Amsterdam-Stockholm
Arne Dahl

De kern van politiek is: het creëren van een zo rechtvaardig en duurzaam mogelijke samenleving. Om dit te bewaken moet het Europol OpCop-team van Paul Hjelm de wapens opnemen tegen nietsontziende misdadigers. Tijdens het inwijdingsdiner van het nieuwe Europol hoofdkwartier in Den Haag komt Hjelm in contact met Eurocommissaris Marianne Barrière, die zich voorbereidt op een speech die de wereld op zijn grondvesten zal doen schudden. Zij wacht nog op de uitkomsten van een aantal onderzoeken die door een team van wetenschappers wordt gedaan, voordat zij haar grote nieuws bekend kan maken. Dat niet iedereen op haar onthulling zit te wachten wordt duidelijk wanneer zij bedreigd en gechanteerd wordt en de leider van het onderzoeksteam in Stockholm wordt vermoord.

In Amsterdam houden leden van het OpCop-team intussen een paar misdadigers in de gaten die zich bezig houden met mensenhandel. Gehandicapte mensen worden in Oost-Europa geronseld en in heel Europa ingezet als bedelaars. Het team heeft opdracht erachter te komen wie er achter de mensenhandel zitten en hoe en waar het geld wordt witgewassen.

De druk op de ketel wordt opgevoerd wanneer de telefoon met een deel van het onderzoek van de vermoorde onderzoeker in Stockholm in handen komt van één van de bedelaars.

Arne Dahl heeft met Amsterdam-Stockholm een echt epos geschreven. Niet alleen de misdaad komt uitgebreid aan bod, maar ook de hedendaagse Europese politiek heeft een prominente plaats gekregen in het verhaal. Zij dient als spil van de plot waar de andere onderdelen als kometen omheen draaien: de chantage, de moorden, de mensenhandel.

Naast een uitstekend misdaadverhaal heeft Dahl met Amsterdam-Stockholm een vurig pleidooi voor een menselijkere politiek geschreven, eentje die niet draait om winsten en geld. 'Niemand begrijpt meer waar de politiek over gaat, omdat er geen samenleving meer is.'

Het komt de vaart van het verhaal niet altijd ten goede, maar het is zeer interessant en het blijft dienend aan het uitgangspunt van een thriller: er moet een misdaad opgelost worden. Daarvoor moet het hele OpCop-team zich tot het uiterste inspannen. De grote hoeveelheid namen die voorbij komen maakt het soms lastig om de rode draad voor ogen te houden. Gelukkig staat er voorin het boek een overzicht van alle leden van het OpCop-team met hun functie, zodat ook de lezer die de vorige boeken niet kent een idee krijgt van wie wie is.

Amsterdam-Stockholm is een pageturner vanaf de allereerste bladzijde, maar Dahl schrijft niet voor de lezer die een hap-slik-weg verhaal wil consumeren. Hij vraagt aandacht van de lezer en feeling voor en/of interesse in de (Europese) politiek. Maar dan beloont hij je ook met een indrukwekkend verhaal en een thriller met een zeer actueel thema.
Hoewel er af en toe wordt teruggeblikt naar de vorige delen in de OpCop-serie is dit derde deel prima zelfstandig te lezen. Er worden geen onnodige clous weggegeven zodat, wanneer je deze serie nu pas ontdekt, je nieuwsgierig wordt gemaakt naar de eerste delen. Aan het eind van het boeken worden al kleine speldenprikjes afgegeven die uitmonden in een daverende cliffhanger; opmaat naar een volgend deel. In het Zweeds is die al verschenen (Sista paret ut, 2014), nu is het wachten op de Nederlandse vertaling.

ISBN 9789044535907 | Paperback | 448 pagina's | De Geus | 29 februari  2016
Vertaald door Ron Bezemer

© Joanazinha, 14 maart 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het meisje in het riet
Ronald van Assen

De zestienjarige Sanne is een vrolijk, lief meisje. Ze helpt ijverig mee op de boerderij van haar ouders en doet goed haar best op school. Voor de vier jaar jongere Lotte is ze een lieve zus. Sannes beste vriendin heet Judith. Met haar fietst ze elke dag naar school. Een kilometerslange rit die benut wordt om honderduit te kletsen. Sanne is een gelukkige tiener.

Judith is een leuke meid. Wel vindt Sanne het jammer dat ze met Marja omgaat. Sanne vindt haar maar raar. Marja en haar moeder zijn een soort moderne heksen die zich met allerlei kruidenmengsels en rituelen bezighouden. Het is niks voor Sanne die op zondag keurig naar de kerk gaat. Judith is echter dolenthousiast over haar laatste bezoekje aan Marja en Sanne laat zich overhalen de volgende keer mee te gaan.

