De schaduw van Lucifer
David Hewson
‘Eén leven is onvoldoende. Sommigen van ons hebben meer goed te maken dan in de tijdsspanne van een bestaan mogelijk is.’
Als hij aan zijn scriptie over Venetiaanse boekdrukkunst werkt, ontdekt de twintigjarige Daniel Forster dat op het adres van een oude drukkerij in Venetië nog steeds iemand met dezelfde achternaam woont. In een opwelling schrijft hij een brief. Zijn moeder was Italiaans van afkomst, en Daniels Italiaans is vloeiend. Hij kan niet weten dat dit de aanzet is tot een aantal onverwachte gebeurtenissen. Het begint er mee dat hij uitgenodigd wordt door de heer Scacchi om diens bibliotheek te komen catalogiseren.
Dat die bibliotheek geen bibliotheek is, en dat het catalogiseren niet bepaald inhoudt wat hij zich er van voorstelt, maakt hem niet zoveel uit. Hij is dan al in de ban van het vreemde huishouden, dat bestaat uit de oude heer Scacchi, diens Amerikaanse vriend Paul, en de huishoudster Laura.
Als hij samen met Laura iets vindt dat de oude heer erg blij maakt, is meteen de link gelegd naar het andere verhaal dat we om en om met dit verhaal voorgeschoteld krijgen. Daarin gaan we enkele eeuwen terug. Naar 1733, de periode waarin Lorenzo Scacchi het zwaar te verduren heeft. Hij en zijn zus zijn hun ouders verloren. Lucia is naar Spanje vertrokken en Lorenzo gaat in de leer bij zijn oom Leonardo, in de drukkerij. Hij schrijft over zijn belevenissen aan zijn zus, brieven die afgedrukt zijn in een ander lettertype, zodat wij lezers de verschillende tijdperken makkelijker uit elkaar kunnen houden. Op het einde wordt daar een enkele keer de hand mee gelicht, maar dan zit je al wel zo in het verhaal dat je kunt herkennen in welke tijd je je bevindt.
In het begin is dat niet zo eenvoudig uit elkaar te houden, de verhaallijnen lopen parallel. Die vondst waar ik het al over had komt in beide verhalen voor. Ook is er in beide verhalen een romance die niet bepaald van een leien dakje gaat, en zijn er aasgieren, schurken die uit zijn op macht en geld, en daarvoor niets uit de weg gaan. Er vallen doden, er zijn amoureuze scènes, maar de charme van dit boek zit zoals altijd bij David Hewson in de informatie die hij tussen neus en lippen geeft over de voorbije tijd. In dit boek gaat dat vooral over het joodse leven in Venetië in de achttiende eeuw, over Vivaldi en andere muziek; over de violen van Guarneri, over Jean Jacques Rousseau, en over schilderwerken van bijvoorbeeld Canaletto. Voor in het boek staat een plattegrond van Venetië, handig omdat we ons nogal heen en weer bewegen door de stad.
In het boek wordt gerefereerd aan een schilderij van Tintoretto dat twee mannen afbeeldt. Een ervan is een knappe jongeman met blonde krullen, met twee stenen in zijn hand, die hij aanbiedt aan de tweede figuur, Christus, om hem te verleiden die stenen te veranderen in brood. (Ik kan jammer genoeg geen afbeelding vinden van dit schilderij) De knappe jongeman is Lucifer.
‘Als de duivel je een bezoek brengt, zijn er maar drie opties. Doe je wat hij wil? Of wat ‘het goede’ van je verlangt? Of doe je wat je eigen innerlijk je vertelt, en dat kan een van de hiervoor genoemde mogelijkheden zijn, of geen ervan.’
Wat ik een pluspunt vind, is dat Hewson in dit boek geen gebruik maakt van zijn vaste speurders.
Voor het overige is het een thriller zoals ik ze graag lees. Hewson is een meester in het gebruik van spanningsverhogende trucjes, en ook al moet je soms even terugbladeren om te controleren welke personages ook al weer bij welke tijd horen, hij houdt je 480 pagina’s lang in zijn ban en doet je verlangen naar meer…
ISBN 9789026128622| Paperback | 480 pagina's | VBK Media | september 2011
Vertaald uit het Engels door Janine van der Kooij
© Marjo, 24 oktober 2011
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
Het tulpenvirus
Daniëlle Hermans
Daniëlle Hermans heeft hedendaagse problematiek getransporteerd naar de 17e eeuw. Het fundamentalisme versus vrijheid is haar thema, en daarnaast speelt speculatie een rol in haar thriller 'Het Tulpenvirus'. Een vooruitziende blik!!
Hoewel ik vind dat ze op het laatst wat doorslaat, is het over het algemeen een geslaagde onderneming geweest. Als je eenmaal aan het eerste hoofdstuk begonnen bent, wil je doorlezen, en dat ondanks het feit dat Hermans er wel veel verschillende invalshoeken bijhaalt. Steeds weer is een ander personage het uitgangspunt, in het heden of in het verleden. Tegelijk is deze afwisseling bevorderend voor de spanning, ze geeft de belangrijke informatie slechts mondjesmaat weg, en er zijn de nodige cliffhangers.
Het verhaal draait om de tulpenhandel, die zijn hoogtepunt had in de 17e eeuw. De gekte rond de tulpenbol bracht mensen er toe hun hele hebben en houden te verkopen, zodat ze konden investeren in die bol die zoveel geld op bracht. Ten behoeve van die verkoop werden er mooi geïllustreerde boeken gemaakt, en een daarvan komt in handen van een antiekhandelaar die in Londen woont.
