kovic vertelt Blix dat het slachtoffer dat hij uit het water heeft gehaald volgens de bankpas die ze bij zich had, Ruth-Christine Smeplass is. Hij vertelt dat dit de moeder van Patricia is, een meisje dat in 2009 verdwenen is en vermoedelijk dood is. Het is een zaak waar hij heel veel tijd aan heeft besteed en nu besluit hij weer naar de zaak te kijken. Christer Storm Isaksen zorgde voor het kind, dat ontvoerd werd, toen de au pair haar bij de crèche op had gehaald. Ruth-Cristine Smeplas was niet in staat om voor het kind te zorgen, omdat ze psychische problemen had en drugs gebruikte. Ze had wel een beperkt bezoekrecht, maar ze lag overhoop met Christer over het ouderlijk gezag. Ze werd wel als verdachte beschouwd, maar had een alibi.

Twee jaar later schiet Christer op een parkeerterrein een man met de naam Knut Ivar Skage neer. Deze was uit op de beloning die Isaksen uit had geloofd voor informatie die er toe kon bijdragen dat Patricia werd gevonden. Skage heeft toegegeven dat hij Patricia na haar ontvoering heeft gezien en dat degene die er achter zat een vrouw was die Christer goed kende. Om zeker te zijn dat Skage iets over z’n dochter weet, vraagt Christer naar meer informatie. Skage vertelt dat het kind een moedervlek aan de binnenkant van haar dijbeen heeft. Bij Isaksen slaan de stoppen door, omdat hij denkt dat Skage het kind misbruikt heeft en hij dood Skage, de man die waarschijnlijk alleen de luier van het kind verschoond heeft.

De politie denkt dat de bomexplosie een terroristisch motief heeft, een vermoeden dat versterkt wordt, als er een tweede aanslag volgt in het Frognerpark. Blix blijft zich echter vastbijten in de zaak met Ruth-Christine Smeplas, vooral omdat hij inmiddels een telefoontje uit de gevangenis heeft gekregen met de mededeling dat Christer Storm Isaksen hem wil spreken en deze hem de foto laat zien, waarvan hij meent dat het z’n dochter is. Emma Ramm houdt zich intussen als journaliste ook met deze zaak bezig.

Het is een spannend boek geworden, dat naar meer smaakt. Het verhaal heeft een aantal onverwachte wendingen, die aan de spanning bijdragen. Er is wat aandacht voor het privéleven van Emma, omdat dit natuurlijk heel erg met de zaak verweven is, maar er is geen overdreven aandacht voor het privéleven van de hoofdpersonen. De afloop van het verhaal is verrassend en tot slot volgt er nog een epiloog. Het boek smaakt naar meer en ik ben benieuwd naar de andere delen.

ISBN 978 94 005 1138 5 | Paperback | 335 pagina’s | A.W. Bruna Uitgevers | januari 2021
vertaald door Kim Snoeijing

© Renate 30 april 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De laatste vrouw
Julia Menken 2
Chantal van Mierlo

Gedragsdeskundige Julia Menken heeft het zwaar. Haar leven ligt overhoop na de dood van haar dochtertje. Ze heeft nog een zoon, Mees, maar ze kan het niet opbrengen voor hem te zorgen, dus die is meer bij Julia’s ouders dan bij Julia. Daniel, haar man is er niet om de zorg over te nemen.

De grootouders vinden dit geen goede zaak. Mees moet terug naar huis. Hij begint gedragsstoornissen te vertonen. Een beetje onnadenkend is het wel, maar Julia’s vader neemt contact op met Jeugdzorg. Meer om te weten wat hij kan doen dan dat hij bemoeienis wil, maar dat komt er dus wèl! Hij heeft een proces in gang gezet dat onomkeerbaar is.
Boven alle problemen krijgt Julia dus ook nog te maken met Jeugdzorg!
Maar natuurlijk wil ze Mees niet kwijt! Alleen weet ze even niet hoe het allemaal moet…

Intussen moet ze natuurlijk wel blijven werken. Ook daar is het moeilijk om haar gedachten erbij te houden. En dan wordt ze op een zaak gezet die haar naar Brabant brengt: er zijn drie vrouwen verdwenen.
Kan Julia de zaak bestuderen en een daderprofiel opstellen?