Tijdens het bezoekje aan Marja stelt Sanne zich enigszins afwerend op. Ze keurt de levensstijl van Marja en haar moeder af en laat dat duidelijk merken. Achter het huis bevindt zich een grote kruidentuin. Er staan zelfs giftige planten in. Volgens Marja is dat niet gevaarlijk als je precies weet hoe je de kruiden en planten toe moet passen. Bovendien worden zij en haar moeder door “de godin” beschermd.

Marja laat zien welke planten er in vliegzalf gaan. Het zijn doornappel, bilzekruid en alruin. Als de zalf op de juiste manier bereid wordt, kan het gebruikt worden om buiten het lichaam te treden en een kijkje in de toekomst te nemen. Het is vrij gevaarlijk en alleen voor ingewijden, aldus Marja. Sanne vindt het allemaal maar belachelijk en wanneer Judith en Marja op zolder een speciale heksencirkel maken, weigert ze in de cirkel te gaan staan. Ze heeft genoeg van het rare gedoe en uit dwarsheid smeert ze zomaar ineens wat vliegzalf op haar pols. Marja schrikt ervan maar er gebeurt gelukkig niks.

Die nacht heeft Sanne een nachtmerrie die overgaat in een heerlijke droom. Ze ontmoet Abyssia, een meisje dat haar ontvangt op een vredige plek in het riet waar alle zorgen in het niets lijken te verdwijnen. Sanne voelt zich fantastisch bij Abyssia. Ze wil haar terugzien. Ze wil terug naar de heerlijke plek in het riet. Met een list haalt ze Marja over haar wat doornappel te geven. Ze gebruikt de hallucinerende werking van de plant om Abyssia nogmaals te zien.

Abyssia straalt een en al liefde uit en Sanne voelt zich heerlijk in haar nabijheid. Dan verandert er iets. Sanne heeft de doornappel niet meer nodig. Abyssia zit permanent in haar hoofd en fluistert haar liefdevolle dingen toe. Dan veranderen de liefdevolle dingen langzaam in hatelijke opmerkingen. In nare opmerkingen over haar vriendinnen, haar ouders en haar zusje. Over iedereen in haar omgeving. Ook gebeuren er vreemde dingen. Sanne hallucineert maar dat beseft ze zelf niet. Voor haar gevoel raakt ze steeds meer in de ban van Abyssia. Abyssia is de enige die echt van haar houdt. De gedachten van Abyssia worden de hare. Sanne denkt niet alleen aan vreselijke daden, ze voert haar gedachten ook uit.

In het voorwoord van dit boek waarschuwt Ronald van Assen, die op therapeutische basis met schrijven begon, de lezer al. Dit boek is anders dan zijn andere boeken. Hij wil zich niet beperken tot een bepaald genre. Het meisje in het riet begint als een lieflijke roman over een gezin uit Overijssel en eindigt als een thriller vol gruwelijkheden. De auteur hanteert zijn gebruikelijke, gemoedelijk schrijfstijl maar verder valt dit verhaal niet te vergelijken met zijn vorige boeken. Hoewel ik regelmatig heftige thrillers lees, verlangde ik tijdens het lezen van deze thriller toch stiekem naar de sympathieke personages uit de vorige boeken van deze schrijver.

Het meisje in het riet gaat over de gevolgen van het gebruik van hallucinerende middelen. Iets wat aanvankelijk onschuldig en zelfs goed lijkt, kan vreselijke gevolgen hebben. Hoewel het boekje maar 120 bladzijden telt, heb ik het toch regelmatig even weggelegd om op adem te komen. De gedachten die door het hoofd van Sanne spoken zijn we erg heftig! Wanneer ze ook nog eens de daad bij het woord voegt, is er niets meer over van de vrolijkheid waar het verhaal mee begon. De boodschap in deze thriller is duidelijk: experimenteer niet zomaar met onbekende middelen of mengsels. Gaat het toch mis, zoek dan hulp. Sanne heeft dat niet gedaan…

ISBN  9789048439072 | paperback | 120 pagina's| Free Musketeers | maart 2016

© Annemarie, 13 maart 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

http://www.louisepenny.com

Licht in de duisternis
Louise Penny

Hoofdinspecteur Armand Gamache vecht een eenzame strijd tegen de misdaad. De agenten die tegenwoordig op de afdeling moordzaken werken, bespotten hem achter zijn rug. De brutalere exemplaren lachen hem zelfs recht in zijn gezicht uit. Eens werd Gamache door iedereen gerespecteerd. Vijftien jaar lang steunde zijn politiepartner Jean-Guy Beauvoir hem door dik en dun. Nu wil Beauvoir niks meer met hem te maken hebben. Hij is overgeplaatst naar het team van hoofdcommissaris Francoeur, de gezworen vijand van Gamache.

