Hex
Thomas Olde Heuvelt

‘Stefan de Graaf kwam juist op tijd om de hoek van het parkeerterrein achter de Nico de Witt-supermarkt gerend om te zien hoe Katharina werd overreden door een antiek draaiorgel. Even leek het een optische illusie, want in plaats van dat de vrouw achterover op straat werd geworpen, loste ze op in krullend houtsnijwerk, gevederde engelenvleugels en chroomkleurge pijpen. Het was Martijn Winkel die het orgel aan de koppelingsas achteruitduwde en op aanwijzingen van Loes Krijgsman tot stilstand bracht. Hoewel er niet eens een bons had geklonken toen Katharina werd geraakt en er geen druppel bloed vloeide, kwamen er overal vandaan mensen toegesneld met de urgentie die dorpelingen nu eenmaal tentoonspreiden bij een ongeluk.‘

Als je dit begin van het verhaal nog eens terugleest, met het hele verhaal in je hoofd, dan begrijp je pas wat hier staat.
Katharina is een heks, die in de zeventiende eeuw om het leven is gekomen. Dezelfde Katharina? Dat kan niet... maar het is wèl zo. Het dorp Beek bij Nijmegen koestert al eeuwenlang een geheim: een van hun mededorpelingen is een eeuwenoude verschijning, een wezen dat overal opduikt en ook weer verdwijnt. Men heeft er mee leren leven, zeker nadat iemand - die ze heel dankbaar zijn! - haar ogen en mond heeft dichtgenaaid.
Dat dit hun geluk was, dat zullen ze binnenkort ontdekken, als een stel opgeschoten jongelui de heks begint te pesten en uit te dagen. De lezer begrijpt hun frustratie: door de aanwezigheid van de heks zijn alle dorpelingen gebonden aan hun dorp. Men heeft ontdekt dat als iemand zich elders wil vestigen, die persoon geteisterd wordt door onverklaarbare heimweegevolens, zozeer zelfs dat men vaak zelfmoord pleegt. Dat overkomt ook degene die de pech heeft iets op te vangen van het gefluister van de heks. Want al eerder waren er mensen die nieuwsgierig waren en die aan de vrouw geprutst hebben: een van de hechtingen aan haar lippen is los, zodat ze nu kan murmelen.

Hex is het beveiligingsteam dat het hele dorp onder camerabeveiliging heeft: ze moeten bijhouden waar Katharina is, omdat de buitenwereld er natuurlijk niets van mag weten. Ze zien de media en toeristen zich er al op storten! Als ze op een plein verschijnt, moet ze verborgen worden. De bewoners zijn daar al erg creatief in geworden.
En zo is Beek ogenschijnlijk een rustig dorpje, waar het broeit, en waar strenge straffen staan op overtreding van de regels.
De eerder genoemde tieners dagen het lot uit, er komen donkere tijden aan voor Beek.

Dat Thomas Olde Heuvelt kan schrijven wist ik al. Dat hij een morbide fantasie heeft ook.
Dit keer is het een thriller, die qua originaliteit eenzaam en alleen staat. Voor een schrijver van Nederlandse bodem.
Het is huiveringwekkend, bloedstollend en verslavend. Een prachtig verhaal dat je meesleept tot het onontkoombare iende. Nooit kun je meer door Beek lopen, rijden fietsen, zonder dat je op je hoede bent voor de heks...