Als een van de vrouwen gevonden wordt, gaat alles pas goed lopen: de vrouw overlijdt helaas kort erna in het ziekenhuis, maar nu is er een locatie in beeld. Een afgelegen boerderij waar een broer en zus de boel bestieren.
Voor de geoefende thrillerlezer is het niet moeilijk om te raden hoe het zit, maar natuurlijk lees je wel door! Het is niet alleen een moeilijke zaak, Julia’s leven komt ook nog in gevaar. Allemaal heel spannend.

Toch lijkt de nadruk meer te liggen op het persoonlijke leven van Julia.
Behalve haar overleden dochtertje, haar zoon die er onderdoor dreigt te gaan is er ook nog Maarten, de man die haar na de dood van haar dochter heeft opgevangen en die nu ook in de problemen zit.

Eén verhaallijn in de vorm van een thriller, afgewisseld en vermengd met een psychologisch drama waar ook een spanningsboog in zit: dit is een boek dat je niet weglegt voor het uit is!Want kan Julia haar leven weer op de rol krijgen? Is zij in staat voor haar zoon te zorgen? Lukt het haar de Jeugdzorg er van te overtuigen of ze dat kan?

Er lopen dus twee dramatische verhalen door elkaar, korte hoofdstukken. Het verhaal van de verdwenen vrouwen in de Peel wordt opgelost, maar als lezer wil je ook dat de problemen van Julia opgelost worden….
Er volgt nog een derde deel in deze trilogie.

Chantal van Mierlo (Boxtel, 1979) verhuisde na haar studie International Business naar Duitsland. Daar werkte ze in diverse marketing- en pr-functies.

ISBN 9789461095862 | hardcover | 300 pagina's | Uitgeverij De Crime Compagnie| april 2022

© Marjo, 8 mei 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

De stenen goden
Jeroen Windmeijer

Aan de trilogie met afzonderlijk te lezen verhalen die zich afspelen in Latijns-Amerika is met De stenen goden een einde gekomen. ‘Offers’ speelde zich af in Bolivia, ‘De Genesissleutel’ in Peru en het derde deel ‘De stenen goden’ grotendeels op Paaseiland.
In 2022 is het 300 jaar geleden dat de Nederlander Jacob Roggeveen het eiland op eerste Paasdag, dat dat jaar op vijf april viel, ontdekte, daarom is dit jaar Paaseiland-jaar.

Op Paaseiland bevindt zich de antropologiestudent Anthoni Eskens. Hij doet onderzoek naar de stenen beelden, de moais. Er zijn nog veel vragen rondom dit fenomeen die tot op heden niet opgelost zijn. Een paar van de vele vragen:
Waarom zijn die beelden zo enorm groot? Hoe hebben de bewoners ze van de groeve waar ze gemaakt zijn naar de plaats waar ze staan kunnen brengen? Waarom staan ze vaak zo diep in de grond terwijl ze ook onder het aardoppervlak bewerkt zijn?
Hebben ze een betekenis die een link heeft met godsdienst?
De oorsprong van de bewoners van Paaseiland is eveens een onderwerp van discussie. En wat is er waar aan de verhalen over strijd tussen Kortoren en Langoren? Heeft de verdwijning van de bossen ook al te maken met de beelden? Zoveel vragen, die nog steeds niet afdoend beantwoord zijn.

Ook de zoon van het echtpaar waar Antoni logies heeft gevonden is bezeten door de geschiedenis van het Paaseiland. Dat heeft mede te maken met de verdwijning van zin vader, twee jaar eerder. Net als zijn vader onderzoekt Sergio de grotten onder het oppervlak van het eiland om die in kaart te brengen. Hij is ook op zoek naar overblijfselen van zijn vader. Zijn verloofde voelt zich verwaarloosd en doet avances richting Antoni.
Antoni komt uit Middelburg, waar het andere verhaal zich afspeelt. Twee verhalen, om en om in korte hoofdstukken verteld, die in elkaar haken.