Gamache gelooft nog altijd in de Sûreté de Québec. Het is altijd een goed politiekorps geweest en ook nu zal het standhouden. Tussen alle lapzwanzen die de afdelingen overspoeld hebben, moeten zich toch ook enkele rechtvaardige agenten bevinden? Ze dansen toch niet allemaal naar de pijpen van de door en door corrupte Francoeur? Gamache mist Beauvoir en maakt zich zorgen. Hij vermoedt dat zijn jongere collega opnieuw ten prooi aan zijn pillenverslaving is gevallen. Hij verdenkt Francoeur ervan de verslaving in de hand te hebben gewerkt. Zit zijn vijand ook achter het filmpje dat is uitgelekt? Op het filmpje is te zien hoe Gamache de zwaargewonde Beauvoir voor dood achterlaat. De waarheid is genuanceerder maar dat is op het internetfilmpje niet te zien.

Een mysterieuze moordzaak bezorgt Gamache wat afleiding. Het slachtoffer is een bejaarde vrouw die op het punt stond naar het idyllische dorpje Three Pines af te reizen. Tijdens het pakken van haar koffers is ze om het leven gebracht. Waarom moest de zevenenzeventigjarige Constance Pinault dood? De vrouw leefde een eenzaam bestaan. De enige met wie ze een min of meer vriendschappelijk contact onderhield, was haar voormalig psychiater Myrna die in Three Pines woont. Myrna vertrouwt Gamache een opmerkelijk feit toe. Pinault was niet de echte achternaam van het slachtoffer. Ze heette in werkelijkheid Ouellet.

Even weet Gamache niet waarom de naam Ouellet hem zo bekend in de oren klinkt, maar dan schiet het hem te binnen. De Ouellet-vijfling is een waar fenomeen in Canada. De vijfling werd geboren in een tijd dat technieken als ivf nog niet werden toegepast. Hun moeder was jarenlang onvruchtbaar. Haar zwangerschap was een wonder. Volgens velen zelfs een goddelijk wonder. Constance was de laatste van de vijfling die nog in leven was.

Gamache neemt zijn intrek in een leegstaand huis in Thee Pines. Het dorpje vormt een uitstekende uitvalsbasis. Het ligt in een diep dal waardoor zijn mobiele telefoon niet getraceerd kan worden. Internetverbindingen kunnen alleen via een uiterst trage vaste telefoonlijn tot stand komen. Gamache beseft namelijk maar al te goed dat Francoeur hem op de hielen zit. Hem kapot wil maken. Gamache biedt weerstand. Hij weet zeker dat Francoeur iets gruwelijks voorbereidt. Zijn vijand geeft niks om mensenlevens. Alleen macht en geld zijn belangrijk voor hem. Gamache weet niet wat Francoeur van plan is maar hij is vastbesloten hem te stoppen. Terwijl hij de moord op Constance Ouellet onderzoekt en haar leven in kaart brengt, voert hij op de achtergrond een diepgaand onderzoek naar Francoeur uit.

Net als in het vorige boek van Louise Penny – Een schitterend mysterie – speelt ook Licht in de duisternis zich in een besloten gemeenschap af. In het vorige boek onderzocht Gamache – toen nog samen met Beauvoir – een moord in een afgelegen klooster, in dit boek vormt een door bergen omgeven dorpje het strijdtoneel. De weinige inwoners vormen een bijzondere maar vredige groep. Er wordt over en weer gekibbeld maar dat gebeurt in de veiligheid van een gemeenschap waar het goed vertoeven is. Ook Gamache voelt zich er thuis. Het is alleen pijnlijk dat er steeds naar Beauvoir wordt gevraagd…

Licht in de duisternis is een uitstekende thriller. Het verhaal van de Ouellet-vijfling vormt een aangrijpend tegenwicht voor het geweld waaraan Francoeur vriend en vijand blootstelt. In dit boek gaat het niet zozeer om de immer aanwezige spanning maar juist om de omstandigheden die de spanning hebben veroorzaakt. Het is de diepere laag die het verhaal zo sterk maakt. Louise Penny is een naam om goed te onthouden.