ISBN 9789024560257 | Paperback | 352 pagina's| Luitingh | april 2013

© Marjo, 25 september  2013

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Davidsster
Kristina Ohlsson

De plot draait om moord in een door sneeuw geteisterd Stockholm.Twee gevallen, waarvan niet duidelijk is of ze met elkaar te maken hebben. Er wordt een kleuterjuf neergeschoten, voor de deur van de school. Twee jongens, tien jaar oud, verdwijnen en worden later teruggevonden met blote voeten en een zodanige wirwar aan sporen dat het lang duurt voor de politie er achter is wat er nu eigenlijk gebeurd is.
Er is een link tussen deze gevallen: de jongens zaten op dezelfde school, en alle betrokkenen waren lid van de Joodse gemeenschap. Is er nog meer verband tussen de zaken, want is hier een Jodenhater aan het werk? Toch worden de zaken niet aan dezelfde inspecteur toegewezen en het wordt de rol van de nieuwe beveiliger van Salomongemeente om die link te leggen.
Gelukkig maar, want het blijkt een uiterst complexe zaak te zijn, met wortels in het verleden, waarbij het ook erg onduidelijk is welke wortels nu precies.

Er is iets vreemds aan de hand met de moord op de jongetjes: zij hadden een papieren zak over hun hoofd. Met een gezicht daarop getekend. Het duurt even voor de politie ontdekt dat er ook bij de schooljuf een merkteken was.  Maar er is ook de betrokkenheid van de Mossad. Is het toeval dat Efraïm Kiel Mossadagent, en werkend in Israël net nu in Stockholm is?
En wat is dat voor een verhaal dat een van de ouders van de jongetjes vertelt, over een ‘papierjongetje’. Is dat een legende? Heeft het ook maar iets te maken met de slachtoffers?
Het wordt een complexe zaak, waarbij Fredrika Bergman alle hulp nodig heeft die ze maar krijgen kan. Ze gaat er zelfs voor naar Israël.

Zoals meestal het geval is begint het boek met een proloog. Pas later ontdekt de lezer waar dat stukje tekst een plaats krijgt in het verhaal.
Kristina Ohlsson maakt het nog bonter. Ook zij gebruikt de proloog, maar daarnaast zijn er fragmenten die aangekondigd worden als ‘De afloop’. Had het verhaal nog meer spanning nodig? Het kan nooit genoeg zijn denk ik.
In ieder geval kost het nog meer nagels omdat je nu weet dat er iets vreselijks staat te gebeuren, maar je weet niet wie het slachtoffer is: de schrijfster pakt dat slim aan: het gaat over een vrouw met een echtgenoot en twee kinderen. Als je twee zulke gezinnen laat meedoen aan het verhaal is spanning verzekerd!

De plot zelf met een grote rol voor spionage en rassenhaat, met de steeds wisselende verhaallijnen, met persoonlijke geheimen, maar ook staatsgeheimen houdt je alle ruim vierhonderd pagina’s aan het boek gekluisterd. Er is maar één minpunt, en ik weet dat andere lezers dat niet met mij eens zullen zijn: ik vind dat er te vaak gesproken wordt over dingen die in het persoonlijk verleden van de speurder - Fredrika Bergman - gebeurd zijn. Ze doen niet ter zake, en iemand die dit boek zonder dat met net zoveel graagte leest als ondergetekende, gaat toch wel op zoek naar andere boeken van Kristina Ohlsson.

ISBN 9789044344714 | Paperback | 416 pagina's| The House of Crime | juni 2014
Vertaald uit het Zweeds door Ron Bezemer

© Marjo, 3 augustus 2014

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De kleur van Toverij
Schijfwereld 1
Terry Pratchett

http://www.terrypratchettbooks.com

Lees ook de Leestafel-recensie over het boek Volk in de categorie Jeugd 10-12 jaar.

Op stoom
Schijfwereld 40
Terry Pratchett

Op stoom is het 40ste deel in de Schijfwereldreeks. De originele, Engelstalige versie verscheen in 2013. Het eerste deel - De Kleur van Toverij – verscheen dertig jaar eerder, in 1983. De reeks is in verschillende cycli opgedeeld. Op stoom behoort tot de Feucht von Lippvacht-cyclus. Ook zijn er een aantal losse delen en korte verhalen verschenen.

Zoals de naam al doet vermoeden, heeft de Schijfwereld de vorm van een schijf. Het is echter niet zomaar een platte wereld die zich op een vast punt in de ruimte bevindt. De Schijfwereld wordt gedragen door vier olifanten die op hun beurt op de rug van een enorme schildpad staan. Deze schildpad baant zich een weg door de ruimte, niemand weet precies waarheen.