Monique Fierloos, conservator van het Zeeuws Museum, is druk bezig met een tentoonstelling over Jacob Roggeveen, de man die driehonderd jaar geleden op zoek was naar het Zuidland en strandde op het kleine Paaseiland, waar hij overigens maar enkele dagen bleef.
Het leek haar een leuk idee om een Paaseilander een moai te laten maken op het plein van het museum. Als Monique het plaatsen van de enorme steen vergezeld laat gaan van een ceremoniële dans die niets te maken heeft met Paaseiland, maar dat afkomstig is van de Maori’s, wakkert ze ongewild het verzet aan. Want verzet is er. Er is een actiegroep, Dijkdoorbraak geheten, die het optreden racistisch en seksistisch noemt. Een deel van de goegemeente is principieel tegen het afbeelden van goden, er van uitgaande dat die beelden goden zijn.
Haar project stuitte toch al op verzet van de directeur van het museum:

‘Jacob Roggeveen…Daar heb ik ook eens over na zitten denken. Is hij nou wel zo’n goed boegbeeld voor onze stad? Die reis van hem is een volkomen fiasco geworden, een groot deel van zijn bemanning kwam om. Hij bleek een hersenschim te hebben nagejaagd…
Willen we deze man als uithangbord voor Middelburg hebben?’

De beeldhouwer blijkt bovendien een verborgen agenda te hebben. In Ouddorp staat namelijk een klein beeldje, een Moai dat thuishoort op een thuisaltaar. Op Paaseiland dus. Niet in Nederland.
Als er dan een ongeluk gebeurt, wordt de sfeer dreigend.

Zoals andere boeken van Windmeijer is ook dit veel meer historisch dan spannend. Natuurlijk gebeuren er wel dingen die enige spanning er in brengen maar het zijn vooral de cliffhangers aan het einde van ieder hoofdstuk die er voor zorgen dat je doorleest. En de interesse in de historische feiten natuurlijk. Eerder: de zoektocht naar wat er waar is en wat fictie is.
Er is een link met een Bijbels verschijnsel, dat ook nog actueel is in onze tijd:

‘Eilanden in Oceanië dreigen door de stijging van de zeespiegelstijging onder water te verdwijnen, en in Zeeland hebben we natuurlijk de grote watersnoodramp gehad. Al associërend kom je dan al snel bij de Zondvloed uit.’

Antropoloog Jeroen Windmeijer (1969) debuteerde in 2015 succesvol met Het Petrusmysterie, een thriller waarin Romeinse en Bijbelse geschiedenis verweven worden met de geschiedenis van zijn woonplaats Leiden. Daarna publiceerde hij: Het Pauluslabyrint, Het Pilgrim Fathers Complot, De Offers, Het Isisgeheim (met Jacob Slavenburg), De Genesissleutel en Het Evacomplex (met Jacob Slavenburg). Zijn werk is naar verschillende talen vertaald.

ISBN 9789402709537| Paperback | 448 Pagina's | Uitgeverij Harper Collins |maart 2022

© Marjo, 23 april 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

De graveur
Lisa Medved

De Canadese kunsthistorica Charlotte Hubert komt aan in Antwerpen om onderzoek te doen naar Peter Paul Rubens. Zij heeft een tijdelijk dienstverband aan de universiteit, waar professor Sterck haar zal begeleiden. Er is iets met die man, Charlotte gaat hem liever uit de weg, maar dat lukt dus niet. Onlangs is haar moeder overleden, die er van op de hoogte was dat haar dochter naar België zou gaan. En wie ze daar zou ontmoeten. Het geheim dat haar moeder haar toevertrouwde op haar sterfbed had ze misschien liever niet geweten.

Enkele eeuwen eerder, om precies te zijn in 1675, heeft een andere jonge vrouw eveneens een bericht gehad dat ze liever niet geweten had. In het geval van Antonia Vorsterman is het haar vader die het haar vertelde op zijn sterfbed.

Er zijn meer parallellen tussen de levens van deze jonge vrouwen: allebei hebben ze een link met Rubens, allebei zijn ze er op uit om kennis vergaren. Huisje-boompje-beestje is niet hun ding. Maar in de zeventiende eeuw was dat wel wat verwacht werd van jonge dames. Toen ze nog niet de huwbare leeftijd had, mocht Antonia van haar vader de lessen van haar broers bijwonen en studeren, en ze mocht meekijken als haar vader werkte. Lucas Vorsterman was hoofdgraveur, in dienst van Rubens.
Er ging iets fout tussen de schilder en de graveur, waardoor het gezin Vorsterman ineens naar Engeland verhuisde. Toen ook nog Antonia’s moeder kwam te overlijden veranderde het leven van Antonia drastisch.

