Vals beeld

Tja, ik ben geen thrillerlezer en uiteindelijk heeft ook dit boek me niet overtuigd om het wél te gaan doen. Het begin was goed, een leuk spannend verhaal.

De meestervervalser Elijah Fish leidt een lekker leventje na een flinke tijd gevangen te hebben gezeten, hij vervalst schilderijen maar doet dat openlijk, zet zijn eigen naam onder de schilderijen. Hij heeft een vaste afnemer en kan zo in zijn levensonderhoud voorzien.
Maar dan komt een oude 'vriend' Vincent Bloom langs die hem een een voorstel doet, een schilderij van Rembrandt stelen uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston. Bloom heeft een opdrachtgever die daar 5 miljoen voor over heeft. Fish peinst er niet over totdat Bloom hem een krantenbericht laat zien met foto... De vaste afnemer van Fish is vermoord.
Er wordt een derde man bijgehaald en gedrieën lukt het ze op hun dooie akkertje, verkleed als politieagenten, de Rembrandt en en passant nog enkele andere leuke werkjes te stelen o.a. een Vermeer.(Deze roof heeft werkelijk plaatsgevonden in 1990)
Opgelucht dat alles goedgegaan is rijden ze naar hun schuilplaats. Nu nog even de overdracht en klaar zijn ze.
Maar dan begint het pas, alles loopt anders dan gedacht. De ene 'ramp' na de andere vindt plaats. Ze bedenken van alles om er toch nog een goed eind aan te breien maar dat wil niet echt lukken. Tussendoor worden nog enkele mensen neergeschoten en gedumpt.

Het begin, de voorbereiding, de roof zelf en de onverwachte wending is spannend en goed. Maar dan begint het verhaal minder te worden, de spanning valt weg en je ziet mijlenver aankomen wat er gaat gebeuren. Ook wordt het verhaal steeds onwaarschijnlijker en dat is wat me vaak tegenstaat in thrillers en zo ook nu weer. Er wordt gemoord maar de laatste moord wordt zo tussen neus en lippen door beschreven, het personage was niet meer van belang blijkbaar, dat niet eens meer de moeite wordt genomen enige emotie weer te geven. Ach, een man dood in je kamer, soit. Die ruim je even op en je gaat daarna lekker vrijen. Logisch toch?
Of iemand die ontvoerd is, neem je gewoon mee uit eten in een restaurant.....
Het einde vond ik erg zwak, makkelijk en bijna zoetsappig. De goede tegen de kwade.

Op zich heeft het verhaal wel leuke elementen, een man Kenny bijvoorbeeld die absoluut op tilt slaat als hij Ken (van barbie) genoemd wordt. De museumdirecteur die bijzonder reageert enz. De ideeën zijn wel apart maar de uiteindelijke uitwerking van die ideeën is net te voorspellend.
Nu voorlopig écht geen thrillers meer voor mij.

ISBN 9041409955 Hardcover 292 pagina's Anthos  januari 2006

© Dettie, april 2006

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

http://mijkepol.nl

Een dodelijk liaison
Matthew Plampin

Dit boek voert de lezer mee terug naar het Londen van 1853. In het voorjaar van dat jaar opent de Amerikaan Samuel Colt een fabriek in deze stad. Zijn doel is het verkopen van zijn revolvers aan de Britse regering. Er dreigt een oorlog en Colt wil hier zijn voordeel mee doen. Hij ruikt geld. De heer Colt is geen innemende man. Hij is een botte, doorgewinterde zakenman die het met ethiek niet zo nauw neem. Daar komt Edward Lowry, zijn jonge secretaris, al snel achter. Er worden allerlei ,politieke, spelletjes gespeeld om het felbegeerde overheidscontract in de wacht te slepen.

De machines in de fabriek zijn eenvoudig te bedienen en het personeel is goedkoop en veelal ongeschoold. Dit stelt Colt in staat zijn wapens onder de prijs van de concurrent te leveren. Maar het feit dat het personeel uit de armste buurt van Londen komt, waar honger, ziekte en verbittering heerst, heeft gevolgen. Onder het personeel bevinden zich opstandelingen. Een groep Ieren die zich de Molly Maquires noemen is uit op een aanslag en hebben wapens nodig. Ze werken in de fabriek omdat ze uit zijn op de revolvers. Deze Ieren hebben in hun thuisland velen zien sterven. Door grootgrondbezitters en gerechtsdienaren uit hun huizen gejaagd restte hun familie slechts de hongerdood. Verdreven uit hun land en gedreven door wraaklust en verbittering zinnen de leden van Molly Maquire op vergelding.