De bevolking van de Schijfwereld is divers. Er leven mensen maar ook bijvoorbeeld trollen, kobolden, dwergen, weerwolven, golems, vampiers, zombies en tovenaars op deze bijzondere planeet. De grootste stad heet Ankh-Meurbork. Een tiran met de naam Ottopedi maakt er de dienst uit. Wanneer Heer Ottopedi hoort dat een jongeman met de naam Dik Pastol een stoommachine heeft uitgevonden, draagt hij voormalig crimineel Feucht von Lippvacht op het nieuwe tijdperk in goede banen te leiden. Eigenlijk is het tijdperk van de stoommachine nog niet aangebroken maar daar is nu niets meer aan te doen.

Ook de vader van Dik Pastol had een voorliefde voor stoom. Helaas was de man niet goed in het maken van wiskundige berekeningen en kwam hij op een nare manier om het leven. Gelukkig is Dik een slimme kerel en hij heeft het werk van zijn vader in het geheim voortgezet. Niet alleen heeft hij een stoommachine uitgevonden, hij heeft met behulp van de nieuwe technologie een heuse stoomlocomotief gebouwd. Heel Ankh-Meurbork loopt uit om het enorme gevaarte, dat de naam IJzeren Biels draagt, te bekijken.

Dik Pastol bedenkt ook het spoor en al snel is de Hygiënische Spoorwegmaatschappij een feit. De mogelijkheden lijken eindeloos en de economie wordt nieuw leven ingeblazen. De spoorwegmaatschappij brengt tal van nieuwe banen met zich mee en nieuwe nederzettingen schieten als paddenstoelen uit de grond. Ottopedi en Feucht houden de nieuwe ontwikkelingen nauwlettend in de gaten. Het lijkt wel of iedereen een slaatje uit de uitvinding van Dik Pastol probeert te slaan. Toch duiken er ook problemen op.

De komst van de IJzeren Biels luidt inderdaad een nieuwe tijdperk in. Meer dan ooit leven de verschillende volken samen. Dagjesmensen brengen bezoekjes aan exotische oorden en arbeiders reizen met het groeiende spoor mee. Velen juichen de nieuwe ontwikkelingen toe maar er zijn ook lieden die zich verzetten tegen de smeltkroes aan culturen die ontstaat. Saboteurs en spionnen proberen tot het mechanisme van de IJzeren Biels door te dringen. Gelukkig blijkt de locomotief zich niet zomaar gewonnen te geven. Je zou bijna denken dat het een ziel heeft.

Op twaalf maart van dit jaar is de Engelse auteur Terry Pratchett op 66-jarige leeftijd aan de ziekte Alzheimer overleden. Hij schreef meer dan 70 fantasy-boeken waarin humor en een kritische kijk op de maatschappij de boventoon voerden. In het boek Op stoom worden de ontdekking van de stoommachine en het ontstaan van onze multiculturele samenleving op bijzondere wijze uit de doeken gedaan.

In eerste instantie is Op stoom vooral een grappig en druk boek. Verderop in het verhaal ontstaat een mooie diepgang. Doordat de bevolking van de Schijfwereld voortaan probleemloos andere gebieden kan bezoeken, leren de verschillende inwoners elkaar beter kennen. Er ontstaan situaties die sterk aan onze huidige leefwereld doen denken. Er zijn volken die zich verdraagzaam opstellen terwijl andere volken hooghartig gedrag vertonen. Er worden zelfs terroristische daden gepleegd. De boodschap van Terry Pratchett is duidelijk: samen staan we sterk! Met dit mooie levensmotto stevig in mijn achterhoofd verankerd, zal ik nog vaak aan deze schrijver terugdenken.