ISBN 9789022569061 | paperback | 415 pagina's|  Boekerij | maart 2016
Vertaald door Susan Ridder

© Annemarie, 13 maart 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De Mercuriustapes
Paul Weelen

‘Je weet er helemaal niets vanaf, hè. Soms denk ik dat je echt het stuk onbenul bent, waarvoor Frans je altijd uitmaakte. Deze hele zaak stinkt en behoorlijk ook.’

In een proloog is een ik-verteller aan het woord. Hij heeft het over naar de politie gaan, omdat hij het zat was. Er moest een einde komen aan de misleidingen, de omkoperijen, aan de manipulatie en het misbruik en aan de schijnheiligheid. Frits Akkermans zit met een dilemma: hier heeft naar toe gewerkt. Hij wil alles open en bloot op tafel leggen. Maar er is nog iets kwalijks bijgekomen: bedreiging. Een vrouw en haar kinderen lopen gevaar als Frits als klokkenluider optreedt.

Na een studie als taalwetenschapper had Akkermans een niet zo denderende carrière, en het lijkt hem wel wat om te gaan delen in het succes van zijn oude schoolvriend. Johan Visser heeft een bloeiend bouwbedrijf, maar zoekt iemand die voor de public relations kan zorgen. Dat hij vooral zocht naar iemand die maar zijn pijpen zou dansen, werd er natuurlijk niet bij verteld.
Als er een poging tot omkoperij plaatsvindt, is de maat vol: Frits verzamelt materiaal om zijn zogenaamde vriend er bij te lappen. Op het moment suprême blijkt alles niet zo simpel. Er is een dramatische wending en Frits komt voor een moeilijke keuze te staan. Een test is het: is hij zelf wel zo netjes en fair als hij vindt dat anderen moeten zijn?

Deze misdaadroman zit op een bijzondere manier in elkaar. Het is verdeeld in hoofdstukken die over het heden gaan – een tijdsbestek van slechts een paar dagen - en er zijn hoofdstukken waarin het verleden uit de doeken wordt gedaan. Toepasselijk gezien de titel van het boek staat er dan respectievelijk ‘play’ en ‘rewind’ boven.
Er is nog een andere hoofdstukaanduiding, die weer terugslaat op Mercurius, zoals het laatste project van Johan Visser heet. Er worden steeds goden of godinnen genoemd, met een korte uitleg waar die voor staan. En natuurlijk blijkt dan de inhoud van het hoofdstuk daar bij te passen.

Zoek je een recht toe recht aan thriller, die puur spannend is, dan zal dit boek je niet bevallen. Het is meer een verhaal waarin je met de verteller mee uitpluist hoe het zover heeft kunnen komen en wat er aan te doen. Het is allemaal strak geconstrueerd, maar het verloop van het verhaal doet niet gekunsteld aan. Alleen de rol van de politie blijft wat schimmig, de inspecteur komt eerder in aanmerking dan de verteller om ‘stuk onbenul’ genoemd te worden dan de ik-figuur, hoe naïef die ook was! Ook van toepassing is het Franse ‘Cherchez la femme’, hetgeen wat jus aan het verhaal geeft.

Paul Weelen (Calgary, 1959) is een Nederlands schrijver, die in het Limburgs schrijft, en met name in het Kerkraads dialect. Hij publiceert steeds meer in het Nederlands. Naast schrijver is hij singer-songwriter met eigen repertoire in het Kerkraads. 

ISBN 9789491561610 | Paperback | 190 pagina's| Uitgeverij TIC |oktober 2015

© Marjo, 9 maart 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Gerechtigheid
James Patterson

Het is rechercheur Alex Cross vijfendertig jaar lang gelukt zijn geboortestad Starksville in North Carolina te vermijden. Hij koestert vooral verdrietige herinneringen aan het stadje waar hij opgroeide. Aan zijn jeugd denkt hij zo min mogelijk terug. Het was een zware tijd voor Alex en zijn drie broers. Ze maakten dingen mee die kinderen niet mee zouden moeten maken. Toen hun ouders kort na elkaar stierven, kwam er een einde aan het zware leven in Starksville. Hun oma Regina nam hen in huis en voedde hen liefdevol op. Oma Regina, die door iedereen Nana Mama wordt genoemd, is inmiddels al dik in de negentig maar maakt nog altijd deel van Alex’ gezin uit.