Zijn neef Alec vindt na een telefoontje zijn oom stervend in zijn huis, met dat bewuste boek in zijn hand. Alec neemt het mee, en zweert de moord op zijn oom te wreken. Maar eerst moet hij er achter zien te komen waarom hij eigenlijk vermoord is. Wat betekent dat boek? Waar was zijn oom mee bezig?
Hij krijgt hulp van zijn vriend Damian, en diens vrouw Emma. In Londen doet de politie naspeuringen en ook de moordenaar krijgt af en toe het woord.
Het geheel is zoals gezegd een adembenemend spannende thriller, waarbij de parallel tussen toen en nu duidelijk getrokken wordt. Een enkele onvolkomenheid, - de Engelse politie bezoekt de uitvaartdienst in Nederland en begrijpt zomaar alles?- en het einde wordt een beetje afgeraffeld vind ik, maar vooruit, voor een eersteling is dit een knap uitgedacht boek.
ISBN 978 90 229 9399 6 2008 Bruna Uitgevers
© Marjo, oktober 2008
De behandeling
Mo Hayder
Mo Hayder is een thrillerschrijfster eerste klas. In "de behandeling" wordt een gezin gevonden: vader en moeder liggen vastgeketend aan de verwarming, en zijn net niet gestorven van honger en dorst. Maar hun 8-jarige zoontje is verdwenen! De ouders vertellen dat ze dagenlang vast hebben gelegen, en dat iets/iemand hun zoontje misbruikte.
Een grote speurtocht levert niets op. Pas na dagen ontdekken ze het jongetje, dat in een boom vastgebonden hangt. Dood inmiddels.
Inspecteur Caffery duikt in deze zaak. Omdat hij soortgelijke persoonlijke herinneringen heeft had hij dat beter niet kunnen doen, door zijn vasthoudendheid gaan er dingen mis.
Terwijl Caffery langzaam, stukje bij beetje, informatie krijgt over wat er precies gebeurd is, vermoedt hij dat er ergens opnieuw een gezin in de klauwen van de psychopaat is gevallen. De tijd dringt...
Gruwelijk spannend boek!
Pocket | 380 Pagina's | Poema Pocket | 10e Druk | 2005 ISBN: 9024547229
© Marjo, februari 2005
Misbruik
Lotte & Soren Hammer
Het verhaal staat op de achterflap: in een gymzaal hangen vijf lijken waarvan de handen zijn afgehakt en de geslachtsdelen ook zijn verminkt, als ze al niet helemaal zijn verwijderd. De politie moet daar natuurlijk wat mee: wie heeft het gedaan en waarom. Dit is in het kort de opzet voor een thriller, die vooral spannend moet zijn. Dit boek is dat niet. Integendeel, het is een saai en dor boek en ik was blij dat ik het uit had.
Het is meteen al duidelijk waarom de moorden zijn gepleegd, dus de daders zijn ook niet meer zo moeilijk te bedenken. Er is geen mysterie voor de lezer, want alles staat luid en duidelijk beschreven. Er blijft weinig te raden over, de lezer wordt niet op het verkeerde been gezet, alle personages bewegen zich lijnrecht naar het einde van het verhaal. Van mij hadden ze wat harder mogen lopen.
Omdat het op de achterflap staat, kan ik het wel meteen noemen: alle vijf vermoorde mannen zijn pedofielen. Er is één echte dader, maar die werkt namens een aantal anderen. Allemaal zijn ze slachtoffers van seksueel misbruik. In het verhaal is dat een belangrijk gegeven, want het publiek vindt dat de gehangenen hun verdiende loon hebben gehad en wil niet dat de moordenaars gepakt worden. Ze doen veel moeite om het politieapparaat plat te leggen.
Hoewel de daders bij de lezer bekend zijn, kan de politie ze maar moeilijk vinden, vooral degene die de moorden daadwerkelijk gepleegd heeft. Om het toch voor elkaar te krijgen, verzinnen de rechercheurs een kunstgreep, die heel ongeloofwaardig over komt. Het lijkt erop dat de auteurs het niet meer wisten en toen maar zoiets uitgehaald hebben. Ook daardoor wil het boek maar niet boeiend worden.
De belangrijkste personages zijn hoofdinspecteur Konrad Simonson en zijn medewerker De Freule. Zij blijven dor en oninteressant. Als ze iets overkomt, word je daardoor niet of nauwelijks geraakt. Nergens krijg je de neiging met ze mee te leven. Konrad Simonson doet met zijn slechte leefgewoonten en zijn volwassen dochter wel wat aan Kurt Wallander van Henning Mankell denken, maar dan het uittreksel ervan.
In het boek lijkt het om een heel andere vraag te gaan: moet de overheid meegaan met de gevoelens van de massa, of juist niet. Met andere woorden: moeten de moordenaars veroordeeld worden of hebben ze juist een goede daad verricht? Dat dilemma komt in de plaats van de klassieke vragen in een thriller: wie heeft het gedaan en waarom.
Tijdens het lezen kreeg ik de indruk dat de auteurs te weinig afstand hadden van hun onderwerp, dat ze zelf op de een of andere manier zijn betrokken bij misbruik en pedofilie. Wat er is gebeurd, is gruwelijk, maar het is beschreven met een zeker genoegen. Al die verminkingen, al die doodsangst: net goed voor die viezeriken. Of is het eerder andersom en vinden ze dat de overheid al dat populistische geschreeuw om zwaardere straffen moet tegen gaan? Ook daar geeft het verhaal geen uitsluitsel over.
Kortom: dit is een debuut waarover de auteurs misschien nog iets langer over hadden moeten doen dan de zes jaar die ze er nu voor genomen hebben.
ISBN 9789022998854 Paperback 336 pagina's | A.W. Bruna Uitgevers | januari 2011
Vertaald door Geri de Boer
PetraO., 16 januari 2011
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
Pagina 106 van 218