ISBN 9789022574522 | paperback | 347 pagina's| Boekerij |  augustus 2015
Vertaald door Venugopalan Ittekot

© Annemarie, 14 oktober 2015

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Icarus
Deon Meyer

“Het lijk van Ernst Richter komt bloot te liggen door een complot tussen hemel en aarde. Alsof het heelal samenzweert om de gerechtigheid een duwtje in de rug te geven.”

Ernst Richter werd al weken vermist. Hij was een charismatische man, een succesvolle internetondernemer. Ernst Richter was geliefd maar werd ook gehaat. Hij was de oprichter van de geruchtmakende website Alibi.co.za, een website die schuinsmarcheerders en andere bedriegers van waterdichte alibi’s voorziet. Klanten van Alibi genieten een volledige anonimiteit en kunnen dankzij de beste grafische technieken over overtuigende hotelrekeningen en andere documenten beschikken. Wie gebruik maakt van de diensten van Alibi, kan zijn omgeving schaamteloos voorliegen. Held of  charlatan, Ernst zal nooit meer van zijn rijkeluisleventje kunnen genieten.

Iemand vond dat Ernst zijn ambities met de dood moest bekopen. Maar wie? Is de dader soms een boze burger die Alibi verantwoordelijk voor de misstappen van zijn of haar metgezel  acht? Heeft Ernst tijdens zijn weg naar de top vijanden gemaakt? Er zijn verdachten in overvloed en tot overmaat van ramp kondigt een onbekende hacker aan de klantenlijst van Alibi openbaar te gaan maken. Velen, ook hooggeplaatste lieden, schrikken zich een hoedje van dat nieuws. Vaughn Cupido van de Zuid-Afrikaanse speciale eenheid De Valken krijgt van majoor Mbali Kaleni opdracht de moordenaar van Ernst Richter in de kraag te vatten. Het is voor het eerst dat Cupido de leiding over een onderzoek krijgt. Hij voelt zich vereerd en onder druk gezet tegelijkertijd.

Ook Bennie Griessel, Cupido’s naaste collega, stort zich op het moordonderzoek. Hij heeft echter moeite zijn aandacht bij zijn werkzaamheden te houden. Een dierbare collega heeft zelfmoord gepleegd. Adjudant Tertius van Vollenhoven – Vollie – had te veel ellende gezien. Vollie kon alle narigheid waar hij dagelijks mee werd geconfronteerd niet langer aanzien. Hij doodde zichzelf maar ook zijn gezin uit wanhoop. Een wrange liefdesdaad, om ze voor erger te behoeden. Vollie geloofde niet meer in het goede van de medemens. Bennie beseft dat ook hij vroeg of laat zo’n gruweldaad zou kunnen plegen maar hij weet ook dat er een oplossing is. Zijn beschadigde geest heeft recht op de verdovende troost waar het zo naar snakt. Herstellend alcoholist Bennie Griessel spoedt zich naar de eerste de beste bar en giet zich vol. Hij is terug bij af.

Terwijl Cupido de terugval van zijn collega en goede vriend probeert te verdoezelen, ontdekt hij dat het leven van Ernst Richter minder rooskleurig was dan hij aan de buitenwereld liet blijken. Alibi verkeert in financieel zwaar weer en Ernst pompte steeds meer van zijn persoonlijke vermogen in het bedrijf. Het geld van Ernst raakte op. Is hij tijdens zijn zoektocht naar geld op de verkeerde mensen gestuit? Het lijstje met verdachten wordt steeds langer, Bennie ontdekt dat zijn vriendin is vertrokkenen en Cupido komt tot de conclusie dat hij tot over zijn oren verliefd op de hoofdverdachte is. De dood van Ernst Richter lijkt iedereen in het ongeluk te storten.

Het onderzoek naar de dood van Ernst Richter begint op 17 december. Het wordt vrijwel na elk hoofdstuk doorbroken door een tweede verhaallijn die zich een week later afspeelt. Het is een transcriptie van een gesprek tussen wijnboer Francois Du Toit en advocate Susan Peires. Het gesprek heeft met de moord op Ernst Richter te maken. Is Francois de dader? Francois wil dat Susan begrijpt waarom alles is gegaan zoals het is gegaan en hij doet zijn complete familiegeschiedenis uit de doeken. Sommige daden zijn nu eenmaal het gevolg van andere.