Toch is Alex nu met zijn gezin onderweg naar Starksville. Zijn familie heeft hem nodig. Alex weet niet of hij hen kan helpen. Hij weet ook niet of hij dat wel wil. Zijn neef Stefan Tate wordt verdacht van de moord op de dertienjarige Rashawn Turnbull. Hij beweert dat hij onschuldig is en zijn familie gelooft hem. Stefan was gymleraar en Rashawn was zijn protegé. Hij was dol op de jongen. Liegt Stefan zijn familie keihard voor of heeft hij werkelijk niks met de moord op Rashawn te maken? Alex heeft feiten nodig.

Eenmaal in Starksville ontdekt Alex dat het politierapport er niet om liegt. Stefan hield er een dubbelleven op na. De gymleraar dronk en gebruikte drugs. Daarnaast was hij ook een drugsdealer en na zijn arrestatie dook er een leerlinge op die beweerde door Stefan verkracht te zijn. Is Alex’ bloedeigen neef een monster? De foto’s van het slachtoffer zijn ronduit schokkend. De jongen is op beestachtige wijze afgeslacht. Bewijsmateriaal is er in overvloed. Het wijst rechtstreeks naar Stefan. Op het moment dat de rechtszaak tegen Stefan van start gaat, vreest Alex dat de waarheid zijn familie zal schokken. Toch zijn er tegenstrijdigheden. Alex en zijn vrouw Bree beseffen dat de volledige waarheid nog niet is onthuld.

Starksville is geen prettige plek om te wonen. Het is een plek waar bewoners regelmatig de andere kant op moeten kijken. Waar creatief met de wet wordt omgesprongen. Een machtige zakenman maakt er de dienst uit. Heeft hij ook de politie in zijn zak? Alex beseft dat hij niet elke rechtsambtenaar in het stadje kan vertrouwen. Toch zal de onderste steen boven moeten komen. Goedschiks of kwaadschiks. Het onderzoek valt Alex zwaar. Jeugdherinneringen komen tegen wil en dank naar boven. Alex ontdekt tot zijn grote schrik dat hij bepaalde herinneringen verdrongen heeft. De waarheid omtrent de dood van zijn ouders is anders dan de waarheid die hij zichzelf heeft voorgehouden. Starksville herbergt een duister geheim. Een geheim dat Alex zal moeten ontrafelen om van de spookbeelden uit zijn jeugd verlost te worden.

De Alex Cross-reeks behoort al jaren tot mijn favoriete boekenreeksen. Gerechtigheid vormt een uitstekende aanvulling op deze ijzersterke reeks. Nog altijd slaagt auteur James Patterson erin het personage Alex Cross extra diepgang te geven. In Gerechtigheid komt zijn jeugd aan bod. Een periode uit zijn leven die hij uit zijn herinneringen verbannen heeft. Toch heeft zijn jeugd hem gevormd. Het heeft hem gemaakt tot de succesvolle man die hij nu is. Wat is er precies gebeurd in de jaren dat hij in Starksville woonde? Onder welke omstandigheden zijn Alex’ ouders overleden? Wie goed oplet stuit op een onopvallende zin die belooft dat het verhaal nog een bijzondere verrassing voor Alex in petto heeft. Of het een aangename of onaangename verrassing is, verklap ik niet.

Wat mij betreft mag James Patterson stoppen met het schrijven van standalone boeken en zich volledig toeleggen op het vervaardigen van verhalen over Alex Cross of Lindsay Boxer en haar vriendinnen (The Women’s Murder Club). Patterson is een kei in het schrijven van reeksen. Gerechtigheid bestaat uit ruim vierhonderd bladzijden maar dat heeft me er niet van weerhouden het in één ruk uit te lezen. Een ijzingwekkende spanning, familieperikelen, het dagelijkse gezinsleven en een aangrijpend levensverhaal vormen samen een onvervalste James Patterson-thriller. Een aanrader.

ISBN 9789023494690 | paperback | 412 pagina's| Cargo | februari 2015
Vertaald door Waldemar Noë

© Annemarie, 8 maart 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bot
Charles den Tex

De combinatie van macht en een overvloed aan geld hadden Willem Hartma tot een verwende man gemaakt. Hij was gewend te krijgen wat hij wilde. Kreeg hij het niet, dan nam hij het gewoon. Hartma was een immer aanwezige man. Een drukke, innemende man die zijn handen regelmatig naar het lichaam van een ander liet afdwalen. Een man die zich graag liet omringen door vrouwen, ook al was hij getrouwd. Regels en wetten vormden slechts een tijdelijke belemmering voor een man als Willem Hartma.