Als Charlotte in het heden in Antwerpen aankomt krijgt ze de tip dat er een kaartenboek is gevonden uit de zeventiende eeuw. Charlotte wil dat natuurlijk nader bekijken en per toeval ontdekt ze een brief, geschreven door Antonia, een naam die Charlotte inmiddels al herkent. Er is sprake van een geheim, dat Antonia graag hersteld zou zien: er is werk verloren gegaan van Rubens! Maar waar is dat dan gebleven?
Charlotte stort zich in het onderzoek, waarbij ze diverse mensen tegen de schenen lijkt te schoppen. Het is erg lastig om te achterhalen wie degene is die haar tegenwerkt. En wie ze wèl kan vertrouwen.

In elkaar afwisselende hoofdstukken wordt verteld over de twee vrouwen, die elkaar over de eeuwen heen zullen ontmoeten.
Het verhaal van Antonia is vooral historisch. We krijgen een inkijkje in het leven ten tijde van Rubens, en hoe het vrouwen in die tijd verging.
In het verhaal van Charlotte staat het geheim van het verdwenen werk van de schilder centraal: dit is al spannender.
Samen vormen deze twee verhalen een historische thriller, geen actiethriller. Er is wel actie natuurlijk, er zijn spannende scènes, maar het gaat vooral om het speurwerk. En natuurlijk is er de persoonlijke noot, waarbij Charlotte ook het geheim van haar moeder ontrafelt. En er wordt verteld over Antwerpen: toen en nu.
Het is een boeiend geheel, en leest vlot.
Aan het einde van het verhaal wordt nog wat toelichting gegeven over wat er fictief was en wat berust op feiten.

Lisa Medved is geboren in Australië, woont nu in Den Haag. Ze werkte lange tijd in de PR en marketing. De graveur is haar eerste boek.
De omslag laat een portret va Rubens zien.

ISBN 9789464101799 | Paperback | 480 pagina's | Uitgeverij Horizon | februari 2022
Vertaald uit het Engels door Petra van Caneghem

© Marjo, 14 april 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

Kwaad licht
Ellen Tamm serie: Deel 3
Mikaela Bley

Minister van Justitie Louise Bohman wordt op een ochtend wakker gebeld met het bericht dat haar persvoorlichter dood is aangetroffen. Eerst wordt aan zelfmoord gedacht, maar al snel gaat men toch aan moord denken en de beschuldigende vingers wijzen naar Louise Bohman, die nogal omstreden is, onder andere door haar feministische opvattingen. Daarnaast heeft ze kritiek geleverd op de handelswijze van de politie bij een demonstratie. Ze wordt in de pers afgeschilderd als een monster, dat verantwoordelijk is voor de dood van haar persvoorlichter. De vrouw van het slachtoffer beweert ook dat de minister veel te hoge eisen aan haar personeel stelde en dat haar man ook daar het slachtoffer van was. Het feit dat Louise Bohman een rijke echtgenoot had, met dure handtassen liep en tegelijkertijd lid was van de Sociaal Democratische Partij valt ook niet erg goed bij de media.

Misdaadverslaggeefster Ellen Tamm krijgt de opdracht om een documentaire over de minister te maken. Als ze de vrouw ontmoet, krijgt ze een heel ander beeld van haar dan in de media geschetst wordt.

Ellen Tamm wordt ook nog steeds geplaagd door spoken uit het verleden. De dood van haar tweelingzus Elsa laat haar niet los. In het vorige boek hebben we kunnen lezen dat Didrik hiervoor verantwoordelijk is, maar niemand lijkt dat te willen geloven. Haar moeder blijft geloven dat de dood van Elsa een soort ongeluk was, waarvoor Ellen misschien wel verantwoordelijk is, maar dat haar niet echt aangerekend kan worden.

Elsa was in zekere zin de goede zus, het meisje dat lief en aardig was, goed was in allerlei dingen, terwijl Ellen het kind was, dat voor problemen zorgde. De moeder van Ellen ziet Didrik bovendien als de perfecte partner voor haar dochter, maar Ellen heeft een andere kant van Didrik gezien, die haar moeder niet wil erkennen. Ze heeft bovendien het gevoel dat Didrik haar in Stockholm achtervolgt, maar ook dit ziet haar moeder als een waandenkbeeld. De moeder van Ellen neemt het haar kwalijk dat ze gestopt is met de gesprekken met de psycholoog, die haar zou moeten helpen bij het verwerken van de dood van Elsa.