De verhaalopbouw van Icarus doet aan een achtbaan denken. Eerst gaat het achtbaankarretje langzaam omhoog. Terwijl je rustig om je heen kijkt laat je de verschillende verhaalelementen op je inwerken. Wanneer het karretje de top heeft bereikt, besef je dat je niet meer terug kunt. Je kunt alleen nog vooruit. Dan stort het karretje zich de diepte in en neemt het verschillende wendingen. Na elke bocht wacht een nieuwe verrassing. Aan het einde van de rit hap je naar lucht en besef je dat je jouw adem inhield.

Ik val in herhaling maar ook nu vind ik alleen maar lovende woorden voor het werk van Deon Meyer. Alles aan deze thriller klopt. Icarus gaat over de vergankelijkheid van succes en de vurige wens een familiebedrijf voort te zetten. Mijn hart ging vooral uit naar Bennie Griessel die zo enorm met zijn alcoholisme worstelt. Wat een verhaal, wat een vaart en wat een intensiteit. Deon Meyer blijft zichzelf overtreffen.

ISBN 9789400506152 | paperback | 375 pagina's| A.W. Bruna Uitgevers | oktober 2015
Vertaald door Martine Vosmaer en Karina van Santen

© Annemarie, 13 oktober 2015

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De oppas
Jet van Vuuren

Dertien jaar is een lange tijd. Voor Kim uit het straatbeeld verdween was ze jong, mollig en levenslustig. Ze woonde nog bij haar moeder en was meer meisje dan vrouw. Nu is Kim slechts een schaduw van haar oude zelf. Haar huid heeft een fletse kleur en her en der duiken grijze plukken in haar donkere krullen op. Ze is mager geworden. Dertien jaar gevangenis is geen pretje.

Kim heeft de vijfjarige Suze, haar oppaskind, vermoord. Althans: ze is schuldig bevonden. Kim zelf heeft altijd volgehouden dat ze onschuldig is maar behalve haar moeder en haar tante, geloofde niemand haar. Een gevangenisstraf is voor niemand prettig maar voor een kindermoordenaar is het extra zwaar. Nog altijd heeft Kim nachtmerries en ze kan niet wennen aan het idee dat ze nu vrij is. Vrij, wat is dat eigenlijk? In haar hoofd zit ze nog altijd gevangen. Ze heeft er spijt van dat ze naar haar ouderlijk huis is teruggekeerd. Na de dood van haar moeder, is de warmte en geborgenheid uit het huis verdwenen.

Ook de twintigjarige Max is nog dagelijks met de dood van Suze bezig. Ze was zijn kleine zusje. Hij was nog maar zeven jaar oud toen ze verdween en niet veel later in de tuin van Kim werd opgegraven. Kim was hun oppas maar een kindervriend was ze niet. Ze rookte wiet en had een vriendje aan wie ze doorlopend sms-berichten stuurde. Kim had alle schijn tegen en het bewijs was overweldigend. Nu Max volwassen is, kan hij echter niet meer om zijn twijfels heen. Niemand geloofde destijds het relaas van een zevenjarig jongetje maar Max weet dat hij die bewuste dag iets belangrijks heeft gezien.

Ook Dorien Steenkamer en haar man Anton pasten regelmatig op de kleine Suze en Max. De kinderloze en ernstig zieke Dorien was dol op de kleine Suze en Anton nam Max vaak mee naar zolder waar hij een modelspoorbaan had. In de afgelopen jaren heeft de achterdocht van Max een hoogtepunt bereikt. Was  het vriendelijke gedrag van het tweetal wel oprecht? Weten zij soms meer over de dood van Suze of heeft Kim zijn zusje toch echt vermoord? Max weet Dorien over te halen hem als klusjesman in te huren en niet veel later neemt hij zelfs zijn intrek in haar huis. Dorien herkent hem niet – Max gebruikt voor de zekerheid een valse naam - en de komst van de jonge student komt haar bijzonder goed uit. Anton is namelijk verdwenen.