Heeft Hartma zich te machtig gewaand? Dacht hij dat hij ook de dood in zijn zak had? Zijn ontzielde lichaam hangt er meelijwekkend bij. Het bungelt weinig charmant aan een grote zuignap die aan het plafond van zijn hotelkamer bevestigd is. De plas urine onder het lijk maakt het trieste plaatje compleet. Van Debby, de vrouw met wie hij de nacht doorbracht, is geen spoor te bekennen. Olga ter Miert, de commerciële directeur van het bedrijf van Hartma, kijkt verbijsterd naar het trieste tafereel. Is een uit de hand gelopen seksspel met Debby haar baas fataal geworden? Alleen Debby kan duidelijkheid over de precieze toedracht verschaffen. Waar is ze?

Nog geen halve dag geleden genoot Hartma met volle teugen van een teambuildinguitje. Debby was ingehuurd om het mannelijke personeel te vermaken. Kirrend draaide ze om de aanwezigen heen. Olga ergerde zich enorm. Alleen een onbekende jongeman, die twee laptops bij zich had, negeerde de wulpse bewegingen van Debby. Olga kende hem niet maar hij werkte duidelijk aan een opdracht voor haar baas. Het tweetal communiceerde doorlopend met elkaar maar niemand begreep waar de blikken over en weer en de korte zinnen op sloegen. Wat Olga inmiddels wel weet, is dat het computersysteem van het bedrijf op slot zit. Niemand heeft toegang tot de belangrijkste gegevens. Zonder correct werkend computersysteem is het bedrijf stuurloos.

Terwijl het falende computersysteem Olga tot wanhoop drijft, voelt ook Bas Pantier, de jongen met de twee laptops, zich gestrest. De schulden stapelen zich op en Hartma betaalt maar niet. Al maanden niet. Bas heeft een nieuw computerprogramma voor Hartma gebouwd. Een programma waarmee Hartma over ongeoorloofde klantgegevens kan beschikken. Voor dit soort opdrachten ga je naar mensen als Bas, die alles als een uitdaging zien. Kleine zelfstandigen in geldnood. Iemand die nooit in de boekhouding van het bedrijf zal worden opgenomen. Bas heeft het programma inmiddels voltooid. Hartma hoeft alleen maar in te loggen met de gegevens die Bas hem heeft gestuurd en dan zal het vernieuwde systeem opgestart worden. Dat kan binnen een paar minuten gepiept zijn. Tot die tijd zijn de computergegevens niet beschikbaar. Bas weet niet dat Hartma zijn berichten nooit meer zal beantwoorden. Hartma zal Bas’ financiële problemen niet oplossen.

Wie de regels omzeilt en louche bedrijven achter onberispelijke bv’s verstopt, omringt zich vaak met ongure types. Dat gold ook voor Hartma, daar komen zowel Bas als Olga al snel achter. Wie probeert Olga uit het bedrijf te werken en wie stuurt Bas met een harde schijf gevuld met drugs op pad? Tot overmaat van ramp besluiten de ouders van Bas uit elkaar te gaan en moet Bas zijn wereldvreemde moeder op sleeptouw nemen. Gelukkig heeft hij T-Li, een meisjes dat computertaal spreekt. Bas aanbidt haar maar T-Li wil alleen seks. Het privéleven van Bas is een rommeltje maar hij moet het hoofd koel zien te houden. Hij is in een gevaarlijk spel verwikkeld geraakt. Ook Olga moet proberen de touwtjes weer in handen te krijgen, anders zal ze niet alleen zakelijk ten onder gaan.

Bot is misschien niet het meest literaire werk van Charles den Tex maar het leest als een trein. Dit verhaal leent zich uitstekend voor een fikse dosis quality time. De verhaallijn over het bedrijf vind ik wat minder goed uitgewerkt maar de belevenissen van Bas maken alles goed. Computers hebben geen geheimen voor Bas maar met het dagelijks leven heeft hij wel moeite. Hij gaat met de verkeerde personen in zee en laat zich voor de gek houden terwijl zijn ouders geen seconde stoppen met zeuren. Grappig is dat Bas in computerformules denkt. Een ander leuk detail is dat het bekende personage Michael Bellicher een bescheiden rol in het boek voor zijn rekening neemt. Door boeken als Bot zijn regenachtige dagen allesbehalve vervelend.

ISBN 9789044515268 | paperback | 345 pagina's| Uitgeverij De Geus | februari 2016

© Annemarie, 4 maart 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Tot op de bodem
Lisa Gardner

Het leek wel of de dronken vrouw haar luxe Audi Q5 regelrecht de afgrond in had gereden. De gloednieuwe auto had een flinke smak gemaakt maar toch was de ernstig gewonde vrouw erin geslaagd zichzelf uit het zwaar gehavende vehikel te bevrijden. Ze moest over een enorm doorzettingsvermogen beschikt hebben, want ze slaagde erin naar boven te klimmen, terug naar de weg waar ze vervolgens een automobilist staande hield. 