Caroline is een Engelse die ook in de fabriek werkt. Haar zus is getrouwd met een “Molly”. Ze wordt door een leugen overgehaald revolvers te bemachtigen voor de Ieren. Anders ziet het er slecht uit voor haar zus. Omdat ze haar zus en diens zoontje en dochtertje niet de rug toe kan keren ziet Caroline geen andere uitweg dan aan het verzoek te voldoen. Een levensgevaarlijke opdracht. Gaat het mis dan krijgt ze hoogstwaarschijnlijk de strop. Wanneer Edward Lowry verliefd op Caroline wordt en ontdekt wat er gaande is, ontwikkelt zich een zeer  gecompliceerde situatie.

Alhoewel ik even in het verhaal moest komen wist het boek me toch erg te boeien. Soms had de schrijver de neiging wat langdradig te worden maar net als ik mijn interesse dreigde te verliezen sleepte het verhaal me weer in alle hevigheid mee. Dit verhaal is deels feit en deels fictie. Zo heeft de fabriek van Samuel Colt daadwerkelijk bestaan en een aantal personen in dit boek ook. De auteur heeft zich erg in het Londen van toen verdiept om een zo waarheidsgetrouw mogelijk verhaal neer te zetten. En daar is hij in geslaagd. Het zou zo gegaan kunnen zijn. Het oude Londen komt tot leven in dit boek. De herrie en de smurrie, de rijken en de armen, de kostuums en de vodden: Ik zag het voor me en beleefde het mee. Wanneer het verhaal me meevoerde naar de stinkende en vieze straten van de armenbuurten moest ik regelmatig de neiging onderdrukken mijn neus dicht te knijpen.

Een boeiende historische roman van Matthew Plampin waarin geschiedenis, spanning en romantiek elkaar hebben gevonden.

ISBN 9789026172397 | Paperback | 423 pagina's | Uitgeverij De Fontein | oktober 2010
Vertaling: Kees van Weele

© Annemarie, 18 september 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

https://www.facebook.com/KarenPerry

 Hex
Thomas Olde Heuvelt

‘Stefan de Graaf kwam juist op tijd om de hoek van het parkeerterrein achter de Nico de Witt-supermarkt gerend om te zien hoe Katharina werd overreden door een antiek draaiorgel. Even leek het een optische illusie, want in plaats van dat de vrouw achterover op straat werd geworpen, loste ze op in krullend houtsnijwerk, gevederde engelenvleugels en chroomkleurge pijpen. Het was Martijn Winkel die het orgel aan de koppelingsas achteruitduwde en op aanwijzingen van Loes Krijgsman tot stilstand bracht. Hoewel er niet eens een bons had geklonken toen Katharina werd geraakt en er geen druppel bloed vloeide, kwamen er overal vandaan mensen toegesneld met de urgentie die dorpelingen nu eenmaal tentoonspreiden bij een ongeluk.‘

Als je dit begin van het verhaal nog eens terugleest, met het hele verhaal in je hoofd, dan begrijp je pas wat hier staat.
Katharina is een heks, die in de zeventiende eeuw om het leven is gekomen. Dezelfde Katharina? Dat kan niet... maar het is wèl zo. Het dorp Beek bij Nijmegen koestert al eeuwenlang een geheim: een van hun mededorpelingen is een eeuwenoude verschijning, een wezen dat overal opduikt en ook weer verdwijnt. Men heeft er mee leren leven, zeker nadat iemand - die ze heel dankbaar zijn! - haar ogen en mond heeft dichtgenaaid.
Dat dit hun geluk was, dat zullen ze binnenkort ontdekken, als een stel opgeschoten jongelui de heks begint te pesten en uit te dagen. De lezer begrijpt hun frustratie: door de aanwezigheid van de heks zijn alle dorpelingen gebonden aan hun dorp. Men heeft ontdekt dat als iemand zich elders wil vestigen, die persoon geteisterd wordt door onverklaarbare heimweegevolens, zozeer zelfs dat men vaak zelfmoord pleegt. Dat overkomt ook degene die de pech heeft iets op te vangen van het gefluister van de heks. Want al eerder waren er mensen die nieuwsgierig waren en die aan de vrouw geprutst hebben: een van de hechtingen aan haar lippen is los, zodat ze nu kan murmelen.

Hex is het beveiligingsteam dat het hele dorp onder camerabeveiliging heeft: ze moeten bijhouden waar Katharina is, omdat de buitenwereld er natuurlijk niets van mag weten. Ze zien de media en toeristen zich er al op storten! Als ze op een plein verschijnt, moet ze verborgen worden. De bewoners zijn daar al erg creatief in geworden.
En zo is Beek ogenschijnlijk een rustig dorpje, waar het broeit, en waar strenge straffen staan op overtreding van de regels.
De eerder genoemde tieners dagen het lot uit, er komen donkere tijden aan voor Beek.