Kort na de thuiskomst van Kim is Anton verdwenen. Hij ging naar buiten om zijn smartphone uit zijn auto te halen maar kwam niet meer terug. Dorien maakt zich grote zorgen maar de politie lijkt zijn vermissing niet serieus te nemen. De mooie Dorien is geen makkelijke vrouw. Ze lijdt al jaren aan een zware vorm van reuma en gaat niet bepaald moedig met haar ziekte om. Is het Anton soms teveel geworden? Dorien is verontwaardigd. Hoe durft de politie te suggereren dat haar Anton vrijwillig de benen heeft genomen! Zij hebben een goed huwelijk. Altijd gehad ook.

Drie mensen met een gemeenschappelijk verleden bevinden zich voor het eerst in jaren weer op een steenworp afstand van elkaar. Dorien en Max delen een huis terwijl Kim angstig en verward door het huis van haar moeder dwaalt. Waar is Anton gebleven en… wie heeft nu eigenlijk Suze vermoord?

Schrijfster Jet van Vuuren slaagt er goed in onmiddellijk de nieuwsgierigheid van de lezer te wekken. Dorien is misschien niet de makkelijkste maar wat kan een ernstige zieke vrouw met de dood van een klein meisje te maken hebben? Dorien kan nauwelijks lopen en heeft veel pijn. Is de fantasie van de jonge Max op hol geslagen? Wordt het tijd voor Kim om te accepteren dat ze een kindermoordenares is? Het bewijs loog er immers niet om en vrijwel elke gevangene beweert ten onrechte opgesloten te zijn. Jet van Vuuren laat de lezer niet lang in het ongewisse over de verdwijning van Anton maar onthult niet hoe hij in zijn benarde positie is beland.

De oppas is een goed geslaagde thriller in de categorie “ontspannend spannend”. Een meeslepend verhaal om even heerlijk in op te gaan. Het verhaal neigt soms naar ongeloofwaardigheid maar Jet van Vuuren weet de verhaalontwikkelingen goed te onderbouwen en komt ermee weg. Ik heb genoten van deze smakelijke thriller!

ISBN 9789045211435 | hardcover | 300 pagina's| Karakter Uitgevers | september 2015

© Annemarie, 10 oktober 2015

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

http://www.annelaurevanneer.com

Justine
Anne-Laure Van Neer

De vrouw die zich op het politiebureau meldt, ziet er beminnelijk uit. Op haar witte krullen prijkt een vilten hoedje en ze sleept een gloednieuwe boodschappentrolley met zich mee. Het prijskaartje zit er nog aan. Als onschuld een gedaante aan zou kunnen nemen, dan had het gekozen voor het uiterlijk van de vijfenzeventigjarige Justine de Jager. Toch deelt de schattige oude dame aan inspecteur Verbeke mee dat ze een moord komt bekennen.

Volgens commissaris Declercq biedt de komst van Justine een uitgelezen kans om een nieuwe theorie in de praktijk te brengen. Verbeke moet tijdens het verhoor vooral letten op de kernwoorden tact, empathie en geduld. Verbeke kan zijn nieuwe baas – die nota bene jonger is dan hij – niet uitstaan en begeleidt Justine zuchtend naar een verhoorkamer. Met Tanja, die achter de balie staat, wedt hij dat hem om een overleden huisdier gaat. Is Justine soms op haar hondje gaan zitten?