Op een gegeven moment wordt Ellen gebeld door haar moeder, omdat er brand is uitgebroken op het landgoed waar de familie altijd gewoond heeft. Ellen gaat er naar toe en krijgt na een feest ruzie met haar moeder. Het gaat over Didrik. De brand is aangestoken en Ellen beschuldigd Didrik, waarna haar moeder Ellen zelf de schuld geeft.

Er zijn allerlei bewijzen, die naar de minister wijzen, zo is haar toegangskaart gebruikt bij het gebouw waar de persvoorlichter van af is gesprongen, of is gegooid. Bovendien is de politie met haar telefoon gebeld over het lichaam. Louise beweert dat ze beide eerder kwijt is geraakt, maar de politie weigert dit te geloven. Uiteindelijk wordt Louise opgepakt, maar Ellen blijft geloven dat ze onschuldig is en doet er alles aan om dit te bewijzen, zeer tegen de zin van de hoofdredacteur, die vindt dat ze gewoon een documentaire moet maken.

Het is een spannend boek met een heel verrassende ontknoping. Een nadeel vind ik ergens wel dat het verhaal ook wel heel erg over Ellen en haar problemen gaat. Daar komt bij dat Ellen ook nogal de neiging heeft om troost te zoeken bij allerlei mannen, waar ze al dan niet een relatie mee aan wil gaan.

ISBN 978 94 005 1011 1 | Paperback | 400 pagina’s | A.W. Bruna Uitgevers | september 2018
vertaald door Tineke Jorissen-Wedringa en Sophie Kuiper

© Renate 10 april 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De ijzeren schaduw
Stefano Siggia

De Italiaanse schrijver Stefano Siggia neemt ons in zijn debuutthriller mee naar het bezette België tijdens de Eerste Wereldoorlog. De IJzeren Schaduw houdt zowel de Duitsers als de verzetsstrijders bezig. Maar wat is nu precies die IJzeren Schaduw?
Vanaf de eerste regel weet de schrijver de spanning die er tijdens die periode was onder de bevolking en de bezetter heel goed over te brengen.

‘De papieren,’ herhaalde de Baard nog eens, nauwelijks verstaanbaar boven de dreunende akkoorden en hoge noten uit. ‘Waar zijn ze?’
Hij gaf de man een kopstoot in zijn gezicht.
Zijn achtervolger deinsde struikelend terug en zelf liep hij verder, nog altijd speurend naar een uitgang, een kans om te ontsnappen. Opeens gilde hij toen er een heftige pijn door zijn arm schoot. Hij klemde zijn andere hand eromheen en zag het bloed tussen zijn vingers dor stromen.
Hij draaide zich om en liet zich op een knie zakken.
‘De IJzeren Schaduw,’ zei de Baard. ‘Waar zijn de papieren over de IJzeren Schaduw?’
Dit kon zo niet langer doorgaan. Vluchten was uitgesloten. Hij moest terugvechten.

Als piloot Melbourne Summers hoort dat zijn broer Henry Arthur als spion in Brussel vermoord is en hij vlak na die aangrijpende boodschap ook nog een mysterieuze, gecodeerde brief van een voor hem niet bestaande tante Mary krijgt, vertrekt hij naar België om uit te zoeken wat zijn broer op het spoor gekomen was. Keer op keer neemt het verhaal verrassende wendingen. Al maakt Melbourne als spion niet altijd even doordachte keuzes en zijn sommige gevolgen voor jou als lezer goed te voorspellen.

Met gedetailleerde beschrijvingen van de omgeving, de emoties van de hoofdrolspelers en de historische feiten die toentertijd plaatsvonden, weet Siggia een helder en aangrijpend beeld te schetsen van de Eerste Wereldoorlog. Het verhaal laat je daardoor als lezer niet meer los.

ISBN 978 90 261 5434 8| NUR 332 | Paperback | 338 pagina’s | Uitgeverij De Fontein | maart 2022
Vertaald door Jan Smit

© Els ten Voorde, 8 april 2022

Lees de reacties op het fiorum en/of reageer, klik HIER