Dat Thomas Olde Heuvelt kan schrijven wist ik al. Dat hij een morbide fantasie heeft ook.
Dit keer is het een thriller, die qua originaliteit eenzaam en alleen staat. Voor een schrijver van Nederlandse bodem.
Het is huiveringwekkend, bloedstollend en verslavend. Een prachtig verhaal dat je meesleept tot het onontkoombare iende. Nooit kun je meer door Beek lopen, rijden fietsen, zonder dat je op je hoede bent voor de heks...

ISBN 9789024560257 | Paperback | 352 pagina's| Luitingh | april 2013

© Marjo, 25 september  2013

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Davidsster
Kristina Ohlsson

De plot draait om moord in een door sneeuw geteisterd Stockholm.Twee gevallen, waarvan niet duidelijk is of ze met elkaar te maken hebben. Er wordt een kleuterjuf neergeschoten, voor de deur van de school. Twee jongens, tien jaar oud, verdwijnen en worden later teruggevonden met blote voeten en een zodanige wirwar aan sporen dat het lang duurt voor de politie er achter is wat er nu eigenlijk gebeurd is.
Er is een link tussen deze gevallen: de jongens zaten op dezelfde school, en alle betrokkenen waren lid van de Joodse gemeenschap. Is er nog meer verband tussen de zaken, want is hier een Jodenhater aan het werk? Toch worden de zaken niet aan dezelfde inspecteur toegewezen en het wordt de rol van de nieuwe beveiliger van Salomongemeente om die link te leggen.
Gelukkig maar, want het blijkt een uiterst complexe zaak te zijn, met wortels in het verleden, waarbij het ook erg onduidelijk is welke wortels nu precies.

Er is iets vreemds aan de hand met de moord op de jongetjes: zij hadden een papieren zak over hun hoofd. Met een gezicht daarop getekend. Het duurt even voor de politie ontdekt dat er ook bij de schooljuf een merkteken was.  Maar er is ook de betrokkenheid van de Mossad. Is het toeval dat Efraïm Kiel Mossadagent, en werkend in Israël net nu in Stockholm is?
En wat is dat voor een verhaal dat een van de ouders van de jongetjes vertelt, over een ‘papierjongetje’. Is dat een legende? Heeft het ook maar iets te maken met de slachtoffers?
Het wordt een complexe zaak, waarbij Fredrika Bergman alle hulp nodig heeft die ze maar krijgen kan. Ze gaat er zelfs voor naar Israël.

Zoals meestal het geval is begint het boek met een proloog. Pas later ontdekt de lezer waar dat stukje tekst een plaats krijgt in het verhaal.
Kristina Ohlsson maakt het nog bonter. Ook zij gebruikt de proloog, maar daarnaast zijn er fragmenten die aangekondigd worden als ‘De afloop’. Had het verhaal nog meer spanning nodig? Het kan nooit genoeg zijn denk ik.
In ieder geval kost het nog meer nagels omdat je nu weet dat er iets vreselijks staat te gebeuren, maar je weet niet wie het slachtoffer is: de schrijfster pakt dat slim aan: het gaat over een vrouw met een echtgenoot en twee kinderen. Als je twee zulke gezinnen laat meedoen aan het verhaal is spanning verzekerd!

De plot zelf met een grote rol voor spionage en rassenhaat, met de steeds wisselende verhaallijnen, met persoonlijke geheimen, maar ook staatsgeheimen houdt je alle ruim vierhonderd pagina’s aan het boek gekluisterd. Er is maar één minpunt, en ik weet dat andere lezers dat niet met mij eens zullen zijn: ik vind dat er te vaak gesproken wordt over dingen die in het persoonlijk verleden van de speurder - Fredrika Bergman - gebeurd zijn. Ze doen niet ter zake, en iemand die dit boek zonder dat met net zoveel graagte leest als ondergetekende, gaat toch wel op zoek naar andere boeken van Kristina Ohlsson.

ISBN 9789044344714 | Paperback | 416 pagina's| The House of Crime | juni 2014
Vertaald uit het Zweeds door Ron Bezemer

© Marjo, 3 augustus 2014

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De kleur van Toverij
Schijfwereld 1
Terry Pratchett

http://www.terrypratchettbooks.com

Lees ook de Leestafel-recensie over het boek Volk in de categorie Jeugd 10-12 jaar.