Justine beweert dat ze wel degelijk iemand om het leven heeft gebracht. In eerste instantie heeft ze geprobeerd de moord te verbloemen maar nu komt het haar eigenlijk wel goed uit dat ze een misdaad op haar conto heeft. Justines zoon en schoondochter hebben haar op een wachtlijst van het verzorgingshuis geplaatst. Justine heeft het leven in het verzorgingshuis en de gevangenis met elkaar vergeleken en ze is tot de conclusie gekomen dat ze in het gevang beter af is. Er staan immers nooit berichten in de krant over gevangenen met vieze poepluiers.

Oudere mensen hebben nog wel eens de neiging langdradig te zijn en dat geldt ook voor Justine. Ze blijft volhouden dat ze een moord heeft gepleegd maar ze kan niet zomaar vertellen wie ze wanneer heeft omgebracht. Er gaat een complete geschiedenis aan de moord vooraf en Justine doet het verhaal uitgebreid uit de doeken. Verbeke doet – tevergeefs - zijn best zijn ongeduld niet te laten blijken. Hij gelooft nog altijd niet dat Justine daadwerkelijk een moord heeft gepleegd. Moet hij haar nu officieel aanhouden op verdenking van moord? 

Terwijl Justine er lustig op los keuvelt, dwalen de gedachten van Verbeke regelmatig af. Hij denkt aan Iris, die hem na 24 jaar huwelijk dumpte omdat er lippenstift op de boord van zijn overhemd zat. Nog altijd weet hij niet hoe de make-up daar beland is. Meer nog dan aan Iris, denkt hij aan het heerlijke stoofvlees dat ze altijd maakte. Ook was het handig dat ze het huis schoon hield. Verbeke woont nu in een stoffig huis waar hij op afhaalmaaltijden en blikvoer teert.

Terug naar Justine. Ze vertelt over het flatgebouw waar ze op de eerste verdieping woont. Boven haar wonen haar zoon en schoondochter. Zonder enige schroom vertelt ze dat ze, zonder medeweten van haar buren, sleutels van alle appartementen in het gebouw bezit. In een poging een verhuizing naar het verzorgingshuis af te wenden, had Justine een plan bedacht. Woningruil. Als Justine op de begane grond zou wonen, zou ze immers nooit meer van de nare trap in het gebouw kunnen vallen. Dat haar benedenbuurman naar volle tevredenheid in zijn zojuist gerenoveerde appartement woonde, was slechts een kleine hindernis.

Het verhaal van Justine wordt steeds minder onschuldig. Terwijl zij en Verbeke de nodige koppen koffie drinken en schalen koekjes achteroverslaan, gaat het verhaal verder. Justine vertelt over haar buurjongetje Hugo, die veel te vaak alleen thuis is, over het nieuwe hondje van haar schoondochter en over haar benedenbuurman die steeds zenuwachtiger gedrag gaat vertonen. Nog altijd geen woord over de moord, hoewel Justine blijft volhouden dat ze een moordenares is. Wat moet Verbeke doen? Moet hij een oude dame in de boeien slaan of is Justine soms dementerend en moet hij hulp voor haar regelen?

Justine is het debuut van de Vlaamse schrijfster Anne-Laure Van Neer die zich vijf jaar geleden fulltime op het schrijverschap richtte. Het is niet niks om je baan op te geven om boeken te gaan schrijven maar gelukkig heeft deze auteur het aangedurfd. Deze thriller is hilarisch!  Anne-Laure Van Neer is erin geslaagd om een spannend verhaal vol humor neer te zetten. De stijl is doldwaas. Je houdt ervan of juist helemaal niet maar wat mij betreft heeft ze met dit verhaal precies de juiste toon getroffen. Tijdens het lezen gaat ongeloof langzaam over in verbijstering terwijl er regelmatig een lach opborrelt. Anne-Laure Van Neer houdt het verhaal dat steeds vreemder en behoorlijk luguber wordt, heel knap onder controle. Hopelijk is ze al aan haar tweede boek begonnen want dit verrassende debuut smaakt naar meer!

ISBN 9789462420373| paperback | 310 pagina's| Kramat | september 2015

© Annemarie, 10 oktober 2015

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

http://www.timweaverbooks.com