Toen de met modder, bloed en whisky bedekte vrouw door de opgetrommelde ambulancemedewerkers op een brancard werd gelegd, werd ze ineens hysterisch. Volledig in paniek riep ze om een kind met de naam Vero. Ze beweerde dat ze het kind nergens kon vinden en dat het dringend hulp nodig had. Het eenzijdig auto-ongeluk veranderde op slag in een vermissingszaak. Vero moest zo snel mogelijk gevonden worden.

Brigadier Wyatt Foster spoedt zich naar de plek van het ongeluk. Als het meisje bij de gewonde vrouw in de auto zat, heeft ze wellicht dringend medische hulp nodig. Er wordt een speurhond ingeschakeld. Het beest gaat vol ijver aan de slag maar tot ieders grote verbazing eindigt het geurspoor op de plek waar de vrouw in de ambulance is gelegd. De hond pikt geen tweede geur op. Wie Vero ook is, ze zat niet bij de nog onbekende vrouw in de auto.

De gewonde vrouw heet Nicky Frank. Samen met haar echtgenoot Thomas is ze een half jaar geleden in North Country komen wonen. Het gaat niet goed met Nicky. Ze heeft een hersenschudding opgelopen en weet niet wie ze is. Haar man Thomas beschouwt ze als een vreemde. Nicky is behoorlijk in de war. Ze blijft maar wartaal uitslaan. Wie is Vero? Nicky en Thomas zijn al meer dan twintig jaar samen en hebben helemaal geen kinderen.

Wyatt heeft zijn handen vol aan de zaak. Nicky had in de nacht van het ongeluk weliswaar gedronken maar het alcoholpromillage in haar bloed was binnen de toegestane norm. Ze was dus niet dronken. De dranklucht die haar omringde was afkomstig van een fles whisky die tijdens het ongeluk was gesneuveld. Er duiken meer opmerkelijke feiten op en Thomas gedraagt zich ronduit verdacht. De afgelopen zes maanden heeft Nicky maar liefst drie “ongelukken” gehad waarbij ze keer op keer een hersenschudding opliep. Is Nicky werkelijk zo’n kluns of is er iets heel anders aan de hand? En wie is in vredesnaam de mysterieuze Vero?

In Tot op de bodem gunde Lisa Gardner me geen moment rust en dat is precies wat ik van een thriller verlang. Verbijsterende gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op. Steeds opnieuw lachte ik in mijn vuistje omdat ik meende te weten hoe het verhaal in elkaar stak, maar ik zat er telkens naast. Deze thriller laat zich niet makkelijk doorgronden maar omdat de auteur de informatie op precies de juiste momenten prijsgeeft, wordt het nergens ingewikkeld. Alles is uitstekend te volgen en elke bladzijde doet snakken naar de volgende.

Dat Lisa Gardner kan schrijven, is geen verrassing maar Tot op de bodem is dat wél. Het vorige boek van Lisa Gardner – Zonder angst – vormde mijn eerste kennismaking met deze schrijfster en ik verwachtte dan ook een goede thriller. Dit boek heeft mijn verwachtingen echter ruimschoots overtroffen. Het is niet alleen goed maar zelfs uitstekend. Alles aan deze uiterst spannende thriller is intrigerend. Ook de personages zijn zorgvuldig gekozen. Wyatt is een slimme en gezond achterdochtige politieman, Thomas is ondoorgrondelijk, Nicky is labiel maar dapper en Vero een waar mysterie. Het verhaal liet me geen moment los en de nimmer afwezige spanning sloeg op me over. Zo hoort een thriller te zijn!

ISBN  9789023495499 | paperback | 432 pagina's| Cargo | maart 2015
Vertaald door Els Franci-Ekeler

© Annemarie, 2 maart 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Zie ook de Leestafelrecensie over de roman De val van Turing van David Lagercrantz

Seance
Kevin Valgaeren

In 1873 was wetenschapper Francis Whitman nog maar vierendertig jaar oud. Toch was menigeen hem al vergeten. Het hoogtepunt van zijn carrière beleefde hij op tweeëntwintigste. Whitman was toen verbonden aan het Royal College of Science en vond per ongeluk het dodelijke gif thallium uit. De ontdekking leverde hem aanzien, een mooi huis en een bevallige echtgenote op. In 1873 was Whitman echter niet meer dan een kluizenaar die zonder een paar druppels van het kalmerende goedje laudanum niet meer de straat op durfde. Zijn eens zo knappe vrouw deed geen enkele moeite haar teleurstelling te verbloemen. Haar ontevreden gezicht deed haar er jaren ouder uitzien.