Op stoom
Schijfwereld 40
Terry Pratchett

Op stoom is het 40ste deel in de Schijfwereldreeks. De originele, Engelstalige versie verscheen in 2013. Het eerste deel - De Kleur van Toverij – verscheen dertig jaar eerder, in 1983. De reeks is in verschillende cycli opgedeeld. Op stoom behoort tot de Feucht von Lippvacht-cyclus. Ook zijn er een aantal losse delen en korte verhalen verschenen.

Zoals de naam al doet vermoeden, heeft de Schijfwereld de vorm van een schijf. Het is echter niet zomaar een platte wereld die zich op een vast punt in de ruimte bevindt. De Schijfwereld wordt gedragen door vier olifanten die op hun beurt op de rug van een enorme schildpad staan. Deze schildpad baant zich een weg door de ruimte, niemand weet precies waarheen.

De bevolking van de Schijfwereld is divers. Er leven mensen maar ook bijvoorbeeld trollen, kobolden, dwergen, weerwolven, golems, vampiers, zombies en tovenaars op deze bijzondere planeet. De grootste stad heet Ankh-Meurbork. Een tiran met de naam Ottopedi maakt er de dienst uit. Wanneer Heer Ottopedi hoort dat een jongeman met de naam Dik Pastol een stoommachine heeft uitgevonden, draagt hij voormalig crimineel Feucht von Lippvacht op het nieuwe tijdperk in goede banen te leiden. Eigenlijk is het tijdperk van de stoommachine nog niet aangebroken maar daar is nu niets meer aan te doen.

Ook de vader van Dik Pastol had een voorliefde voor stoom. Helaas was de man niet goed in het maken van wiskundige berekeningen en kwam hij op een nare manier om het leven. Gelukkig is Dik een slimme kerel en hij heeft het werk van zijn vader in het geheim voortgezet. Niet alleen heeft hij een stoommachine uitgevonden, hij heeft met behulp van de nieuwe technologie een heuse stoomlocomotief gebouwd. Heel Ankh-Meurbork loopt uit om het enorme gevaarte, dat de naam IJzeren Biels draagt, te bekijken.

Dik Pastol bedenkt ook het spoor en al snel is de Hygiënische Spoorwegmaatschappij een feit. De mogelijkheden lijken eindeloos en de economie wordt nieuw leven ingeblazen. De spoorwegmaatschappij brengt tal van nieuwe banen met zich mee en nieuwe nederzettingen schieten als paddenstoelen uit de grond. Ottopedi en Feucht houden de nieuwe ontwikkelingen nauwlettend in de gaten. Het lijkt wel of iedereen een slaatje uit de uitvinding van Dik Pastol probeert te slaan. Toch duiken er ook problemen op.

De komst van de IJzeren Biels luidt inderdaad een nieuwe tijdperk in. Meer dan ooit leven de verschillende volken samen. Dagjesmensen brengen bezoekjes aan exotische oorden en arbeiders reizen met het groeiende spoor mee. Velen juichen de nieuwe ontwikkelingen toe maar er zijn ook lieden die zich verzetten tegen de smeltkroes aan culturen die ontstaat. Saboteurs en spionnen proberen tot het mechanisme van de IJzeren Biels door te dringen. Gelukkig blijkt de locomotief zich niet zomaar gewonnen te geven. Je zou bijna denken dat het een ziel heeft.

Op twaalf maart van dit jaar is de Engelse auteur Terry Pratchett op 66-jarige leeftijd aan de ziekte Alzheimer overleden. Hij schreef meer dan 70 fantasy-boeken waarin humor en een kritische kijk op de maatschappij de boventoon voerden. In het boek Op stoom worden de ontdekking van de stoommachine en het ontstaan van onze multiculturele samenleving op bijzondere wijze uit de doeken gedaan.

In eerste instantie is Op stoom vooral een grappig en druk boek. Verderop in het verhaal ontstaat een mooie diepgang. Doordat de bevolking van de Schijfwereld voortaan probleemloos andere gebieden kan bezoeken, leren de verschillende inwoners elkaar beter kennen. Er ontstaan situaties die sterk aan onze huidige leefwereld doen denken. Er zijn volken die zich verdraagzaam opstellen terwijl andere volken hooghartig gedrag vertonen. Er worden zelfs terroristische daden gepleegd. De boodschap van Terry Pratchett is duidelijk: samen staan we sterk! Met dit mooie levensmotto stevig in mijn achterhoofd verankerd, zal ik nog vaak aan deze schrijver terugdenken.

ISBN 9789022574522 | paperback | 347 pagina's| Boekerij |  augustus 2015
Vertaald door Venugopalan Ittekot

© Annemarie, 14 oktober 2015

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER