Thrillers Leestafel.info

spannende boeken en een beetje fantasy

Johnny Bollé

Wilde gokWilde Gok
Johnny Bollé


Léon bespiedt een jonge vrouw met de opzet haar te doden.
‘Iemand het leven ontnemen is niet moeilijk. Het wordt steeds makkelijker.’
Het is dan juni 1970. Rond dezelfde tijd ontvoert hij een jonge vrouw,
‘Eindelijk is ze van mij, mijn hart loopt over van oprechte liefde.’


Later leren we dezelfde man kennen als een liefhebbende echtgenoot. Het is dan bijna een jaar later, en met Fleur woont hij in een klein dorp in Zuid-Frankrijk. Ze weet niets meer van haar verleden, maar ze is gelukkig met Léon en hun zwarte kat. Tot een onbekende vrouw haar een briefje toestopt.
Wie is die onbekende? En wat staat er in dat briefje?

In de tussentijd is er nog een andere verhaallijn, die van Beau en haar moeder, Céleste De Châtillon. Beau is de lieveling van haar moeder maar er is nog een andere dochter, Manon, die met haar echtgenoot Destin bij haar moeder inwoont. Diens huis bij Menton is groot genoeg. De relatie tussen Manon en haar moeder, of die met haar zus is niet zo best. Manon is jaloers en aast op het kapitaal van haar moeder.
Na het overlijden van haar echtgenoot bleef Céleste namelijk achter als een rijke vrouw. Helaas zit ze zonder dat haar dochters dat weten zwaar in de schulden, hetgeen haar wanhopig maakt waardoor ze het slachtoffer wordt van criminelen. Vandaar de titel Wilde Gok.


Van een van haar plannen is Beau min of meer de dupe. Beau is haar leven lang gepusht om zangeres te worden, een beroemde natuurlijk, die bakken met geld binnenhaalt. Tot haar teleurstelling kan Beau niet de carrière als sopraan volgen, waar ze van droomde. Volgens de man die haar zal begeleiden kan ze beter een andere soort liedjes zingen. En ze wordt inderdaad beroemd onder de naam Princesse Masquée. In die hoedanigheid doet ze zelfs mee aan een songfestival!


De verhaallijnen passen in elkaar. Het steeds wisselen van tijd en personages maakt het extra lastig voor de lezer om deze puzzel te ontrafelen.
Johnny Bollé maakt het natuurlijk je niet makkelijk: mensen zijn niet altijd wie ze lijken te zijn. Zo word je nogal eens op het verkeerde been gezet. Maar als het verhaal goed is verhoogt dat alleen maar de spanning. En dit verhaal is dus goed! De plot is onvoorspelbaar, maar alles blijkt te kloppen…


‘Opnieuw zeg ik dat het me spijt en snikkend laat ik het pistool zakken. Haar verstomde blik is niet meer op mij gericht, met onnatuurlijk grote pupillen kijkt ze Fabian aan. Verbaasd draai ik mijn hoofd naar hem toe. Zijn zachte blik is veranderd in die van een hardvochtige man. De verroeste bijl die daarnet nog in de tronk zat, ligt nu in zijn handen. Het pistool valt, ik schreeuw het uit. De gil van Donatella gaat door merg en been. Alles gaat in slow motion. Ik knijp mijn ogen dicht als ik het zoevende geluid van de bijl hoor die de lucht doorklieft.
De geur van bloed vult mijn neusgaten.
Het wordt zwart voor mijn ogen. Ik val op de grond.’


Een fijne thriller, in een vlotte meeslepende schrijfstijl, die zich afspeelt in het chique wereldje aan de Riviera, dat zoals wel bekend ook een duistere kant heeft. Beide spelen een rol.


De Antwerpse auteur Johny Bollé schrijft korte verhalen en thrillers. Wilde gok is zijn vierde thriller.


ISBN 9789083140469| paperback | 300 pagina's | Uitgeverij Phoenix | augustus 2021

© Marjo, 5 oktober 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Hij noemde me duivelskindHij noemde me duivelskind
Johnny Bollé


Hoewel het verhaal in delen uit elkaar valt is de vijfentwintigjarige homoseksuele Seth toch wel het hoofdpersonage. Hij heeft een akelige jeugd achter de rug, die hij deelde met zijn oudere broer Ramses en zus Isis.


Isis bevindt zich in een inrichting, het gaat niet goed met haar waarschuwt Ramses zijn broer. Maar Seth zoekt allerlei smoesjes om haar niet te hoeven gaan bezoeken, hij heeft genoeg aan zichzelf vindt hij. Hij is aan het verhuizen en heeft net een andere baan. Hij werkt als ‘Head Booker’ (mocht je niet weten wat dat is, het wordt gaandeweg duidelijk) op een modellenbureau, Rochelle’s models. Rochelle kende hem al eerder, en dat ze hem die baan heeft gegeven zet kwaad bloed bij zijn collega’s. En als een van hen, Tara, verdwijnt, moet Seth dan als verantwoordelijke worden aangewezen? Het is wel zo dat zijn voorganger op die plek Becky was, en Becky was een slachtoffer van een seriemoordenaar die in het Antwerpse actief is. Hij wordt de sleutelmoordenaar genoemd, omdat hij in de keel van zijn slachtoffers een sleutel achterlaat.


Erger is dat hij het zelf niet meer weet: hij heeft visioenen van de vrouwen die vastgebonden zitten in de kelder waar zijn moeder hem opsloot. En hij heeft geen idee wat hij die nacht dat Tara verdween gedaan heeft. Geheugenverlies.
Maar de politie pakt hem niet op, en zo gaat Seth met Rochelle en de modellen die mee zullen gaan doen bij de Missverkiezing, naar Ibiza. Een van de modellen is een meisje dat hij zelf gespot heeft: Hope. Zij is ook een verteller. Al wil ze natuurlijk Miss België worden, ze heeft ook nog andere plannetjes, waarvan we niet meteen de achterliggende redenen vernemen.


Als Seth hoort dat de veel oudere fotograaf Simon ook meegaat wordt hij onrustig. Heeft of had hij nu wel of niet een onenightstand met die man? Hij vindt hem wel heel leuk! Tot zijn verbazing gaat zijn broer Ramses ook mee, en nog wel als partner van Rochelle. Maar hij is toch getrouwd?
Op Ibiza gebeurt van alles wat niets met de missverkiezing te maken heeft. Seth wordt onder hypnose gebracht, om te achterhalen wat er die ene nacht gebeurde en in het hotel waar ze bivakkeren vallen slachtoffers.


Het verhaal verloopt volgens het geijkte patroon. Eerst is er de proloog, waarin een vrouw vastgebonden zit en de hamer op zich af ziet komen. Pas als het boek uit is vallen de puzzelstukjes die dit deel van het boek oproepen in elkaar, we moeten het in ons achterhoofd houden.
Daarna volgen verschillende verhaallijnen, met andere vertellende personages: er is Lucifer, de moordenaar, die samenwerkt met het duivelskind van de titel. Wie dat zijn dat weten we natuurlijk niet. De grootste kanshebber is een van de vertellers: Seth, maar ook Simon zou kunnen. Of misschien Hope?
Om het nog ingewikkelder te maken zijn er ook flashbacks, al verduidelijkt het verleden ook wel wat er in het heden gaande is.


Na een vrij ingewikkeld verhaal waarin je als lezer iets vermoedt of een verdenking hebt, maar waarin je steeds op een dwaalspoor gezet wordt door de schrijver volgt dan eindelijk de ontknoping.
Had je het goed? Of zat je er helemaal naast?
Je hebt intussen wel een aantal uren geboeid dit boek zitten lezen, want dat doet Bollé: hij houdt je in de greep! Daar helpen ook de korte hoofdstukken en cliffhangers aan mee.
Bollé is een schrijver die op de kleine dingetjes let en die zijn beschrijvingen goed doseert.


Johnny Bollé schrijft korte verhalen en thrillers. Na Egyptisch Blauw en Bloedmaan is Hij noemde me Duivelskind het derde boek van deze Antwerpse schrijver. Hij combineert zijn baan als fitnessmanager met het schrijven van boeken.

ISBN 9789462421189 | paperback | 285 pagina's | Uitgeverij Kramat | april 2020

© Marjo, 25 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Recensies

Boven