De gebeurtenis die op 1 december 1873 plaatsvond, zou het leven van Whitman voorgoed veranderen. Ene Mr Harrison meldde zich bij het huis van Whitman. Op het visitekaartje dat de man aan het dienstmeisje overhandigde, stond vermeld dat hij de hoofdredacteur van het blad The Spiritualist was. Whitman kende het blad wel. Hij was er zelfs op geabonneerd. Whitman raakte in paniek. Niet omdat de onverwachte bezoeker hem angst aanjoeg maar omdat hij tegenwoordig om de haverklap in paniek raakte. Uiteindelijk slaagde hij er toch in te kalmeren en ging hij in gesprek met Harrison.

Harrison vertelde Whitman over de bijzondere kunsten van het medium Elizabeth Archer. Whitman had al over haar gelezen in het bovengenoemde blad en eerlijk gezegd dacht hij dat de verhalen over het medium sterk aangedikt waren. Harrison verzekerde hem dat dat beslist niet het geval was. De wonderbaarlijke prestaties van Elizabeth Archer waren echt. Het piepjonge medium slaagde erin de geest van een voorouder te materialiseren waarna de overledene, ene Katie King, zelfs met de gasten praatte. Harrison gaf te kennen dat hij graag wilde dat Whitman een sessie bijwoonde om zijn bevindingen vervolgens met het tijdschrift te delen. Ook als Whitman het medium als bedrieger zou aanmerken, zou dat gepubliceerd worden. Whitmans interesse was gewekt. Hij besloot een bijeenkomst bij te wonen.

De bijeenkomst vond plaats in het enigszins armoedige huis van de familie Archer. Whitman wist niet wat hij zag. Voor zijn ogen kwam een prachtige, jonge vrouw tot leven. Een vrouw die zijn hart onmiddellijk veroverde. Ook al kon hij zijn ogen nauwelijks geloven, het viel niet te ontkennen dat Elizabeth Archer daadwerkelijk een geest had opgeroepen. Ze was beslist geen bedrieger. De dolenthousiaste Whitman stelde voor een reeks onderzoeken naar de paranormale verschijning te doen. Het medium stemde toe en ook Katie King was bereid haar medewerking te verlenen. Die arme Whitman. Hij was al snel tot over zijn oren verliefd. Niet op het zeventienjarige medium maar op de eveneens piepjonge geest van Katie King.

In 2012 won de Vlaamse auteur Kevin Valgaeren de Schaduwprijs voor zijn boek De Ziener waarmee hij in 2011 debuteerde. Het boek gaat over een man voor wie de dood weinig geheimen heeft. Niet veel later volgde het boek Bloedlijn, het vervolg op De Ziener, dat over een vampier gaat. Seance is zijn derde roman. De boeken van Valgaeren vallen onder de noemer “Gothic Novel”. Hij baseert zijn verhalen veelal op waargebeurde feiten.

Seance is een verrassend boek. Was Elizabeth Archer werkelijk een getalenteerd medium? Whitman wist best dat de meeste mediums snode bedriegers waren, maar zijn eigen ogen konden hem toch niet bedriegen? De sluimerende twijfel onderdrukte hij. En ach, wat was die arme Whitman verliefd. Hij had steeds meer laudanum nodig om zijn zenuwen tot bedaren te brengen. Tot overmaat van ramp werd hij achtervolgd door twee ijverige politieagenten. Er was een moord verpleegd. Een tegenstander van Elizabeth Archer was om het leven gebracht. Het slachtoffer was vergiftigd.

Wat dit verhaal zo bijzonder maakt, is dat Whitman helemaal geen aimabel figuur is. Een man van midden dertig die op meelijwekkende wijze naar een tienermeisje smacht, is nu niet iemand die gevoelens van sympathie bij mij oproept. Whitman is een slap, zielig figuur. Toch was hij eens een gevierd wetenschapper. Een man met aanzien. Zou hij zijn oude status in ere kunnen herstellen of zou de samenwerking met het medium zijn ondergang vormen?

Valgaeren weet de tijdsperiode uiterst smaakvol te schetsen. Door zijn sfeervolle beschrijvingen waande ik mij in de negentiende eeuw. Seance is een goed geschreven, mystieke roman van een talentvolle auteur.

ISBN 9789401432641 | paperback | 334 pagina's| Lannoo  | februari 2016

© Annemarie, 27 februari 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER